...SESSİZ DÜNYA...

şafak doğan güneş

2011-01-18T16:11:00.000-08:00

hayatıma doğan güneş, sevgili,
bu uzaklık da bitti....ve şimdi dinamik ve anlamlı bi zaman başlayacak...hissediyorum....
bana yaşattığın tüm iyi ve güzel şeyler için teşekkürler...;)

keşfetmeye ve öğrenmeye devam...

della miles...

2011-01-17T15:33:00.000-08:00

Akşam vakti, dünyadan bi haber, ofisdeki masa başımda tıngır tıngır çalışırken moşi aradı...güzel bi sürprizle güzel bi davette bulundu...hem moşiyi hem de sürprizlerini hem de hafta içi kaçışlarımı çok özlemişim...o sebepden, yorgun olmama rağmen aklımı çelmeyi başardı -çok zor olmadı, aklımın çelinmesine müsaittim- asmalıda bi salaş tavanarası -eskiden tavşancıklar koştururdu yerlerinde, ama soba hala duruyor- minik şarabımız...
her ikimiz de sevgililerimizle ay dönümlerimizi kutladık ...onlar yanımızda diildi ama bizzz yanyanaydık hala, onca seneden sonra...insanın uzun yıllardır tanıdığı dostlarının olması harika bi duygu...
sonrasında da konsere geçtik...
location:babylon,
artiz: della miles...tek kelimeyle mütişşşdi,...zencileri üstün ırk ilan ettim...çoook keyif aldık.....yetenekli zenci afet bi yandan smooth sesiyle güzel şarkılarını söyledi, bi yandan da yarı cilveli yarı eğlendirmelik laflar etti, çok güldük...
tekrar teşekkürler sevgili moşiii...başka ay dönümlerinde de görüşmek dileğiyleee :))

bınarım geldi hoş geldi...

2011-01-17T15:23:00.000-08:00

o birrrr bınarrrr....

yeni yılın ilk haftasonusu bınarım izmir havasını da yanına alarak sevdiği istanbula ayak bastı...burada olduğu zamanlar hava hep açıkdı...gerçekten de izmir koymuş bavuluna gelirken demek ki...rahat rahat gezdik dolaşdık...yedik yedik yedik ve de tabii ki içtikkk....
onunla şehir turu yapmak çok keyifli...onun yanındayken çok gülüyorum...şepelek konuşmalarıyla beni hep kikirdetir...adı aklıma gelince gülümserim...galatada şarap/peynir, karaköy namlıda brunch, hemen yan tarafa sıçrayıp güllüoğlunda baklava, bağdat caddesinde yine şarap/çerez, schlotsky's de pizza....bütün hafta sonu yedik kısacası...zaten arkasından da verimsiz geçen bütün bi hafta geldi...dansı da sporu da ektim yorgunlukdan...
bikaç gün görüşme fırsatı bulsak da doyamadan sweet home'una geri döndü bınarcık...
yine geeell ...:P

NEW YEAR / NEW HOPES ...

2011-01-02T15:44:00.000-08:00

Koca bi yılı daha yedik sayın seyirciler...iyisiyle kötüsüyle her şeyiyle bi yıl daha geride kaldı...geçen yılın muhasebesini yapacak olursam düz çizgi diyebilirim gidişata...
İki önemli acı kaybımız oldu...Özellikle daha çok zaman geçirdiğimiz dünyaya indirilmiş meleklerden biri Gönül Teyzeciğimiz de bizlerden ayrıldı...onu hepimiz çok özlüyoruz...ama oradaki diğer meleklerle karşılaştığını ve acılarının dindiğini düşünüp rahatlatıyoruz kendimizi...cennette olsunlar...
eski dostluklarımın devam etmesi bana güç veriyor....her tür huyunusuyunupırtınızırtını bildiğim kişilerin uzun yıllar benimle olmasından çok mutluyum...moşicim, nimycim, pinycim ve diğerleri....hep durun oralarda biyerlerde...sizi sefiyorum...
hayatıma bu sene giren canım arkadaşım defff...kendisini çok sevmekdeyim...ve de arkadaşım olduğu için mutlu olmakdayım...iyi ki var olmuş ve iyi ki rastlaşmışız...ısınma turları attığımız bitmiş seneden sonra yeni yılla birlikte daha çok ve daha derinlemesine zamanlar geçireceğimize eminim...
dansımın hala hayatımın bi parçası olmasından dolayı sonnn derece mutluyum...daha uzun yıllar bu ekibin bu işi birlikte götürmesi, aradaki dostluğun kırılmaması, güzel eserler üretip bunları paylaşmamız...bunlar da dileklerim arasında...hayatımdaki yeri çok büyük....
Yarıyılın ardından hayatıma booom! diye düşüvereb aşkı saymazsak tabi...yılın sürprizi o oldu ve tam anlamıyla büyük bi renk cümbüşü yarattı, hareket kattı, sinerji yaptı, etkiyi arttırdı...benim hızıma yetişip de sollayıp geçecek biri çıktı sonunda karşıma...dilimden anlayan ve attığım pası güzel karşılayıp geri atan...bana öğreten...besleyen...genişleten...tamamlayan...aramızdaki uyumu seviyorum...zaman zaman kopuşlar yaşansa da dengelendik ... niyet varsa hepsi olur ...:)
araya giren askerlik ilişkimizi zedelemedi, tam tersine daha da güçlendirdi, sağlamlaştırdı, buna inanmaktayım...ilk zamanlar biraz daha zordu, alışmaya çalışmak ...ama şimdi her şey yolunda...ve de zaten az kaldı dönüp gelmesine...final countdownlardayızzz...gelsin ve de başlayalım yeniden :) beklemedeyiz sabırsızlıkla...
Let's talk about 2011...Bu bilimkurgu filmlerinde sıklıkla adı geçen zamanların içinde olmak insanı bi garip yapıyo tabi...kendimi daha bi cosmic hissetmekteyim...hala uçan arabalar ya da evimizi paylaşan robotcuklar yok...ama gelecekten umutluyuzzz...hergün yeni bişiler çıkıyo...içinde bulunduğumuz çağı çok da küçümsemeyelim...hızına yetişemediğimiz oluyor bazen...bu yıldan dileklerime gelince...ennn büyük dileğimi beni tanıyan ve yakınımda olan herkes biliyor zaten...hayatımda bana en büyük acı veren ve üzerinde en çok emek sarfettiğim şey konusunda bi türlü kara büyüleri kıramamış olmam beni üzmeye devam etmekde...şu ortamdan kurtulduğum an gerçekten de tüm hayatıma huzur örtüsü yayılacak ve domino taşı gibi ışık saçacağım her alana...umarım bu konudaki çabalarım bi sonuç bulur ve hakettiğimi alabilirim artık...en kilit durum bu...onun dışında ev ortamındaki saçmasapanlıklardan da sıyrılasım var...bazı zamanlarda yaşadığım düzensizlikler ciddi anlamda beni etkilemekde ve ilerleme konusunda önüme engeller çıkarmakda...artık benim hayatım başlasın istiyorum...daha güçlü ve kendimden emin adımlarla...kendimi güvende hissetmek istiyorum...
Yılbaşı gecem çoook güzel geçti...canım arkadaşım Burcu beni evindeki particiğine davet etti...tam anlamıyla kusursuz bi gece oldu...her şey dozunda ve olması gerektiği gibi...kestaneli pilavlı koccaman hindimiz boylu boyunca masanın ortasına uzandığında kendimi amerika'da bi ailenin evinde konuk hissettim...şarabımı yudumladım keyifli keyifli, müziklerle dans ettim...yeni tanıştıklarımla keyifli sohbetler ettim...kısaca her şey çok güzeldi....cici evsahipliğinden dolayı teşekkürler burcuuu :)

‎31 yaşımın ilk haftalarını yaşadığım şu zamanlarda dün gittiğimiz clubda bütün arkadaşlarımın içeri süzülüverip benim kapıdaki cengaverler tarafından

2010-11-16T14:52:00.000-08:00

durdurularak kimlik sorgulamasına tutulmam hayli komik bi deneyim oldu...demek hala yarı yaşımda gösteriyorum, e o zaman daha yaşanacak çok şey var, hayat iki katına çıktı demek ki ....hahhh...

vanti

2010-10-29T10:46:00.000-07:00

TAMAM, DENE YİNE DENİL YENİL DENE AMA OLMAZSA DA OLMAZ YANİ, YAPACAK BİŞİ YOK!/ Ok, try again fry fail try better but if it doesn't work, it just doesn't work, not much to do!

@talimhane tiyatrosu

http://dsc.discovery.com/videos/stephen-hawkings-universe-fear-the-aliens.html

2010-10-12T15:59:00.000-07:00

;)

2010-09-29T13:28:00.000-07:00

www.phonicarecords.com

2010-09-29T13:27:00.000-07:00

herkes "ev" ine ...

BOAT TRIP

2010-09-19T05:42:00.000-07:00

Berrinimle geçirdiğim biraz hüzün biraz huzur dolu yolculukla Fethiye'ye akşam saatlerinde ulaştık...o geceyi onlarda geçirdim...ertesi sabah kahvaltının ardından Evro beni tekneye kadar bıraktı.

KAPTANIN SEYİR DEFTERİ

01.08.2010:

Yatch Classic Hotel...

Erkin, Bilge ve Erhan'la orada tanışdım ilk kez...Bütün günü havuz kenarında geçirdik....Hakan askerlik sınavı nedeniyle akşama doğru katılabildi bize .... o arada yolculuk için alışverişimizi yaptık...tekne için alışveriş yapmak zor bi konu gerçekten de...neye ne kadar ihtiyaç olur, kim ne yer ne sever...yeter mi artar mı...ama bütün bunlara rağmen hızlıca hallettik bu işi diyebilirim...Haki'nin gelişiyle birlikte zaman kaybetmeden yola çıktık ve MAVİ başladı hepimiz için...artık bütün bi hafta boyunca gözlerimiz mavi dolacaktı...yer mavi, gök mavi...le grand bleu....

İlk koyumuzun ismi: TARZAN KOYU;

Buraya ulaştığımızda güneş batmış ve hava kararmışdı artık...Oldukça sakin bi yer, sessiz...Demir atar atmaz denize atladık yemek öncesi...Su o kadar berrakdı ki, gece olmasına rağmen ayak parmaklarımızı görebildiğimize şaşırdık...bi de yakamozlara sarıldım bol bol, onları hareketlendirmek için....Sudan çıkmış balıklar olarak ilk akşam yemeğimizi hazırlamaya koyulduk...bu ilk menümüzde ton balıklı makarna var...gece, yıldızların altında uyuduk...sabaha doğru üşümeye başlayınca odalara kaçıştık...

02.08.2010:

İlk kahvaltımız çok zengin...bu özenli mamanın ardından hemen suya attık yine kendimizi...ben bu modu çok sevdim...biraz sıcaklayınca yaptığın iş her neyse bırakıp denize atıp geliosun kendini:)

Bu günkü ilk durağımız KABAK VALLEY...Ben burayı senelerdir merak eder dururum...Kelebeklerde defalarca kalmama rağmen buraya hiç uğrayamamışdım...Epeyce açığa demir almamıza rağmen bota binmeyi reddederek yüzerek çıktım karaya...fakat o sırada henüz lastik deniz ayakkabılarımı almamış olduğumdan çok fazla dolaşma imkanım olmadı...paticiklerim yandı sıcak kum ve taşlardan...ona rağmen biraz yürüdüm keşif için...başka bi zaman daha uzun kalmak dileğiyle ayrıldık oradan...

Hemen yan tarafındaki KELEBEKLER VADİSİ'ndeyiz...burada bizi dalgalar karşıladı....hatta bu yoğun dalgalar sonucu Bilge miğdesini bozdu ve onun için günün geri kalanı tatsız geçti... denizin rengi hatırladığım gibi çok açık bi mavi...cam göbeği rengi de diyebiliriz... 5 çayı ve kısır faslından sonra Haki ile birlikte karaya çıkıp biraz yürüyüş yaptık...ona anlattım daha önceki kalışlarımda neler yaptığımı...ama hayalimde ve hatıramdaki kelebeklerden pek bi eser kalmamışdı ...gördüklerimle örtüşmedi anılarım...gerçeğinden çok farklı, çok büyülü anlar vardı hafızamnda...güzel sohbetler, tatlı dostluklar, yıldızlı ve simsiyah, hiçliğin ortasında gece ve huzur hatırlıyorum...The Beach filminden de kareler var aklımda...ama şimdi mekan daha bi kalabalıklaşmış, ticarileşmiş, tipler bi acaip, o ruhu içinde taşımayan farklı insan grupları ve konforsuz bi yaşam formu var orada sadece...oranın tek özelliği olan bekareti artık yok...sanırım bundan sonra sadece böyle günübirlik ziyaret ederim burayı....

Burada yeteri kadar çalkalandıktan sonra geceyi farklı bi yerde geçirmeye karar verdik ve başka bi yere doğru yol aldık...Şimdiki mekanımız: SOĞUK SU...demir atar atmaz suya atladık...kayalardan denize ulaşan bi kaynak su nedeniyle bu adı almış burası ve özelliklesuyun denize ulaştığı bölgede sıcaklık gerçekten buzzzz...ama içindeki dünyayı tüm detaylarıyla görebileceğimizkadar da berrak. Akşam yemeğini karadaki tek restaurantda yemeye karar veriyoruz. ..yemek için hazırlanıp botla kıyıya ulaşdık ve çoğunluğu yabancılardan oluşan yelken çetesiyle birlikte yedik yemeğimizi...kıyıdan tepeye kadar ışıklarla süslenmiş toprak yoldan yukarı doğru çıktık...her şey yolunda :) keyfimiz yerinde....gece bu koyda konakladık....

03.08.2010:

Bugünkü ilk hedefimiz; bir çok tarihi kalıntının olduğu bi bölge...bu kara parçasının her yerinde tarihin izleri var...St. Nicolas-nam'ı değer Noel Baba- vakti zamanında buralarda nefes almış...burada epeyce uzun kaldık....o sırada beyler sıkı bi poker oynadılar keyifle...Haki'yle birlikte yine o kayalıklardan yürüyerek, bense balık gibi onu denizin içinden takip ederek karaya ayak bastık ve yine hem ayaklarımız çıplak olduğundan hem de zamansızlıkdan kalıntıları gezemeden tekneye döndük belki dönüşde tekrar rotamıza alırız umuduyla...
Bir sonraki durak GEMİLER bölgesi...Burada da denizin tadınız bol bol çıkardıktan sonra BİNLİK KOYU'na geldik ve buraya demirledik...geceyi burada geçireceğiz...
04.08.2010:
Sabah kahvaltısının ardından yola koyulduk...
KLEOPATRA HAMAMI...duvarların arasında yüzdük ve denize teğet yosunlu taşların üzerine uzandık öylece...bu yeşil yosunlar kadife etkisi yarattı tenimizde...bu batık hamamda suyun rengi yine cam gibi...
MERDİVENLİ MAĞARA....kıyıdaki dev kayanın içinde yer alan küçük bi oyuk nedeniyle bu adı almış...taşa oyulmuş merdivenimsi basamaklardan tırmanarak bu siyah deliğe ulaşıyosun...şahsen ben içine bakma gereği duymadım bu küçük alana....ama ilginç tabii...insanlar kimbilir ne amaçla yapmış??5-6 tane dik basamak çıkıldıktan sonra oyuğa ulaşılır ve iki dakika içinde durup aşşağıya inilir...Küçük bi keçi sürüsü de vardı etrafda...kısa zaman geçirdikten sonra burayı da terkettik...bu arada teknede suyumuzun bittiğini farkettik ki bu her anlamda zor bi durum....çünkü her an ihtiyaç duyulan önemli bi unsur su...elektriğimizi de oldukca dikkatli tükettik hep...mecbur kalmadıkca kullanmamaya çalışdık...bunları depolamak için BEDRİ RAHMİ EYÜBOĞLU koyuna uğradık....fakat su bulamadık...bi kaç saat beklememiz gerektiğini söylediklerinde zaman kaybetmeden göcek'e gitmeye karar verdik...bu koydaki tek özellik bedri rahminin sahildeki büyük bi kaya üzerine yaptığı kocaman ve stilize bi balık figürüydü...
GÖCEK'teyiz...yolda giderken çok kısa süre de olsa kaptandan rica ettik ve bi süre durup açık denizde yüzmenin tadını çıkardık....Haki'yle yine karaya çıktık ve hemen sahilde küçük bi yağmur gölü keşfettik...buradaki taşların da şekilleri ve renkleri çok farklıydı, farklı bi coğrafya burası...göcek'e gelince hemen bi kaç parça eşyadan oluşan çantalarımızı kapıp duşlara gittik...zira günlerdir saçlarıma şampuan değmemiş olduğunu o an farkettim :P denizin misss ötesi tuzlu suyu bana fazlasıyla yetmişdi....sonrasında tekneye dönüp akşam yemeği için hazırlandık... bu küçük ve sempatik şehirciği kısaca bi dolaştıkdan sonra akşam yemeği için uygun bi mekan bulma arayışına koyulduk....yemeğin ortalarında da yaptığımız seçimin çok doğru olduğuna oy birliği ile karar verdik :) balıklardan lagos seçtik tabiki ve bi sürü mezeler ve nefis salata, üzerine fırında pişirilmiş tahin ve türk kahvesi...yemekden sonra biraz daha yürüyüş yapıp tekneye döndük ...bu yerleşkenin insanlarını da sevdim...temiz yüzlü ve sakin, huzurlu bi insan profili var...teknede biraz politik lafladıktan ve bilgeyi tıpla ilgili soru yağmuruna tuttuktan sonra uykuya çekildik....zzzZZzzZ...
05.08.2010:
Göcek'den ayrılıyoruz....sabah kahvaltısı sonrası yine son bi küçük tur atarak ve alışveriş yaparak bu bölgeyi de tamamlamış olduk...ben kendime lastik ayakkabılarımı alabildim en sonunda...gülmeyin, çokkk önemli şeyler :) kayalık yerlerdeki deniz kestanelerinden ve sivri kayalardan koricak beni...cesurca keşfe çıkıcam...keşke daha önceden olsalardı....önceki yerlerde yürüyerek geçmek istediğim bi çok yer kaldı....hatta deniz gözlüğü ve şnorkel de bakındım ama onları sonraya bıraktım....aceleye getirmek istemedim bu konuyu...ilk gittiğimiz yerde de teknedeki şnorkellerden birini denedim korka korka...nedense şnorkeler karşı bi korkum vardı hep...erkinlerin de yardım ve talimatlarıyla denedim ve dünyam değişti...alıştım ve o andan sonrasında da saatlerce suyun içinde kaldı kafam...gözlerimi alamadım görüntülerden....gerçek dışı bi dünya....balıklarla yanyana yüzmek, onları hissetmek, onlara karışmak anlatılmaz bi his....şimdiye kadar denememiş olmakdan dolayı da pişmanım...kayaları, balıkları, deniz bitkilerini, denizin içindeki uçurumları bu kadar net görebiliyo olmak ve bunu yaparken de nefes alıp vermeyi sürdürmek...eşsiz bi duygu....tarifsiz bi his...kendimi çok iyi hissettim...denize dahil olmak...saatlerce çıkmadım sudan....
bu esnada haki orta kulak iltihabı oldu ve onun için de o andan itibaren huzursuz anlar başladı...bi türlü rahat edemedi...ağrı çekti ve duyamadı bi süre...bazı spreylerle yatıştırmaya çalışdık ama geçici çözümler oldu bunlar...iki tane deniz kabuğu almak için oldu bu sanırım...
göcekden ayrıldıkdan sonra ilk durağımız YASSICA. göcekde dolaştığımız sıralarda her tur teknesinin güzergahına baktık ve görmediğimiz nadir yerlerden biriydi burası..ve merak ettik...ancak oraya varınca bu etkinin boşa olduğunu anladık çünkü çok kalabalıkdı...hiç durmadan uzaklaşdık oradan hızlıca...
ömer kaptan bizi ZEYTİN ADASIna götürdü....burası yine çok sakin ve çok huzurlu bi yer....şnorkelll bağımlısıyım...:)yüzeye yakın giden küçük balık sürüleri, bi tane orta büyüklükde kamuflaj desenli yassı balık-bana yan yan bakan- , ....
öğle yemeğini yedikten sonra dönüş için hareket ettik....bir süre açık sularda yelken yaptık...bütün gezi boyunca motoru da çok kullandık ama rüzgarı hissettiğimiz her anda yelkeni denedik mutlaka....verdiği his inanılmaz...inanılmaz bi özgürlük hissi...mavinin ortasında motorun sesini kesdikten sonra geriye sadece yelken kumaşının hışırtısı ve denizin tekneye çarparken çıkardığı ses kalıyor....onun dışında hiç'lik....bundan daha huzurlu bir şey heralde olamaz şu hayatta....diye düşünmekteyim...
MAVİ MAĞARA'nın önünden geçtik...DIŞ GÖBÜ'ne geldik....yanımızda sadece almanlardan oluşan bi tekne vardı....akşam yemeğimizi yediğimiz sırada da büyük bi katamaran tam ortamıza demirledi...çok sakin bi yer yine...burada da bol bol yüzdük...trompet balığı gördük kocaman....akşam yemeğinden sonra müziğin tadını çıkardık...ışığımız olmadığından mum ışıkları ve cep telefonu lambaları eşliğinde kağıt oynamaya çabaladık...UNO ilk kez tanışdım...kendine ait kartları ve kuralları var ve kalabalık grupla oynanınca çok zevkli bi oyundu....
06.08.2010:
o gece bütün geceyi dışarıda uyuyarak geçirdik....hava bulutlu...sabah olunca güneş ısıtmaya başladı...uyanır uyanmaz denize girdim...epeyce yüzdükten sonra tekneye döndüm...corn flakes ve kahveli hafif kahvaltımın ardından yine yoldayız...
SARSALA; yine küçük bi koy....burası biraz daha kalabalık diğerine göre....bilgelerle şnorkel yaptık...haki kulağı yüzünden yasaaklı, denize giremiyor....koca bi sürü gördük...ince-uzun- şeffaf balıklar, bi de mor ve küçükler, daha tekil ve bağımsız dolaşıyorlardı...hufff...keşke isimlerini bilsem...ve biraz daha dipdeki, kayaların üzerindeki bitkileri tırtıklayan minik sarılar, fosforlular....ayna gibiler...hareket ettikçe yanıp sönüyor, parlıyorlar....

veee....finito.....

başladığımız noktada, FETHİYE 'deyiz...
eh ...işte yine her güzel şey bitermiş diyerek noktayı koyma vakti geldi...ben aslında virgül koymak istiyorum buraya :))
yine yatch classic hotel'in marinasına bıraktık tekneyi...ben bittiğine inanamıyorum....o kadar moddayım ki sanki mola için burada durduk ve yine devam edeceğiz sanıyorum...ertesi gün tekneyi terkedene dek sürdü bu yanılsamam...
son geceyi bu tekneyi bulmamızda yardımcı olan fethiyeli arkadaşı da alarak bi balık restaurantında geçti...hepimiz hem mutlu, hem şaşkın hem de yorgunduk bana kalırsa...

hayatımın unutulmaz bi anısı olarak kalıcak bu boat trip :))

tori amos-gold dust

2010-03-28T10:03:00.000-07:00

"Sights and sounds
Pull me back down
Another year

I was here
I was here

Whipping past
The reflecting pool
Me+you
Skipping school

And we make it up
As we go along
We make it up we
Go along

You said -
You raced from langley -
Pulling me underneath
A cherry blossom
Canopy
-do I have-
Of course I have,
Beneath my raincoat,
I have your photographs.
And the sun on your
Face
I'm freezing that frame

And somewhere alfie cries
And says 'enjoy his every smile
You can see in the dark
Through the eyes of laura mars'
How did it go so fast
You'll say
As we are looking
Back
And then we'll
Understand
We held gold dust
In our
Hands

Sights and sounds
Pull me back down
Another year

I was here
I was here

Gaslights
Glow in the street
(flickering past)
Twilight held us
In her palm
As we walked along

And we make it up
As we go along
We make it up as we go along

Letting names
Hang in the
Air
What color hair
(auburn crimson)
Autumn knowingly
Stared
And the day that
She came
I'm freezing that
Frame
I'm freezing that frame

And somewhere alfie
Smiles
And says 'enjoy her
Every cry
You can see in the
Dark
Through the eyes
Of laura mars'

How did it go so
Fast
You'll say as we are looking back
And then we'll understand
We held gold dust
In our
Hands

In our hands"

home-less...

2010-03-28T09:56:00.000-07:00

yaklaşık bir yıldan bu yana kendimi evsiz hissediyorum...malum kişi bizimle yaşamaya başladığından bu yana...evimi bi yabancıyla paylaşma fikri pek hoşuma gitmedi...emek emek ve binbir zorlukla derleyip toparladığım evim yabancı mihraklar tarafından istilaya uğradı...kuşatıldım...kapana kıstırıldım...hiç bir yere kaçamıyorum...kımıldayamıyorum...hareketlerim kısıtlandı...kafka'nın gregor'u gibi hissediyorum kendimi...minik odamda yaşamaya başladım...bütün eşyalar üst üste ve iç içe...bu üst üste ve iç içelik bütün hayatıma da yansıyor...alan yaratmak istiyorum kendime..bi miktar boşluk...nefes almak istiyorum...el değmesin maddelerime...kaçırmalı, korumalıyım onları...gitmeliyim...kendi hayatıma başlamalıyım...benim hayatıma...benim dört duvarım, benim taklarım, benim koltuğum...işden eve dönerken bi demet taze çiçek alıp koymalıyım vazoya...pencereleri açıp havalandırmalıyım...temiz olmalı evim her zaman...temiz kokmalı...dostlar arkadaşlar uğramalı çat kapı...onlarla dertleşmeli, onlarla gülüşmeli...şehirde olmalıyım...şehrin kaosuna yakın ama sessiz bi yerde...istediğim zaman karışabilmeliyim curcunaya, istediğim zaman da kaçıp sığınabilmeliyim kovuğuma...güzel müzikler tınlamalı hep duvarlarda...çepeçevrelemeli etrafını...mis kokulu yemekler denemeliyim mutfağında...mumlar yanmalı banyosunda...deniz kabukları saçılmalı muhtelif yerlerine...
iste ben bunları istiyorum...
bi ev'im olsun istiyorum...

2010-03-25T14:47:00.000-07:00

The past is the only dead thing that smells sweet ...

2010-03-21T15:05:00.000-07:00

"love story" izledim...
ağladım...

2010-03-20T15:21:00.000-07:00

bugün dua dinledim, ruhum huzur doldu....
sonra tarihi bi hamamın restorasyonuna gittim. Kılıç Ali Paşa Hamamı...çokk acayip...yeni dostumun eseri...çok mutlu oldum...
sonrasında da ara kafe'ye gittik...hiç bi yerde olmayan ve benim çocukluğumun favorisi sütlü türk kavesi yudumladım....
eve dönüş yolunda bi tane buldum istanbul görünümlü landscape painting....belki gönderirim...
yarın motorsiklet gezisi...ilk kez..uzun yol...heyecanlıyım çok...ve de meraklı...acaba nasıl olucak...:)
şimdilik bu kadar....

2010-03-20T15:18:00.000-07:00

canım annem....seni her şeyden çok özlüyorum...
ama bi tarafdan, seni kaybetmek seni bana yakınlaştırdı...çünkü seni her an içimde taşıdığımı ve daha iyi anladığımı hissediyorum...keşke hayattaki tüm isteklerini sana verebilseydim sana ben, güldürebilseydim yüzünü...
çok özlüyorummm...

kavgacı olmak ya da olmamak,işte bütün mesele bu...

2010-03-12T14:20:00.000-08:00

şimdi...konu çoook derin...
ben bööle bi tez geliştirdim kendi kendime ve biraz da beni sefen sefkili dostcağızlarımın da yardımıyla...
benim hayattaki, hayatın her alanındaki elde edemeyişlerimin sebebini kavgasızlığıma bağladım...bu bi gerçek...benim şimdiye kadar belki canım sıkıldıysa bişilere bıdı bıdı söylendiğim -kendi kendime- görülmüştür de kimselere ne bir bi fiske vurduğum ne de bi volüm fazla ses yükselttiğim görülmemiştir...hatta ses yükseltmek şöyle dursun bi çoklarına derdimi, maruzatımı, düşüncemi bile aktaramamışımdır....hep içimde tutmuşumdur, hep içimde tutmuşumdur....o kadar tutmuşumdur ki içimde içim şişip şişip patlamaya çok yaklaşmış balon kıvamına gelmiştir....balon patlarsa çok büyük ses çıkacaktır çünkü yılların birikimiyle şişmişdir...işte benim bütün çabalayıp çabalayıp tüm çabalarımın, koşmalarımın havaya karışan gaz moleküllerine dönüşmesinin sebebi budur....
bi süredir ofis üzerine düşünmekdeyim....son zamanda uğradığım büyük haksızlık üzerine deriiin deriiin düşünmekdeyim...türk'üm, doğru'yum, çalışkan'ım....bana bu formülasyonun işe yarayacağı kazınıp durmuşdu genç dimağma küçük yaşlardan bu yana...böyle olursam iyi şeyler olucaktı hayatımda...amaaa işin aslı hiiç öyle değilmiş...işin kötüsü artık umudumu kaybetmeye de başladım....dışarılarda bi yerlerde gerçekten insani bi yerler var mıdır...huzurlu bi yer var mıdır...benim gibi düşünen insanların çoğunlukda olduğu bi yerler var mıdır, artık inanmıyorum...ofis içinde "Hayır" repliğini biraz daha sıkca ve de yerli yerinde kullanabilseydim bu kadar ırzıma geçilmeyecekti....yaşamicaktım bu kabusu ben....profesyonellik demek en çok işi yapmak demek diilmiş...en çok işi yaptırmak ve kaktırmakmış meğer...buymuş başarıya giden yolun sırrı...bilmeme rağmen uygulamakda sorun yaşıyorum....
sevgililerle de hiç kavga etmedim ben...kalıcaz dediler kaldılar, gel dediler gittim, gidiyoruz dediler gittiler...genelinin gitmek için geçerli sebepleri vardı...her zaman vardır...gitmeyin derken en cılız çıktı sesim...duyulmadım....gittiler belki ama içlerinde sevilerek kaldım, biliyorum...belki deseydim onlara canımın sıkıntılarını, farklı olurdu...ama hep gülümsedim...onlar da hep mutluyum sandılar....kavga edersem gidiverirler sandım, gitmesinler diye gülümsedim hep...gülümseyişime kimse aldırış etmedi ve gittiler....
aileme karşı da dile gelemedim hiç...karşılarında durup, ben bunları istiyorum diyemedim...bilemedim istemesini....oysa formül gayet açıkdı: iste ve sahip ol....bu kadar basite indirgenmişdi her şe, bu kadar netdi...beni kapının önüne koymasınlar diye susmaya devam ettim...görmelerini ve anlamalarını bekledim ne kadar çok yorulduğumu....ama izleyicim yoktu hiç..kimse farkında diildi...uzaklardaydı herkes...ve herkes kendi payının peşindeydi, buralarda da yoktu adalet...bitmek bilmeyen kararsızlıklar ve beklemeler yüzünden kaybettim her şeyi....
kavgacı olmak insanın kendi ortaya koyması demek...sınırlarını belirlemesi ve çitlerinden içeri sızmaya çalışan hırsız ve otlakçılara karşı tüfeğini doğrultması demek...kendini gerçekleştirebilmesi demek...eksiltilmeye izin vermeyip kendini çoğaltması demek...
belli bi yaşdan sonra kavgacı olunabilir mi?bi kursu var mıdır bunun, öğrenilebilir mi?
hiyayyyyt diye çığlık atmak istiyorum huleyn dünyaya karşı...:P

2009-10-25T05:24:00.000-07:00

Success is just being pregnant. Everybody congratulates you but nobody knows how many times you were fucked...

2009-10-13T14:37:00.000-07:00

We walked arm in arm
But I didn't feel his touch
A desire I'd first tried to hide,
That tingling inside was gone
And when he asked me: 'do you still love me?'
I had to look away,
I didn't want to tell him
That my heart grows colder with each day
When you love so long
That the thrill is gone
And your kisses at night
Are replaced with tears
And when your dreams are on
A train to train wreck town
Then I ask you now, what's a girl to do?
He said he'd take me away
That we'd work things out
And I didn't want to tell him
But it was then I had to say
Over the times we've shared
It's all blackened out
And my bat lightning heart
Wants to fly away
When you love so long
That the thrill is gone
And your kisses at night
Are replaced with tears
And when your dreams are on
A train to train wreck town
Then I ask you now, what's a girl to do?
What's a girl to do? x3

bat for lashes...

2009-09-27T05:11:00.000-07:00

Wake up everyone
How can you sleep at a time like this
Unless the dreamer is the real you
Listen to your voice
The one that tells you to taste past the tip of your tongue
Lip and the neck will appear
I don't wanna wake before
The dream is over
I'm gonna make it mine
Yes i... i know it I'm gonna make it mine
Yes i'll make it all mine
I keep my life on a heavy rotation
Requesting that it's lifting you up
Up up and away
And over to a table at the graditude cafe
And i am finally there
And all the angels they'll be singing
Ah la la la ah la la la I la la la la love you
I don't wanna break before
The tour is over I'm gonna make it mine
Yes i...i know it I'm gonna make it mine
Yes i'll make it all mine
And timing's everything and this time there's plenty
I am balancing Careful and steady
And reveling in energy that everyone's emitting
I don't wanna wait no more
No i wanna celebrate the whole world
I'm gonna make it mine
Because i'm following your joy
I'm gonna make it mine
Because i... i am open I'm gonna make it mine
Yes i... i'm gonna show it
Yes i'm gonna make it mine It's mine...
Yes i will make it all mine

2009-09-24T13:55:00.000-07:00

Lüks kelimesinin karşıt kelimesi çoğunlukla fakir olarak algılanır. Ancak sanılanın aksine lüksün zıt anlamı KABAlıktır.....

COCO CHANEL

YAZ BİTTİ....

2009-09-24T12:35:00.000-07:00

ewwet sayın seyirciler...bir yazın daha sonuna, bir yazının daha başına geldik....
şimdi sıra, sıradaki yazı beklemeye başlamakda....bi insan bünyesi bu kadar mı sulak yerlere yakın durmak ve güneş ışınlarını bu kadar mı içine işlemesine izin vermek ister...nasıl bi metabolizma benimkisi...sarıya hasret, maviye beyaza pembeye tutkulu....içi kıpır kıpır...
tatilciklerin kısa bi özetini yapıcak olursak şunlara değinebiliriz:
ilk start noktamız izmir oldu...dillere destan smyrna...uzun zamandır gidememişdim...uzun zamandır göremediklerimi gördüm geldim...hasret giderdik...eskilerden, annelerden, anneannelerden konuşuldu...çocukluğumuza inildi....hem çok değişmişdik hem de hiç değişmemişdik aslında...insanın çocukluk dönemlerini kısa kesitlerle de olsa paylaştığı insanlarla olan diyaloğu bi başka oluyor....yalnızca senin ve onun bildiği gizli sırlardan ibaret tüm o oyunlar, tüm gördüğün renkler, dokular, etrafındaki konuşmalar....bi başkasına anlatmaya kalksan anlatamazsın...sadece o bilir, o anlar seni....kısa bi izmir turununun içine bi de günübirlik çeşme sığdırdık...resmen ziplenmiş bi gün yaşattık kendimize...piny minyciğimin rehberliğinde az zamanda çok ve büyük yerler görme çabamız başarıyla sonuçlandı...ılıca plajının cam göbeği ve ılık mavisinde yüzüldü, babylonda latin dansa bırakıldı ruh, palmiyeler uçuşurken....akşam da sokakları arasında dolaşıldı....hızlı hızlı koşturuldu ordan oraya....
yolculuğun ikinci kısmında canınım içisi nilşocuğumun yazlıklarına gidildi...tam bi aile saadeti yaşandı....şen kahkahalı anne ve tonton baba ve zarif abla birlikteliğinden doğan tam bi aile saadetinden bahsediyorum....arayıp da bulamadığım, en çok özlediğim...bööle...sıcacık işte...içim ısındı....nar tanem nilşocuumla gizli kayamıza akşam yürüyüşleri yapıp güneşi batırdık sakince...geceleri kumsala inip yerküreye yakın duuran yıldızlara bakakaldığımız, telefonumuzdan gelen müzik eşliğinde geçmiş-gelecek-şimdi konuştuğumuz anları da koyduk cebimize yürüyoruz....
sonrasında işe döndüm...bi miktar çalışdıktan sonra kafesimde güzel bi tesadüfler zinciriyle yine bi tatilcik oluşuverdi...mekan aynı...nilşoların yazlık....haftasonuna eklenen bi gün izinle küçük bi kaçışşş....hava ayrı bi güzel deniz ayrı bi dinginleşmiş, turkuazlaşmış...son güne de bi şirince ekledik ... ramazan günleri içinde olduğumuz şu günlerde bile o meyve şaraplarından yudumlamadan geçemedik...minik tadımlıklar...rengarenk...kavun, çilek, böğürtlen, ahududu....hepsi ayrı bi koku hepsi ayrı bi tat...koyduk sepete ve yola devam....ne şirin bi yermiş bu şirince...tepelere sıralanmış karizmatik, kendine özgü evler...mutlu insanların yaşadığı bi köycük...köylü kadınlardan alışveriş yapmayı da ihmal etmedik...köy tarhanası, köy kekiği, bitki çayı, papatya çelengi, kötülükleri kovucu dualı otlar...gönülleri kırılmasın, yüzleri gülümsesin diye hepsinde duraladık....tepeye vardığımızda kiliseye ulaşdık...ama durumu içler acısıydı....gezdiğim başka ülkelerde bu halde bi cami görsem heralde oturur ağlardım...mümkün olan her türlü tahribat verilmiş yapıya...çok yazık....
sonra biraz daha çalışmaca....ve bi minik tatil daha....
bu keeezzz....rota: BODRUM BODRUM....
3. yıl, aynı mekan...yahşi bölgesi...ne anılarım geçti ne günlerim yaşandı bu yollarda...3 yıl önce neler düşünüodum, şimdi neler geçio aklımdan...zaman akmış geçmiş...her şey değişmiş....ben değişmiş....ama yahşi aynı kalmış...yahşinin insanları da aynı kalmış....deniz aynı dinginlikde...taşlar yerlerinde...madam aynı kalmış...lighthouse aynı kalmış...camel aynı...ayak izlerim sanki hiç silinmemiş buralardan...ben hep yürümüşüm....burası aynı yerinde saymış....ama insanın akıp giden hayatında sabit kalmayı başarabilen bişileri olmalı bence....dönüp geldiğinde aynı yerinde bulabilmelisin bişileri....
bu kez mışılımlayım.....12 yıllık kadim dostumla ilk kez tatil yapma heyecanını yaşıyoruz birlikte...ve sonunda diyebilirim ki: çokkk güzeldi....yapılması gereken ne varsa hepsini yaptık....çok komik geçen ve yıllar geçse de unutmicamız uçak yolculupumuz -yolculuk sırasında bize eşlik eden yanımızdaki tuhaf kişi- gündüz kumsal, akşamları laflamaca...casitada bodrum kalesi manzarasında yediğimiz mamalarrrr....tekne turunda dalışlar yaptığımız mavi koylar....alışveriş....dalyancı tabii ki ziyaret edildi ve bütün kışı çekilir kılmaya yarayacak fincan ve tabaklar alındı, üzeri yelkenli balıklı....son gecemizde denize sadece 3 adım mesafeye kurulu rakı-balık soframızzz....akabinde bodrum....KÖRFEZ'de tepinmece....oldies but goldies parçalarına eşlik etmece....eve dönüş...şezlongda geceyi batırıp güneşi doğurmaca....o esnada ortaya çıkan "kumulonimbus " bulutlarının oluşturduğu dehşetengiz manzara...ömrü hayatımda bir daha böyle bir mucizeye tanık olacağımı sanmıyorum....film karesinden farksızdı...
bu tatil tam yerinde ve tam zamanında geldi...ilaç etkisi yarattı bünyede....hiç bişi düşünülmedi...sadece savrunuldu ve tadı çıkarıldı....hayat işte bu kadar güzeldi....:)

ÜÇNOKTABİR-BAHÇE

2009-09-13T12:47:00.001-07:00

Yanlış kapıdan girdik bu bahçeye
Aşk yok ki ölüm var içerde
Yanlış niyetle girdik bu bahçeye
Huzur yok savaş var içerde
Halim yok ki geri dönmeye
Halim yok burda ölmeye
Yanlış zamanda girdik bu bahçeye
Işık yok karanlık sadece
Yanlış hislerle girdik bu bahçeye
Kalamam kalamam günlerce
Halim yokki geri dönmeye
Halim yok burda ölmeye
Biraz yavaş konuşsak
Yol verir belki tüm ağaçlar
Biraz sakin olursak
Çicek açar belki tüm ağaçlar
Yanlış kapıdan girdik bu bahçeye
Aşk yok ki ölüm var içerde
Yanlış hislerle girdik bu bahçeye
Kalamam kalamam günlerce

AŞK'dan...

2009-09-13T11:15:00.000-07:00

Yaşadığım hayatı değiştirmeye, kendimi dönüştürmeye hazır mıyım? diye sormak için hiçbir zaman geç değil. Kaç yaşında olursak olalım, başımızdan ne geçmiş olursa olsun, tamamen yenilenmek mümkün. Tek bir gün bile öncekinin tıpatıp tekrarıysa, yazık. Her an her nefeste yenilenmeli. Yepyeni bir yaşama doğmak için ölmeden önce ölmeli.

2009-09-13T10:18:00.000-07:00

Bal gözlerimin feri her geçen gün biraz daha sönüyor...sevgiye olan inancım günden güne azalmakta...sevginin gücü yetmez oldu hayata....bu şehir nefrete alışkın...işde de nefretle ulaşıyorlar başarıya, aşkda da kaçarak...

üçnoktabir

2009-09-13T02:11:00.000-07:00

ben yüzyıllık bir çınarım
yorgunum ve yaşlıyım
ben yıpranmış bir inancım
ömür boyu yastayım...

2009-09-13T02:07:00.000-07:00

I feel so happy, I could cry...
I feel so ugly, I could die...

TRASH CAN

2009-05-23T02:50:00.000-07:00

ben neden atamıyorum?

ewet...benim çöpe atmakla ilgili bi problemim var...hayatıma bi şekilde bi delikden sızıntı yapmış, bi ana yoldan girmiş, belki gökten zembille inmiş şeyleri ve kimseleri geldikleri yere geri gönderemiyorum...bi kere pelean dünyasına girdiler mi kalmalılar, izleri var bi kere...ööle kolay kolay canları istediği gibi gidemezler...

örneğin yıllardır süre gelen yeminimi bozup mabedimi temizlemek üzere 3. kişinin eve nüfuz etmesine boyun eğdim geçtiğimiz günlerde...çünkü artık hiç bişilere yetişemiodum ve enerjim günden güne azalış gösteriodu...gençlik günlerimde örümcek kadın gibi duvardan duvara uçuşarak temizlediğim evimi toparlayabilmek için bu hayat galelerinden sonra ne halim kalıyodu ne de zamanım...ben de kutsal saydığım vazifemi bi başkasına delege etmek konusunda pes ettim sonunda...zira bu 3. kişi bilip bilmeden temizliyorum ayağına ordan burdan derlediği her şeyi evin orta yerine yığarak - sanki etrafına ateş yakıp bi ayin yapcakmış edasıyla- her bişilerimi kapının önüne koymaya yeltendi...durum bööle olunca ben de önünde arkasında dolanıp onun öbeklediği her şeyi tekrar elden geçirip yarısını çöpe yarısını da ait oldukları yerlere geri gönderdim bi süre daha saklanmak üzere...atılacak gazetelerin arasından bir sürü daha hiç okumadığım yayınlar, hatta kitaplar çıktı mesela...giysiler...hepsiyle bi anılarım var...kimileri küçük gelir, kimilerinin bi daha hiç giyilmeyeceği belli...ama yakınımda durmaları iyi hissettirio...sanki onları atınca geçmişimi silip atıcakmışım gibi....hepsi dolaplara tıkıştırılmış...beklerler ööle...oysa ki at...yer açılsın yenilerine...yenilen...tazelen...hafifleee...
derken 5 kat fazla yoruluyorum ama atılanlarla hafifliyorum biraz daha...daha basit, daha sade yaşamakda fayda var ...insanın daha az kafası karışıo ve seçim şansın azaldıkca daha hızlı karar verebiliosun....

ofis....mailbox...bizim için çok ama çok önemli, çünkü her bi işimizi o maillerle yürütüyoruz...söz uçar yazı kalır hesabı...bunu anlamam ve alışkanlık haline getirmem zaman almışdı...30 kere yazışarak halledeceğim bi işi kısa bi telefon konuşmasıyla ya da arkadaşın masasına giderek verbal yoldan ifade edip işi halledivermek kolayıma geliodu...ama bizimkiler bundan yana diil...sonra bi de onlar yazışmış, sen sözde kalmışsın, aleyhine delil olarak dannn diye çıkarıvermiolar mı karşına...şoklar içinde kalakalıosun...geçmişden bişi istenir, arar tarar kanıtı atarsın ortaya...ya da işini kolaylaştırırsın kopi pest yapıp belki...ama o mailler birikiiiir birikiiiir birikiiiiiir...dağğğ oluuur...tüm bilgisayarını kilitleyiverir ve de elini kolunu bağlayıverir...donakalır, kımıldayamazsın...tüm yaşam faliyetlerinin sona ermesi demektir bu...sonra tekrar silersin binlercesini....ama buna bile kıyamıyorum....gün içinde arkadaş geyikleri de yaparız...konu kopup bizim bile durduramayacağımız noktalara gider, önüne geçemeyiz...aylaaar sonra bakıp gülümserim bazen okurken...saplantı belki de...ama gün gelir, onları da silmek zorunda kalırım....unutulur gider kelimeler...

insanlar bi de...bazılarının kara kaplı defterleri vardır...arkadaş listelerinde bazen hatta belki durup dururken bile isimlerin üstüne bi çizik atıverirler ve bi daha da dönüp bakmazlar...bazıları ayrılır sevgililerden ve bi daha da hiiiç konuşmaz, karşılaşmaz, bulaşmaz....ki o senin bi dönem seni en bilen kişi, en çok şey paylaştığın, en derinine indiğindir...bi an gelir, o boyut sona erer...sonra en yakın dostunu da kaybetmek zorunda kalırsın...özetde ben insanlarımı da çıkaramam hayatımdan...bi mevlanalığım vardır bu konuda hep, bi hümanizmim...en kırıcı şeyler bile yaşanmış olsa, dönülüp gelinse, yeniden start noktasına gelirim...tabii ki hiç bişi aynı olmaz ama ona yeniden kredi açıp başlayabilirim -istisnalar hariç- hayatından insan çıkaran insanların da hayatı bi nebze kolaylaşır belki...denenmiş, şans verilmiş, ama bu şanslarını iyi kullanamamış kişilerle yeniden başlamak ne kadar rasyonel tartışılır tabi...ama insan silmek ister miydim...bilmiyorum...sanırım istemezdim...

sonuç?

hatıralar kalır bellekde...
ama arada sırada bahar temizliği iidir:P

2009-05-04T13:47:00.000-07:00

birileri gelsin, tozumualsın istiyorum...şööle açsın pencereleri, beni havalandırsın, içim dışım freş havayla çalkalansın, çiçek kokuları doldursun içimi, yerimi değiştirsin, her zaman bulunduğum yerlerden farklı bi yerde olayım....
farklı bi yer, fark.....
bu şehir o kadar tıkışık ki....
aslında hepimiz kendimize yer açmaya çalışıyoruz. alanımızı genişletmeye çabalıyoruz aslında her gün...kendi adıma: her gün masamın tam ortasına koccaman devlikde bi pergel koyduğumuzu ve bununla çapı 1 metrelik daire çizdiğimizi varsayalım. evet. her gün bu kaleye fiziksel ve duygusal ve teknolojik araçlar aracılığıyla oluşabilecek saldırılara karşı kendi yaşam alanımı korumaya çalışıyorum...görevler yağmuruna karşı kalkanımı siper ediyorum kendime.
deşar olmak, toxiclerimden kurtulmak için gittiğim dans dersinde de aynı şey...yine bi var olma çabası...kalabalığın içinde kafana gözüne bi kol bacak çarpmama olasılığı...an meselesi...bi taraflarını sakatlayıp bi süre işimden kopma lüxüm de yok...non stop çalışmak zorundayım...yolda yürürken birilerinin sana omuz atarak yürümemesi olasılığı, ya da toplu taşıma araçlarındaki daralmalar...hep yer açmaya çalışıyorum kendime...mekanda yer...zamanda yer...belli bi zaman diliminde yer alabilmek için bu çabalar...evdeki tıkılmışlığım ayrı konu...yeni düzende bi 3cümüz de var....evde tüm kurtardığım anı eşyları odama kaçırıyorum...söz verdim kendime...hatıralılarıma kimseler dokunmicak ve onların başına asla kırılma dökülme gelmicek...kendi kanapemde kendim uyuyup, kendi çamaşırlarımı askıya ben kendim asıcam...kimse yaklaşmasın benim alanıma....
diyymi, piyu....

2009-04-26T03:29:00.000-07:00

http://www.myspace.com/orenlavie

her morning elegance klibini defalarca ve defalarca ve defalarca izlemeye devam ediyorum....
tammmmm benlikmişşş...
içler açıcı ferahlıkda:)

2009-04-26T02:59:00.000-07:00

bir şeyin hayalini kurmak bazen bilgiden daha önemlidir...

Einstein

arid/why do you run

2009-04-23T15:18:00.001-07:00

http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.showvids&friendID=114448524&n=114448524

şimdi de adel'den geliyor...chasing pavements....

2009-04-23T14:57:00.000-07:00

http://video.google.com/videoplay?docid=-6290040064139802797

arid/you are

2009-04-23T14:51:00.000-07:00

2 yıl önce beni yerden yere vuran, duvardan duvara çarptıran, aklımı başımdan uçuran şahane ötesi parçadır kendileri....loop a girmiş dinlemelere doymamış idim....

I want to live with you
In your beds of bliss
Want to hide out
In your tenderness
I want the world to be
Made complete
On your life
I will feed
You are
Like the summer rain
You are
What I can't explain
You are
The hurt inside
You are
What I cannot hide
It's freezing you
You're frozen still
Memories
Come flooding in
Turn the reel
Reverse the past
Are you trying to make
This moment last?
You are
Like the summer rain
You are
What I can't explain
You are
The hurt inside
You are
What I cannot hide
I want to live within
Cause I can't live without
I want to build it up
So it can break me down
I am gonna let him have
His way with you
Do all things that I wanted to
You are
Like the summer rain
You are
What I can't explain
You are
The hurt inside
You are
Feeling Free Born into the last divide
If You are
Like the summer rain
You are
What I can't explain
You are
The hurt inside
You are
And again, and again
And again, and again
The murder inside

KOLAJ...

2009-03-29T15:12:00.000-07:00

Hayatımdaki insan kolajını seviyorum...farklı mesleklerden, farklı şehirlerden, inançları farklı, farklı hedefleri, farklı ideolojileri var, hepsi birbirinden farklı giyinir, farklı yerlere giderler eğlenmek için, gelmiş geçmiş olanı da var, buyur ettiklerimden kalmış olanı da, kısacası farklılar....ama hepsi bende buluştu...dünyamın içindekiler...renklerim...beni ben yapan, bana katanlar...seviyorum hepiciğinizi:)

the girls night out

2009-03-24T00:53:00.000-07:00

Geçen hafta bütün kızlar toplandık ve bi "the girls night out" daha gerçekleştirdik. yaşlandığımızdan mıdır nedir bilmem ama artık hafta sonları yerine hafta içi gezmelerini daha bi çok seviyorum....daha bi kaliteli ve daha bi az insan topluluğu ( ben de bu aralar -daha bi- kelimesine mi takmışım ne :P ) sonuçda daha fazla tadı çıkıyo olayın....
mekan: BABYLON--> en sevdiğim güzel müzik kaynağı olur kendisi
müzik: PLUXUS --> geçtiğimiz yaz aylarında ford fiesta reklamının fon melodisi olarak kulaklarımızı titretmiş "transient" parçasıyla ruhumuzu sarsmış olan güzide isveçli elektronikçi abiler....ben bi arkada dönüp duran barkovizyona takıldım, dalıp gittim izlerken akıp giden görüntüleri, bi de 3 kişinin en solundaki ver coşkuyu abiye...pek şekerdi peeek....
oh be kendime geldim...yaşasın elektronik müzik, yaşasın post modern sanat, yaşasın hızlı teknoloji çağı...
TEKNOLOCİKKK....
mışılım, bu güzel şarkıyı gözümüzün içine sokup bizi tanıştırdığın için teşekkürler...geçen yaz burc beache giderken camları açıp kolları dışarı sallayış ve gülümseyerek mırıldanışşş;)

2009-03-22T13:14:00.000-07:00

bu aralar LATİFE okuyorum...hızla akıp gidiyor....
o bitince FİKRİYE var sırada.....
henüz edinmedim ama bunlar bitince de İKİ AŞK ARASINDA ATATÜRK'e geçicem...çarpıştırıcam kahramanları birbirleriyle....
latifede de çok çarpıcı sahneler var...bazı yerlerde hak veriyorum kendisine...
ama daha bilmeden kendimi fikriyeye daha yakın hissediyorum....
latife daha bi dediğim dedik, daha bi hırslı, daha bi akıllı, daha bi güçlü, daha bi dişli.
fikriye daha bi derin, daha bi anlamlı, daha bi olgun, daha bi dingin, daha bi anlayışlı, daha bi alçakgönüllü, daha bi fedakar, daha bi SESSİZ...
ve bu ikisinin sevgisi arasında benim de öyle hissettiğim bi noktayı atam da hissetmiş ki: "iki kadın...birisi mustafayı sevdi, diğeri atatürkü "diye belirtmiş....
fikriye gerçekten tutkuyla sevmiş ve en zor şartlarda emek vermiş ve yanında olmuş...latife ise ona ve onun konumuna hayranlık, gücüne ilgi...mutlaka sevmiş kendince....ama eksik kalmış bana kalırsa....

gerçek hayatda da hep latifeler kazanıyor, fikriyeler ölüyor...ne yazık....

to be continuous

2009-03-22T13:07:00.000-07:00

http://www.nilkaraibrahimgil.com/
seviyorum bu ablayı yaa....nil dünyasıyla pelin dünyası çoğu noktalarda kesişiyo, teğet geçio birbirine...seçtiği kelimeler tam 12den oluyo bende...
her bi hallerini....
o bir çocuk
o bir kadın
o bir geniş hayal dünyası
o bir imajinasyon
o bir cesur
o bir uçuk
o bir araştıran, sorgulayan
o bir çoğuları tarafından anlaşılmayan ( olsun, biz anlayanlar yeter)
o bir derin
o bir deli....

nisanda buz adada konseri varmış...gidelim miiii...

yapıp ettiklerim...

2009-03-15T12:09:00.000-07:00

Bu aralar "enginar " zamanıydı...enginar, bizimkilerin geçen sene sahneye koyduğu yeni eserleri...çıplak ayaklar kumpanyası+c dans c ortak yapımı lezzetli mi lezzetli, tadından yenmez bi görsellik ...senede bir günü sabırsızlıkla bekliyoruz biz müdavimler...her defasında yine yine kendimizden geçiyoruz izledikçe...hepsi birbirinden yetenekli profesyoneller olunca ve ortada anlatacakları bi konu olunca izlemek de çok keyifli ve biraz da can acıtıcı oluyor...neslimiz gençliğinin kendi içinde ve insanlar içindeki devinimleri...kendimi öyle yakın buldum ki hikayelerine...öyle olayın içindeyim ki...orada da var benden bi parça...özellikle modern kadın ve modern kadının üzerine yüklenen milyonlarca psikopatça imaj ve sorumluluk...modern kadın kariyer yapar ama asla eşinin önüne geçecek kadar değil, modern ve beyaz kadın hiç estetik yaptırmadan her zaman genç ve güzel görünür...olmayan bi biyonik robotdan bahsediyor sanki...varoluşu imkansız olan...hele ki sonlara doğru candaşın solosu var ki...ilk izlediğimde gözlerim dolmuşdu...gelen vurdu, giden vurdu...en çok da sarılıverdiklerim tekmeledi misali...çok fena çokk...hepinizi bir kez daha ayakta alkışlıyorum...iyi ki sizi biliyorum...

gösterinin öncesinde de orin camus'nun workshop una dahil olma şerefine nail oldum...tanrım, bugünleri de mi görecektim demekden de kendimi alamıyorum ki...eskiden olsa çekinirdim seviyemi yeterli görmeyip...üstelik o gün ayakta bile duramayacak kadar hasta olmama ve yalpa yapmama rağmen kafaya koydum, inat ettim...o yağmurlu günde soluğu stüdyoda aldım...çok zevkliydiii....garajın çatısının üzerine yağmur damlaları düşerken başka yeni yüzlerle orin'de dans etmek...iyi ki yapmışımm:)

http://www.ciplakayaklar.com/enginar2.html

2009-03-02T12:31:00.000-08:00

küçük bi denizli ...
bi kez daha bi acı haber...
bi kez daha aniden...
neredeyse siyaha boyayacapım bu kenti...ama o kadar aydınlık ve parlak ki, buna izin vermiyor...
biricik canım kardeşim piny'min pederi de bu yalan dünyadan terk-i diyar eğledi...kalanların başı sağolsun ve kendisinin ruhu huzurda olsun diliyorum...
biz yine bi avarabuuu şarkısı fonda çalarken kadehlerimizi senin şerefine değdiririz bi havada aziz kişi...bilge insan...babamın hayatı boyunca sahip olduğu yok denecek kadar az arkadaş listesininh başında yer alıyor kendisi 0babam hakkında ne kadar az şey bildiğimin her geçen gün biraz daa farkına vardığım şu günlerde, en azından öyle zannedyorum-
müstakbel eşi ve benim de çok sevidiğim sabır kişisi asuman teyzemin de kapıyı ilk açışında söylediği beni karşılama sözü de kulaklarımda tekrarlanmaya devam edecek bi süre daha..."yaşamayan anlayamıyormuş bunun ne demek olduğunu" dedi...gerçekten de öyle bir şey bu büyük deneyim...dilerim gğn gelse de hiçkimse bunu deneyimlemek zorunda kalmasa...belki bunun felaket sonuçlarına bile katlanırdık...
velhasılıkelam: her şey boş, yaşamaya devam....

ve yorgunluğa da....
şerefine aziz amca...

2009-03-02T11:58:00.000-08:00

o peşime düşeni de en fazla iki hafta tutabildim bünyede...yok cancazım yok...olmuyor, durmuyor bu kaygan bünyede bu derinliksiz, düz, kaba kişiler...IQlarına diyecek yok...sınıf birincileri, okul şampiyonları, hep bi ödül hep bi ödüller hayatlarında...fakat nerde EQ hı? soruyorum, nerede? nerede basit şeylerdeki anlamı kalbinden bulup çıkarmak, nerede küçük şeylerdeki mutluluk, nerede detaylarda gizlenmiş sevimli ve renkli cücelere göz kırpanlar...herkes kör olmuş, belki de ben gibi dilsiz olmuş...

olmuyor, çünkü ben unutamıyor...ben takıldı kaldı bi noktada, sabitlendi...ilerleyemiyor...işime mi geliyor bu durum? tembellik mi bu...uyan artık...neden bunca zaman unutamamak...hem de nedir...hiç ortak nokta yokken ve bu kadar geceyle gündüz kadar farklıyken...hem hergün göre göre...ama artık farklılaştı....formatı değişti bu tutkunun...onunla asla olmuyo...ama o içimde durdukça da başka biriyle de olmuyo...ben çözemedim bu zor problemi...

bi tarafdan da hayat var...bak dünyada neler olup bitiyor...neler kaçırmışsın...aç bi doya doya gazete oku, zap yap kanallar arasında, babanla geçirdiğin başbaşa ve dingin pazar günlerini hatırla...uzuuun uzun oturulan kahvaltı masasını, birlikte belgeseller ve haberler izleyişini, sonra onun içerden gelen uyku sesini...artık tüm bunlar da çok eskilerde kaldı...her şey ama her şey yandı yıkıldı...bu yeni yaşam biçimine ayak uydurmaya çalışıyorum...iyi tarafından bakmaya nalayışıl olmaya, sakin kalmaya çalışma çabalarım devam etmekde...nerey kadar sürdürürüm bu tiyatroyu, nerede patlarım onu da bilmiyorum..ben patlar mıyım, onu da bilmiyorum...patlasam patlasam sessizliğime gömülür çeker giderim en fazla...

işte bu...büyük bi aidiyetsizlik duygusu içindeyim..evim neresi, kime aidim, hangi şehre atılmış tohumlarım...bütün bunları yine pozitife dönüştürme çabalarım...aidiyetsizlik seni özgür kılar, zenginleştirir, renklendirir...bir yerde ya da bi kimsede sabit kalamamak sana bi sürü zaman artı'lar...aynı anda bi sürü şey yapma, kısıtlı zamana bi sürü şey sığdırma lüxü...bi noktadan diğerine ışınlanıverme ve ucu ucuna yetişiverme...hız, hareket....az şeye sahip olmak hareket alanı yaratıyo sende...daha geniş açıyosun kollarını bacaklarını, havada daireler çiziosun...

ewet ewet...daha başka şeyler var dünyada...eski peliyni özlüyorum çok..takip eden, araştıran, merak eden...yüzlerce müzik grubu var işte bu tam benim stilim diyebileceğim türden, ama ben onları bilmiyorum artık...bir sürü görülecek mekan- gidilecek yer var...şu şehr-i istanbulda bi tarih turu atmak var...en acısı da geçen hafta oldu...kitapçıya girdim...bakındıım bakındıım bakındıım...ve bir türlü kitap seçemedim...oysa eskiden okunması gereken kitaplar listem vardı...bende heyecan uyandıran...ve o gün hiç bi kitap alamadan çıktım oradan...hepsine zaman kaybı gözüyle baktım...bunu biliyorum, bunu tahmin edebiliyorum, bunu da geç...artık bu hale mi geldim gerçekten ben...:(

tam da şu anki durumumu anlatan en güzelinden lirikler...

2009-02-01T15:12:00.000-08:00

I can fly

But I want his wings

I can shine even in the darkness

But I crave the light that he brings

Revel in the songs that he sings

My angel gabriel

I can love

But I need his heart

I am strong even on my own

But from him I never want to part

Hes been there since the very start

My angel gabriel

Bless the day he came to be

Angels wings carried him to me

Heavenly

I can fly

But I want his wings

I can shine even in the darkness

But I crave the light that he brings

Revel in the songs that he sings

My angel gabrielMy angel gabriel

My angel gabriel

2009-02-01T15:10:00.000-08:00

umarım günün birinde sevdiğim tarafından böylesine sevilirim...hayat, aşk ve algı üzerine süper görsel bi iş olmuş...hugman da tadından yenmiyor her zamanki gibi...

bu aralar...

2009-01-24T03:02:00.000-08:00

geçen hafta birisi tarafından keşfedildim ve peşime düşüldü...beklenmedik bi anda beklenmedik gelişmeler yaşamaktayım...hoşuma gitmedi değil bu durum...bu defa inanmak istiyorum...inanmak artık...feci şekilde sıkılmış durumdayım çünkü her bişilerden...paylaşımsızlıktan, yalnızlıktan, robotik insan kitlesinden, haremli karşı cinslerden - ki katlanamıyorum kendilerine-, duygusuzluktan, kaçırdığım ve kaybettiğim zamanlardan...henüz emin değilim...güvenemiyorum ama güvenmek istiyorum fazlasıyla....zaman zaman hayır, o da değil dediğim de oluyor ama nereye kadar...belki de zırhımı kalkanlarımı kenara bırakıp teslim olmalıyım artık...hayalimdeki prens hiç gelmicek...izin vermeli belki benimle yürümesine...belki zamanla alışılır...unutulur geçmiş belki...sıkmamak gerekir kendini bu kadar belki...konuşmalı daha çok, anlamaya - anlatmaya çalışmalı,....
hayatıma düzen gelsin artık...bana ait bir ev olsun, bana ait eşyalarım olsun...son zamanlarda yaşadığım hayal kırıklıklarından ve moral bozukluklarından dolayı salıvermişdim kendimi...hiç bişiyle ilgilenmemeye başlamıştım...evimi temizlemedim bi süre ve umurumda da olmadı, bişiler okumadım, yazamadım, bi yerlere gidesim gelmedi, yetişemiyorum artık, her şeyi tam yapmaya çalışmaktan yorulmuş durumdayım...non-stop hareket halimden biraz durağanlığa, bi es'e geçmiştim...
pencereleri açasım var sonuna kadar....içeri bol miktarda temiz hava ve kocaman güneş giriversin...derin bi nefes çekeyim içime...o nefes içime dolunca yaşam enerjisi de doluversin içime...işte hızıma hız katacak asıl şey...sorunun cevabı:yaşam enerjisi...FOUNTAIN....ihtiyacım olan şey bu...
sevdiğim bi laf var: hayat bisiklete binmek gibidir, pedalları çevirmeyi bıraktığın anda düşersin. benim hayatım da hızlı bi bisiklet yarışı gibi...hem de çok hızlı...herkes yavaş olduğumu düşünse de aslında her şeye yetişmek için enerjimi dengelemek adına kendi yarattığım bi yavaşlık o...eminim ki tempoma uzun süre dayanabilecek çok az kişi var...çok hızlı olmam gereken ve gecikme affetmeyen bi işim var....çook uzaklarda bi evim var....çook uçarı ve çok zorlu, sıkı bi kondisyon gerektiren bi dansım var....bu kocaman şehri dolaşmayı ve şehre karışmayı da çok seviyorum....bütün bunları hızı kaçınılmaz kılıyor...ama çok daha hızlı olmam gerektiğini de biliyorum her geçen gün...
şu an haftasonu...yine yapmam gereken bir sürü iş varken biraz daha yavaşdan almaya karar verdim...daha programlı gitmem lazım...minik defterlere küçük notlar almak gerek...evdeki eksikler, to do list, gidilmek istenen yerlerin listesi - hayal etmek ve yazıya dökmek gerçekleşmesine yardım eder- ...
kahvaltı ederken tv yi açtım biraz...ünlü bi oyuncunun yeni doğan bebeğini gösteriyorlardı..kadın duygularını ve yaşadıklarını anlatıyor bir bir...kanalı değiştirdim başka bi benzer hikaye..yine başka biri iki çocuğunun doğum ve gelişim süreçlerinden bahsediyor...derken birdenbire ağlamaya başladım...kuzenim eceyi arayasım geldi içimden...sesini duymaya ihtiyaç duydum birdenbire...sanırım biyolojik yaşımın vermeye başladığı sinyaller bunlar...kurtuluşu bunda aramaya başladım son zamanlarda...belki misler gibi kokan yumuşacık tertemiz bi melek bebeğim olsa tüm acılarım bitivericek gibi...pelin ölücek ve yeniden doğacak gibi...yenilenicek gibi....başak bi hayat başlayacak gibi...bi tarafdan da bu pelinin yaşamak istediği bir sürü şeyler var...yurt dışına gitmek ve bir sürü yer görmek istiyor, başka bir sürü şeyler var yapmak istediği...
annemi çok ama çok özledim....anneannemi de öyle ...buralarda, yakınlarımda olsalar her şey çok daha başka olurdu...
sonra başka bi kanala geçtim...national geo da yemyeşilll bi yer ve heidi kılıklı, sarı saçlı bi küçük kız süt dolu memeli semiz inekciklerin arasında koşturup duruyor...sevimli kuzular, paçalı tavuklar, tavşanlar, midilliler var çiftlikte....büyüyünce kendi çiftliğini yönetmek istediğini anlatıyo küçük kız ve bütün bi gün neler yapıp ettiğini...doğaaaaa diyesim geldi...kaçasım geldi...bi gıdım yeşil, bi avuç toprak çekti canım...yeşil çimlere uzanasım geldi dişlerimin arasına sıkıştırdığım bi çiçek sarkarken dudaklarımın kenarından...kocaman sırıtarak...insan eli nasıl da yok ediyor ve hızla kirletiyor her şeyi...lezzetli ve güzel kokulu sebze ve meyveler yemeyi özledim...görüntüden ibaret olan market meyvelerinden değil, gerçeğinden...aslında hayatı yemek istiyorum tümüyle fışkırta fışkırta...ama ancak korunaklı steril kalelerimiz olan plaza ortamında iyice sinik ve hastalıklı, dayanıksız yaratıklara dönüşmekten başka bişi gelmio elimden...koca bi tencereye atılmış ve yavaşdan yavaşdan ısıtılmaya başlamış kurbağalar gibiyiz...kaynatıyorlar bizi her gün ama farkına varmıyoruz...sıcak suyun içinde mayışıyoruz rahatça, hoşumuza gidiyor, ama aslında öldürülüyoruz yavaşca....çok bi klişe oldu ama yine de yazasım geldi...
noolcem beeeen???:S
bööle işte son durumlar....

2009-01-10T02:54:00.000-08:00

MİMİR:İskandinav mitolojisinde geçmişi ve geleceği bilen Tanrı.

neler oldu neler...

2009-01-08T14:21:00.000-08:00

kafam suşi gibi...karışık bi sarmal....bütün lezzetler birbirinin içine girmiş...
bu aralar şok üstüne şok...daha birini atlatamadan diğeri..baaammmm....
1-iş yerinde uğradığım deriiin mi derin, beni içten sarsan haksızlık...koptum, bağlanamıyorum....sadece otomatikde gidiyorum şu an..nereye gittiğimi bilmeden...gözüm kapalı...duvara toslayana kadar...bi ara al çantayı çık git, düşünme modundaydım...gurur modundaydım...sonra vazgeçtim...kovulana kadar kal...çünkü hiiç mi hiç halim yok...aramaya, alışmaya çalışmaya, yeniden başlamaya, belirsizliğe....
2-my dad and his fiyonce...29 yıllık babam boyut değiştirdi...şahsen kendisini tanıyamamaktayım...ne olacak bu işin sonu bilememekteyim...anneciğimin asaletini özledim feci derecede...ve her şeyini..sabrını...emeğini...savaşını...çok özledim...
3-can sıkıcı yalnızlık...M'yi çok ama çok özleme durumları...unutamama, kronikleştirme, takıntılama hali...en bi yakın kişinin onu hiç tanımadan bana söylediği şok mu şok tespitler...( benim de daha önceden tahmin ettiğim)
bi çıkış yolu yok mudur...ben artık bu evden de gitmek istiyorum..bi miktar daha büyüyesim var...kendime ait bi yer yurt, bi dört duvar istiyorum...ne zaman...yoksa hiç mi...
her bi yerden her an kapının önüne koyuluverme, bi iteklenme durumları...bi tanecik pelean hiç bi yerlere sığamamış....dar gelmiş dünyası...herkesler bişi sölemiş...
yorgun...

amaaa...bi bayram geçirdim kiii...uzuuun zamandır hissetmediğim kadar huzur...canımın içisi kadar sevdiğim akrabalarımın huzur dolu yuvasında...o çok özlediğim anne şefkatiyle mutfakta kekler börekler tatlılar yaptık içine bol bol sohbetimizden katarak...habire imalat sonra da afiyet...bööle bi sağlık bi sağlık...bi fresh bi fresh, bi taze bi taze, bi lezzet bi lezzet...sonra çıkıp çıkıp bahçedeki çiçekleri okşadım, onlarla konuştum....
daha gözümü açtığım ilk sabah berrin ablam ıssız adam müziği ile uyandırdı beni...koca evde yankılandı durdu şarkı...
dilerim ki mutlu ol sevgilim,
ben olmasam bile
hayat gülsün sana
günahım boynumda
ağlayan bir çift göz
bıraktın arkanda.....

ben gittiklerinden beri her gün ağlıyorum....

neyseee..
sonra bi de bi kraliçe ece vardı kiii...
minik bebeği hızla büyümekde ....
sanki evcilik oynuyor gibi...
ama bi o kadar da yıllarca 5 çocuk yetiştirmiş gibi becerikli....
helall dedim içimden...
hızlı hızlı sür sen atını...devam et...hep mutlu ol sen e mi dedim içimden ...bol bol maşallah...
bana çook uzak sanki bu tablo...
hele bendeki gibi bi family portrait olunca...insan temkinle yaklaşıo her şeye....
ben bu kadınların hastasıyım....seslerindeki enerjiyee...pozitivitelerine...her şeylerine....
yani...
öyle işte...

bomboş bu aralar...
çok sıkkın...
hep belirsiz....
hep ertelenmiş...
hep umutlu..
hep ürkek...

beni hüzünlü olmakla suçluyorlar...
onca yaşadıklarımın bedeli birazcık hüzün oluversin...
bilmiyorum normal yaşamayı, mutlu olmayı...
inancımı yitirdim iyice....

bu ara hep yağmur var...içim gibi gri...bulutar var...
ama yine de think positive and keep smiling:))

neyse ki yeni bi yıla giriş yaptık da her yeni yıl zamanı gelen o umut, her şeye yeniden ve baştan başlama, olumsuzlukları silip güzel şeyler düşünme an'ı doldu biraz içime...

inanmadan gitmez bu hayat...

ISSIZ ADA'M...

2008-12-01T14:00:00.000-08:00

İşte ortalığı son günlerde kasıp kavuran son bomba...herkes bunu konuşuyor...beğenenler-beğenmeyenler...eleştirenler-kendini kaybedenler...hiç bişi hissetmeyenler-kendilerini kaybedenler...ben ilk kez geçen hafta cuma günü iş çıkışı izledim...tek başıma...bööle bi karanlık kuytu köşe arıodum zaten bunalım yapacak...çünkü zaten her şey üstüste ters olmuş son zamandır -bu başka bi yazının konusu- içimi boşaltasım var...kenar bi koltuğa oturdum...sağım boş, solum boş...derken film başladı...daha bismillah...müzik girdi ben ağlamaya başladı...sonuna kadar da ööle devam etti...ama tam olarak neye ağladımı da kestiremiorum...müziklerin sözlerindeki hep vurgulanıp duran yalnızlık mı ağlattı...gerçekten de filmin konusu ve gidişatı mı ağlattı...yaşadığım ilişkilerin ya da bi türlü unutamadığım kişi ya da anılarım mı ağlattı...bilemiyorum...belki de hepsi...ama böğür böğür ağladım işte...bööle en sulusundan..vıcık vıcık...ne çok ihtiyacım varmış meğer...ne çok kasmışım kendimi...filmi eleştirenler de bi sürü...yok efendim topu topu 1 aylık ilişkinin nesine ağlanırmış...sevmeyen adamın arkasından ağlanırmıymış...gidenin ardından yas tutmak aptalcaymış...bi kere efendim aşkı ööle zaman dilimlerine sığdıramazsın...aşk aşktır...3 dakkadada olur aşk 5 sene sonrada dannn diye çarpıverir insanın suratına...anlamazsın...sonracığıma kalp bu...karşıdakinin sevmesi sevmemesiyle ilgilenmez ki...seviyosa seviyodur işte...beklentisizce...sevme desen de söz geçiremez beynin kalbine...gitse de kalsa da seviosan seviosundur işte...benim bi kalbim var...kalpsiz insanların söylemleri bütün bunlar..robotiklerin...neyse ki onlardan biri diilim...kalpliliğimi korumak için de elimden geleni yapıyorum bu kalpsiz şehirde...her neyse...ağladığım ne kızın kocaman sevgisi sempatisi, ne oğlanın derin yalnızlığı ve çaresizliği içinde bulunduğu durum karşısındaki, ne aralarındaki sinerjinin yok oluverişi...kendimle ilgili ağladım...ağladım...ağladım işte...defalarca daha izlerim...müziklerini ediniciim zaten en kısa zamanda...dinleyip dinleyip loop a girmek var...kendi kısır döngümde dolanıp durmak var...yani bu dönem erkekleri, bu şehir ilişkileri ancak bu kadar anlatılır...ben bi kaç tane tanıyorum en ıssızından...ne yaptıysam döndüremedim ıssızlıklarından...yapmasamıydım bişi, işe yarar mıydı onu da bilmiyorum...sonunda beni ıssızlaştırdı bu adamlar...bana bulaştırdılar virüslerini...ve belki de ben de hep ıssız kalmakla lanetlendim onlar tarafından...sanırım annelerimizinki gibi bir aile hayali kurmak için çok geç...sadece parlak reklam filmlerinde kaldı mutlu aileler...kek pişiren anneler...çocuklarını çimlere yatırıp oynaşan babalar...birlikte arabayla çıkılan aile tatilleri...ki bizim çağımızın hiç bi aile ortamı da sağlıklı değildi ama yine de oluşturulan yapıyı devam ettirmek için -çocuklar hatırına da olsa- bi çaba, bi katlanma, bi sabır her zaman vardı...şimdiyse 3 gün bile katlanamıyoruz birbirimize...çünkü yeni çağın insanının vakti yok...bencil mi bencil...hayat o kadar zorlaştı ve imkansızlaştı ki...para kazanmak, hayatını kazanmak o kadar çok zamanını ve enerjini alıyor ki...sürekli gelişmek mecburiyetindesin...gelişemediğin zaman hemen derecen düşürülür, sıralamada son sayıyı alır ve oyundan atılıverirsin...o yüzden çemberdeki hemster gibi sürekli koşmak zorundasın...katettiğin bi mesafe yok...sadece koşabilyor olmakla yetiniyorsun bi avuç yem ve su uğruna....o kadar...o nedenle arta kalan zaman senin için çok değerli ve onu da başka birinin seçimleri ve öncelikleriyle paylaşmak istemiyorsun...bencilce kendini şımartarak harcamak istiyosun...bunu yapmadıkları için kızıyodum ıssız adamlarıma...bana zaman ayıracak kadar değer vermediklerini düşünüodum...ama ben de aynı şekilde düşünüyorum...bi ilişkinin getireceği sorumlukluklardan sıyrılma isteği...kısıtlanma korkusu...belki de o yüzden sürekli cımbızla seçişim ıssızları...ıssızları ıssızlıklarıyla bıraksam...yoluma umudumla devam etsem...belki bi gün biter benim de ıssızlığım...bişilere sahip olmak için hep bişileri feda etmek, elden çıkarmak gerekiyor...hepsi aynı anda olamıyor maalesef...

2008-10-22T00:47:00.000-07:00

sabah gözünü açıp yataktan fırlar...daha güneş doğmadan , hava alcakaranlıkken servise yetişme çabası içine girer. çünkü kaçırdığı takdirde güne nasıl yenik ve yorgun başlayacağını, gürültülü ve kalabalık ve pis minibüslerde, yabancı insanlara temas etmek zorunda kalarak, korna sesleri ve para üstü alışverileri ve diğer araçlarla kavgalar eşliğinde istanbul trafiği çekmek zorunda kalıp bi de üstüne işe 15-20 dk geç kalacağını ve insanlar işe ve güne dakikalar önceden başladığı için sessiz ortama daldığında herkes sana bakıyormuş hissine kapılarak utançla yerine ilişivereceğini bilir...servisi yakalama durumunda ise biner binmez sarıyere ulaşana kadar bikaç sayfa kitap okunur...denize ulaşıldığında her şey bi kenara atılır ve deniz görüntüsü gidene kadar bulutlara ve denize kilitlenir gözler...manzara bitip de köşenin dönüldüğü andan itibaren de pencerenin perdesi kapatılıp göze mümkün olduunca minimum ışık gelmesi sağlanır, kulaklara radyo müziği takılır ve gözler hafifçe kapatılır,hele bi de geçen seneden parçalara denk gelindiyse hemen Mr. M. akla getirilir, tamamen bittiği ve asla yeniden başlayamayacağı biline biline, her ne kadar istenmese de hüzün yapılır...iş yerine varana kadar da açılmaz...servisden inince yemekhaneye gidilir...uzun sıralara girilip bikaç zeytin biraz peynir ve bi takım mutsuz ve bezmiş insanla aynı ortam paylaşılıp kahvaltı edilir...bazı tanıdıklar oturur masalara...her gün aynı laflar edilir...biraz politika, biraz ekonomi, şanslıysan belki yakın zamanda gidilen tatiller anlatılır...işe geçilir...bazen hızlı başlar gün, nadiren de sakin...ama başlar eninde sonunda...ve önce öğle arasını, sonra da çıkışı beklemeye koyulursun...onlar da gelir...bütün gün deminip durur ve koşuşturursun anlamsızca...hava yeniden alacakarnlık olur ve sen bu kez de evine dönmeye çabalarsın...sıradan biri dilim...hergün ev-iş mekik dokuyanlardan ve hayatı ıskalayanlardan...fırsatları mümkün olduğunca yakalamaya çalışırım ve değerlendirmeye...haftanın iki günü dans dersi serum gibi gelir, ibadet gibi, ayin gibi, bedenini ve ruhunu temizler, silkeler, tozunu alır...sana sen olduğunu hatırlatır...dersdeki insanlarla sohbetler ve bilgi alışverişi...öteki dünya...hangisi daha gerçek karar veremiyorum...ama ikisi de bir bütün...benim bütünüm...bi yerden aldığımı diğerine verip dengemi bulmaya çalışıyorum...iki başlı ejderha gibiyim...bi yanım bi yöne gitmek ister diğer yanım başka bi yöne...kolay olduğunu söylemiyorum...çok yorucu...ama değer...biri beden+biri beyin...=ikisi peliynn:))

2008-10-22T00:22:00.000-07:00

coffee:MORNING SERUM...

FRAGILE#

2008-10-21T23:23:00.000-07:00

Söylenene göre çok "incinebilir" duruyormuşum ve korkutuyormuş bu durum karşı tarafdakileri...şimdiye kadar hep böyle diyip gittiler..."üzülmeni istemiyorum" diyip izin vermediler yaşamama...oysa ben zırhlarımı kuşanmış, karşı durmuşdum önlerinde...her ne gelirse gelsin senden hazırım demizştim...acıt canımı...ama yaşatarak acıt...giderek değil...
izin vermediler...!!

YARDIMCI OLMUYOR...

2008-09-29T12:34:00.000-07:00

Yeni başlayan bir gün

yardımcı olmuyor

Uykusuz geçen gece

yardımcı olmuyor

Aldığım ilaçlar,

gittiğim doktorlar,

Vücudumdaki yaralar

yardımcı olmuyor

Gittiğim şehirler, tatiller

Yeni yüzler

yardımcı olmuyor

Aldığım kararlar,

bozduğum kurallar

Kendime yenildiğim günler

yardımcı olmuyor

Şırıngayla çekip alsınlar seni,

Tüm vücudumdan ruhumdan,

Kırıntın bile kalmasın beynimde

Ki ben yine ben olayım...

Yeni yüzler yardımcı olmuyor

Geçen aylar,geçen zaman

Hayatına uzaktan bakmak

yardımcı olmuyor

Olmuyor,

yardımcı olmuyor.......

İKİNCİ BODRUM ÇIKARTMASI

2008-09-21T12:20:00.000-07:00

Tatil dönüşü bi hafta boyunca ambole oldum...adaptasyon süreci ağır geçti...bi kimlik bunalımı küçük çaplı...sorular sorgulamalar...biz naaabıyoruz tanrım burdalar...MODERN HAYAT/DOĞAL HAYAT ikilemi...gasteler hep yazar...basit yaşam insan ömrünü uzatıyormuş...olabildiğine basite indirgemek kendini...ağırlıklardan kurtulmak teker teker...gereksiz insanlar, gereksiz amaçlar, gereksiz hırslar...sabahın köründen akşam karanlığına dek çalışıyoruz deliler gibi burda...yetişmeye çalışıyoruz sürekli...servise yetiş, öğle arasından işe yetiş, tekrar eve yetiş...eve geldiğinde hiç halin kalmamış kafanda bütün gün yapmayı planladığın şeylere...bugün diğerleri gibi olmicak, farklı bişiler yapıcam diyorum her gün...biraz kitap okicam, biraz evi toparlicam, biraz bişiler araştırıcam...yokk...akşamları ev ödevinden kaçan okul çocukları gibi gelir gelmez internet açılıyor...uzaktaki insanlarla bi damla komünikasyona çabalıyorum...yalnızım ya...hasretim ya iki çift laf sıcaklığına, öööle dokunmasız-temassız, uzaktan uzağa iletişim...bi yaşam belirtisi ihtiyacı...bağımlılık oldu...ama değiştirmek benim ellerimde tabii ki...

neyse...koşuşturmaca diyodum....hafta içi bu deli koşturmanın karşılığında napıyoruz...belli başlı alışveriş merkezlerinin belli başlı markalarından alınan cici kıyafetlerimizi giyip belli başlı restaurantlara dünyanın gereksiz parasını sayıp hep aynı belli başlı lakırdılarını ediyoruz...bütün bu saçma çaba bunlar için...ne komik diil mi...çok sıkıldım...ruhum eskidi...yıprandı...örselendi...kör oldum...ben böyle biri değildim eskiden...oysa oralarda öyle mi...bi tava menemenle 10 kişi doyar...hem de öyle tatlı gelir ki...menemen de, sohbet de...kasmazsın...niye kasasın ki...daha fazlasına ihtiyacın yok...

bencillik bu...tüm bunlar bencillik...bişiler yapmaya ihtiyaç var...başkaları için bişiler...bi el uzatma küçücük de olsa...başkasının yüzünde yaratabileceğin küçük bi gülümseme için...en son ne zaman bi başkası için bişi yaptın??open your eyes....

bu dünyalar karmaşası ve kafa karışıklığı ve yoğun talep ve davet üzerine bi kez daha çılgınca bodruma kaçıldı...karadan taarruz...sadece iki gün var...sonuna kadar değerlendirilmeli...uyunmamalı...yenilmemeli...içilmemeli...sadece sessizliğin ve mavinin sesi dinlenmeli, kokusu içe çekilmeli bol bol...bu kız feci şekilde TUZLU SU TUTKUNU...başka türlü yapamıyor..denizkızı hep su arayışında...sürekli kavuşmak ister uzak kaldığında...bütün gün yüzüş, surf...akşam balık keyfi...arsızca masa denizin dibine sürüklenir, ayakkabılar çıkarılıp bi kenara fırlatılır...ayaklar yarı taş-yarı denize temas yemek yenir...güneşin doğuşu bu defa yakalanır...batışı yine gelenekselleştirildiği gibi denizin içinden izlenir...

ve yine gitme vakti gelir...

yine dakikalar kala son anda yakalanır otobüs ve rüya diyarı bırakıp da gidilir bi kez daha...yeniden kavuşulana dek...kimbilir ne zaman....

ESCAPE TO BODRUUUUM....

2008-09-21T09:31:00.000-07:00

Geçen senenin tüm bedensel ve zihinsel yorgunluğu akmış gitmiş, İstanbul'un tüm grisi maviye ve beyaza dönüşmüş bu kaçışla...

planlar yapıldı ve tarih tespit edildi. kadim dostum mışılla hiç tatil yapmamışlık akla geldi ve bodrumda buluşulması kararlaştırıldı ki o zaten iş sebebiyle orada bulunacak ve ben sonrasında ortama dahil olacaktım. sonra planlar değişti, kadim dost yine iş nedeniyle İstanbul'a dönmek zorunda kaldı ve ben bi kez daha kaderin beni yalnızlığımla başbaşa bırakması oyununda buldum kendimi...şaka bu diye düşündüm...bütün seneye karşılık gelecek 1 haftada yalnız olamam...ki onun öncesinde diğer kadim dostlarla da pek çok plan yapılmaya çalışılmışdı...kimisinin tatile doymuşluğu, kimisinin evlilik yıldönümü, kimisinin başka rotalar seçmesi vs sebeplerle kimseye uyuşturamadım takvimin bu dilimini...ama pes etmedim...uyarılara rağmen kendimi ve tatilimi ertelemedim ve engellemedim...her zaman yaptığım gibi alıp başımı gittim maceraya...ne olacaksa olsundu...önce biraz canım sıkıldı..sonrasındaysa tadını çıkardım:))

tek istediğim balık misali bütün gün -güneş doğandan batana dek- mavinin içinde kaybolmakdı...hepsi bu...

ilk gün gidildi, ayak basıldı...önceden ayırtılan mekan beğenilmedi...o yorgunlukla tüm sahil şeridi tarandı ve optimum bi yer ayarlandı...bavul odaya atıldı ve beden denize atıldı...tüm gün yüzüldü hiç dinlenilmeden...duş alındı...hafif kızaran tenle akşam yemeği yendi..akabinde şehre inildi hemen - bu ne enerji bu ne kudurmuşluk bu ne özlem anlaşılamadı- biraz yürüyüş yapıldı..sokaklar, kale önü falan...sonra marina bölümü...ayaklar kendini Marina Club'ın önünde buldu...nasıl gelmişlerdi oraya kadar anlaşılamadı...anlaşılan şuydu ki geçen sene yad edilmek isteniyor, yaralar kanırtılmak, acılar tazelenmek isteniyor ve biliniyor ki artık hiç bi şey eskisi gibi olmayacak...Mr. M artık başkasının...başkasına ait...belki o başkası da sormuştur ona "sarılabilir miyim?" diye...:( bara oturuldu...bacak bacak üstüne atıldı...bi cardinal melon esintili yaz gecesinde, yanına da bi ince sigara...sahnede canlı müzik...gözler dalıp dalıp gider...yaşlar gelir kenarlara sonra gelmeyin gelmeyin, geldiğiniz yere geri gidin diye kovalanır...savaş yaşanır içerde ama dışarıya eğleniyormuş imajı çizilir...tanımadık kişilerle bi kaç sohbet...ardından eskisi gibi olmayan ortamın idrakı ve terkediş...küba...yalandan bi kaç dans figürü...eğlenemiyorum...bu kadar yeter...odaya dönüş...tüm makyaj silindi ve tüm o kılıfdan sıyrılındı...sabah deniz yine iyileştirir ki beni...bütün gün yüzüş...yemekden sonra yürüyüş...yeni mekan...portofinooo...davet...kabul...ertesi sabah toparlanış ve tebdil-i mekan ve ferahlıklar başlangıcı...çok sevdim...tam benlik şirin mi şirin bi butik otelcik...hem tarz hem de oldukca mütevazi...o an beni yalnızlığıma bırakan Tanrıya teşekkür ettim beni tümden unutmadı diye...sıcak insanlar...sıcak kucaklamalar...hemen sarmalandım...herkes çok iyi ve çok misafirperver...çok ilgi her yerde...bazen kendi halime takılmaca, bazen kalabalık içine karışmaca...teknede gece...gün doğumunu izlemeye çalışma fakat çok sevilen uyku nedeniyle başarılı olamama...yenik düşme göz kapaklarının ağırlığına ama bi tarafdan da söz verme kendi kendine bi dahakine direnilecek diye...ve böyle devam etmece...gündüzleri açık mavide, geceleri gece mavisinde kaybolmalara devam edildi...cennet böyle bi yer olmalı diye düşünüldü...yıldızlar o kadar net ve yakın ki ulaşması çok kolay...bi el uzatmak yetecek...aydaki kraterler sayıldı...hafta ortasında çöktü içeri bi korku...yarılanmışlık ve bitecek korkusu...cennetten gidilecek gerçek hayata - yada gerçek olmayan...bilemedim- dönülecek korkusu....sonra hemen silkelenildi...hayır hayır...moral bozmak yok...her anın, her saniyenin tadı çıkartılacak...bol bol fotoğraf çekilip mümkün olduğunca hapsedilecek tüm anlar ve bütün kış onlara bakılıp iç ısıtılacak...

geceleri uyumayış zamanı extend etme çabasıyla...ortam sömürme...sonuna kadar suyunu içme...içine çekip doldurma...geceleri yan sitelerin havuz kenarlarındaki şezlonglarda oturup uzuuuun uzun laflama....duvarlardan atlama...topuklu ayakkabıları ellerine alıp parmak uçlarında yürüme...derin gece sessizliği...tekne turu...cam gibi koylar...minik balıklar, deniz kestaneleri...dönüşe iki gün kala hep yapmak istenip ertelenen şeylerden birini deneme....surfff...sandığım kadar zor diilmiş...çabuk kapmaca...ertesi gün yelken açıp çooook uzaklara kaçmaca...saatler sonra karaya ayak basmaca denizden toplanarak...ve sonunda....dönüş vakti...son dakikalara kadar denizden çıkamamak ve otobüse ucu ucuna yetişmek...HER GÜZEL ŞEY BİTERMİİİİŞ...

teşekkürler portofino ve portofino insanları...teşekkürler madam...teşekkürler kaptan...teşekkürler bodrum...verdiğin dinginlik, huzur ve enerji için...yeterince şarj oldum sanıyorum...ama bi dahaki seferi de ipla çekiyorum...şimdiden çentik atmaya başladım...sanırım bu mekanı gelenekselleştirmeye karar verdim:))

A Fine Frenzy - Almost Lover

2008-08-01T23:21:00.000-07:00

Your fingertips across my skin
The palm trees swaying in the wind
Images
You sang me Spanish lullabies
The sweetest sadness in your eyes
Clever trick
Well, I never want to see you unhappy
I thought you'd want the same for me
Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I'm trying not to think about you
Can't you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
Should've known you'd bring me heartache
Almost lovers always do
We walked along a crowded street
You took my hand and danced with meImages
And when you left, you kissed my lips
You told me you would never, never forget These images
No
I cannot go to the ocean
I cannot drive the streets at night
I cannot wake up in the morning
Without you on my mind
So you're gone and I'm haunted
And I bet you are just fine
Did I make it that
Easy to walk right in and out
Of my life?
We walked along a crowded street
You took my hand and danced with me
Images
And when you left, you kissed my lips
You told me you would never, never forget These images
No
Well, I'd never want to see you unhappy
I thought you'd want the same for me
Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I'm trying not to think about you
Can't you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
Should've known you'd bring me heartache
Almost lovers always do
I cannot go to the ocean
I cannot drive the streets at night
I cannot wake up in the morning
Without you on my mind
So you're gone and I'm haunted
And I bet you are just fine
Did I make it that
Easy to walk right in and out Of my life?
Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I'm trying not to think about you
Can't you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
Should have known you'd bring me heartache
Almost lovers always do

2008-07-27T12:04:00.000-07:00

Ben hiç kimseyle hiç bir şey konuşmam diyebilirsiniz. Ne var ki bu tavrın bir çözüme yol açtığı tarihde hiç görülmüş değil....
bildiğimiz bir yığın berbat örnek arasında israil-filistin davası kadar beterini herhalde gösteremeyiz. işte, orada bile, iki taraf arasında birbiriyle konuşan insanlar hep bulundu. "arka koridor diplomasisi"denilen bu süreçte "bükülmez ve esnemez"israil devleti de zaman zaman katıldı. taraflar bu diyaloğu devam ettiremez hale geldiğinde "arabulucu" kişi veya ülkeleryardıma koştu.

demis vakti zamanında Murat Belge....

insan ilişkilieri de politika üzerine kurulu değil mi...ülkeler ve insanlar...bireye indirgenmiş politika kuralları....

benim durumum da pek bi politik bu aralar...hayattaki çok az sayıda kalan yakın akrabalarımdan olan dayılarımın benimle bir senedir süregelen soğuk savaşı devaö etmekde...anladığım kadarıyla durum çıkar kavgası...durup dururken işler nasıl oldu da bu seviyeye geldi hiç bir fikrim yok....ama ben buraya getirmemek için elimden geleni yaptım...yorula yorula hem de...ancak yaşım gereği bilmediğim o kadar çok politik kural var ki insan ilişkilerinde...hatta öğrenmeye de niyetim yok bi çoğunu...çünkü ben doğal bi insanım hep...olduğum gibi...derdim ve bununla övünürdüm...politik kurallar hep bi arada yaşamanın getirdiği güçlüklerden ve bi orta nokta bulma çabasından, hayatı asgari bi düzeyde kolaylaştırmaya çalışmakdan doğmuş....hep bi iyiler bi de kötüler var...bunlar bi sebepten karşı karşıya gelip durmuşlar...acaba uygulama yolunu seçsem daha bi mutlu olur muyum ve daha bi rahat eder miyim....hep çatışmadan kaçtım bu yaşıma kadar...çatışma raddesine geldiyse iş ben karşımdaki insanı/insanları/ortamı terkettim hep...

ben bir kez daha işe soyundum...geçen yıl başlattığım ama sonunu getiremediğim işe...hakkımı savunmaya...herkese beni yok saymaya devam ediyor...o taraf-bu taraf-her taraf...ama ben varım...bunca yokluklar ve kaybedilmişliklerle kendimi ancak bu noktaya taşıyabildim...en düştüğüm zamanda kendimi toplayıp sıçradım...hep ileriye ittim kendimi...bi çıkış yolu aradım...en zor ve en yardıma muhtaç zamanımda inatla yardım istemedim...çünkü ben güçlüyüm...yapabildim...şimdi her şey düz çizgi...biraz rutine girdim...bundan sonrası için daha büyük ve daha cesurca atılımlar yapabilmek için karşınıza geçmiş talep ediyorum hakkımı...az ya da çok...artık korkuyla bakmamak istiyorum geleceğe...endişelerle....daha çok hareket istiyorum...daha içim rahat....

siz ailenizin kadınlarına değer vermediniz...sahip çıkamadınız....kendinizinkileri tercih ettiniz...onları kaybettikten sonra onlara tapınıyorsunuz şimdi...benim değerimi anlamanız için de beni kaybetmeniz mi gerekli? zaten kaybetmiş durumdasınız...elimden tutuverseydiniz ne kaybederdiniz....sizin kurallarınızı bilmiyorum ve tek suçum babamla aynı çatıyı paylaşmak....bunun bedeli bu kadar ağır olmamalıydı...

belki de suçlu olan sessizliğim....konuşmaya bu kadar korkar mı insan...neden dile gelmez....sen anlatmazsan nerden bilicek dünya...anlatsan da zor anlicak ve anlamicak belki de ama sen anlatmış olacaksın...konuş pelinnn...nolur konuş....anlatmazsan anlamıyolar....iş yerinde konuş...sevgilinle konuş...arkadaşınla konuş...ailenle konuşşş....nolur susma artık...sustukça kaybeden sen oluyosun....

kaybettiğim yılların karşılığını ne zaman ve nerede ödersiniz bilmiyorum...ama hakkımı size helal etmiyorum ve geceleri başınızı yastığa koyduğunuzda nasıl uyuyabiliyorsunuz onu da merak ediyorum....

kırık döküğüm....

hayat neden başlamıyor benim için...

ASLINDA BİR KONU VAR

2008-06-12T11:09:00.000-07:00

aslında bir konu var
neden konuşamayız
neden hep suskunsun
ben güzelim kadınlar berbat
neden buna gülmezsin?
neden hep mutsuzsun?
sorular sorunca dersin ki:
neden çocuksun,
neden hiç büyümezsin?
elimde cevabım yok!
olsa neye fayda,
yüzün bana dönmez ki....
ağzımda hep tadı var,
üzüm gibi paslı
bitince gitmez...
hem yarası, hem dikeni var
batırır beni de yaralar
acıtır sabahlarımı
birileri var, birileri var
birileri yine sarhoş!
birileri yaz, birileri kış,
birileri önce!
birileri bize apaçık,
birileri pişman!
birileri bize çok acı, birileri çok acı
birileri bize çok acı getirdiler!
birileri farkında
birileri farketmedi!
birileri sağ, birileri sol
birileri farketmedi!
o da bunu görmedi,
bu da sana hiç yetmedi!
üçgen gezegenlerin
meşru cinayetleri
yine onu vurdular
yine ona bam!
yine geri sar-
yine sarhoş!
yine benden uzak kalmış!
berni terketmedi, beni bırakıp gitmedi !
bir yanı tura, bir yanı yazı,
bir yanı da bana kalmış!
yine ona ne güzel seslendiler
yine gözü çok açık!
gözleri apaçık
birileri bize çok ACI çektirdiler!!!

bu güzel ötesi şarkı için YASEMİN MORİ'ye bol teşekkürlerimi sunarım...içimin karmakarışıklığı ancak böyle dile getirilebilirdi...sanki benim sesim sanki benim kelimelerim dediklerimden...albümü bekliyoruz kımıltılar içinde...hadi çabuk ol...besle içimizi...

2008-05-27T13:24:00.000-07:00

eve geldim...annemin evinden getirdiğim eşyalardan oluşan koli yığını arasından iki tane minik seçip açtım...içinden çıkan sürpriz, anne evi kokulu bardakları, tabakları az sayıdaki dolaplarımıza yerleştirdim...

ağlamamak için kendimi zor tutuyorum...kolay olmayan anlar...içim acıyor...bu davranışım umutsuzluğumun göstergesi...günün birinde bir "ev" kavramım olursaya saklamıştım bu özel anları...ama ya hiç olmazsa...erteleme dedim kendime...altı üstü bi kaç gazete parçası ve bi kaç koliye bakar...daha önce yaptın defalarca...toplanmak gerekirse yine toplanabilirsin...gitmek gerekirse gidebilirsin...güçlüsün sen...ama açtığım her kutu biraz daha bu eve yerleşme...biraz daha bu eve çakılıkalma...biraz daha uzak durma...biraz daha kimselerin gelmemesi....

benim ne zaman bi "ev"im olucak..."benim ev'im" . ..

en büyük hayalim...bi evim olsa...kocaman uzuuun bi masam olsa...herkesler bana uğrasa...ve ben hep herkesleri ağırlasam...keyifli yemekler yense o büyük uzun masada...keyifli sohbetler edilse...paylaşılsa ince zevkim...anlaşılsa...beğenilse...kalabalık olsam...bu hiç gerçekleşmicek mi yoksa....bundan korkarım....

BODRUM BODRUMMM...

2008-05-26T12:33:00.000-07:00

Hayat!!!

O kadar zor mu

Atılır mıyız oyundan,

benzemezsek onlara

Bahane mi lazım

Mazeretimiz mi kalmamış

Çok ayıp olmuş

HayatO kadar zor mu

Takılır mıyız yolunda,

şekli gizli taşlara

Yetişmek mi lazım

Bahçemizde bir gül açmamış

Çok ayıp olmuş

Kız en güzel, en hafif giysisini giymiş

Oğlan renkli bir dünya boyamış

Kapkara kapılar sormuşlar onlara

Ayıp olmaz mı

Bu işler o kadar kolay mı

Ayıp olmaz mı

Geçen yaz...

Ben hiç kimselere haber vermeden Bodrum'a kaçmışım tekbaşıma 24 saatliğine...sürprizlerle ve meraklarla dolu...acaba? acaba? diyerek yol boyunca....uzun otobüs yolculuğu içinde uzun gece...sonra güneş doğmaya başlamış ve bodrum portresi belirmeye ve bu şarkı çalmaya...o yüzden belki de bu hüzün şarkı bana aslında umut-mavi-heyecan-tutku anımsatıyo...hayatımın en güzel 24 saati diyebilecek kadar çok sevdim ben o günü"M"ü...belki de hala....

kaçış günü...

kayboluş günü...

kayıp gün...

KEY OF ME...

2008-05-26T11:54:00.000-07:00

böööle bi anahtar olsa mesela ...

beni açan...

düğümlerimi çözen...

teker teker...

sırayla...ve sabırla...

o kadar istiyorum ki aslında sessizliğimi yırtıp dünyamı haykırmayı...bakın demek istiyorum...bakın aslında içerde bi sürü şey var...dinleyin demek istiyorum..kulak verin...önem verin...zaman ayırın...değerli zamanlarınızdan bikaç dakikanızı pe-lean i anlamaya ve dinlemeye ayırın...

o kadar çok istiyorum ki üzerime yapışıp kalan çekingenliğimi söküp fırlatıp atmayı...ses tellerimin akorduyla oynamayı öyle çok istiyorum ki...kararlı, kendinden emin....tok...yanına gidebilmeyi insanların...ilk kelimeye başlayabilmeyi...ağzımı açtığımda sanki herkesin bi kulakları kafalarının 5 katı kadar kocaman oluo ve radyo anteni gibi benim söyleyeceklerimi dinliyolar merakla...yok aslında bööle bişi...psikolocik miyim ben...niye bööle hayal dünyasında yaşıorum...fantastik kitaplar gibi içim...acaip şeyler dönüo içerde...içimdeki deliyi dışavurmak istiyorum...daha çok zıplamak istiyorum...

bu çekingenlikden kurtulmak lazım...bi sürü yanlış anlaşmalar....pufff...

hayalet gibi hissediyorum bazen...çünkü kabuğumu kaldırıp küçük aralıkdan izliyorum olanı biteni...ama dahil olmuyorum...sonra ötekiler de alışıp buna ben yokmuşum gibi davranıolar sanki....

bilmiorum...belki de bana bööle gelio...

ama haykırasım var feci şekilde...bağıra çağıra yüksek sesle ve uzun cümlelerle konuşasım var..dinletesim var ....

...

2008-05-24T05:26:00.000-07:00

3. BUKOWSKİ kitabını az önce bitirdi...boşvermişliği seviyor...bir şeylere bir yerlere birilerine aidiyetsizliği...akıp gitmeyi...

2008-05-22T14:31:00.000-07:00

E.T. deki en önemli replik:

- come

-stay!!!

dialog "bai" ile noktalanır....

2008-05-22T14:28:00.000-07:00

bi uzay gemisi alsın götürsün beni...

...

2008-05-22T11:06:00.000-07:00

akşam vakti

sardı yine hüzünler

kalbim yangın yeri

gel kurtar beni senden

ŞURDAN BURDAN....ONDAN BUNDAN....AMA HEPSİ BENDEN:)

2008-05-19T12:09:00.000-07:00

yine bi tatil günü, yine ben evde...
aslında bugün de çıkıcaktım ama yeter dedim...bi dur dedim kendime...bi soluklan dedim...zaten 40 yılın başı geçio bööel fırsat ele dedim...biraz evinle ilgilen bak küsmüş sana dedim...ama bu akşam akm deki modern dans gösterisine gidemediim için de üzüldüm de üzüldüm....
meteoroloji haberleriyle giden hayat çizgim güneşin bi miktar, varla yok arasında, yeni yeni yüzünü göstermeye başladığı, saklandığı bulutların arasından çıkmama konusundaki inadını bıraktığı şu günlerde ben de gülümsemeye başladım yeniden ve de kımıldamaya...bugün aslında hiiiiiiç bişi yaptım yine...ööle bi müddet boş boş tv nin karşısında keyif çayı üstüne keyif çayıyla yaylımaca yaptım...yine bi sürü şey var yapmak istediğim ama ben yine gidip hiçbişi yapmayı tercih ettim...sehbanın üzerinde duran bi kaç günlük her çeşidinden bi sürü gasteleri ıncık cıncık reklamlara varan kadar okumak istedim mesela...hatta bazı sevdiklerimi yükseksesle, spiker edasıyla. ..ama gste okumaya da katlanamıyorum artık...okuyacaklarımdan kkorkuyorum...pek hayırlı bişe yok çünkü...ne dünyada ne de buralarda...biraz dünyadan bi haber yaşayasım var..kendi dünyamla...sonra hijyen teyzeliğimin tutmasını dileyip derinlemesine temizliğe dalarak terapi yapmak istedim....sevdiğim objeleri elime alıp alıp bırakmak, her bi köşeye dokunmak, elimin değmesini istedim, sonra bu aralar çoook istediğim bişi daha var...kek yapmakkkk....böööle annemin yaptığı türden...şekilli kek kalıbında yarısı sarımtrak yarısı kakaooo....ama onu yalnız yiyecek olma düşüncesi geldi, ondan da vazgeçtim...bişileri yapıp yapıp paylaşımsız tek başıma gırtlağımdan geçirmek beni incitio çok...o nedenle eve iki misafir gelse sanki savaş çıkıcakmış da günlerce yemek yiyemicekmiş muamelesi yapıyorum insanlara...ben etraflarında dört dönüp onları obez yapma çabalarımdan anlaşılmaz bi haz duyuyorum...neese...keki de geçtik....işle ilgili biraz araştırma yapmak istedim...biraz döküman araştırması...ımmh...sıkıcı...nası olsa yarın savaş meydanına geri dönüş yaşicam...gereği yok...bi tik de buna attık...sonraaa şu yeni aldığım çizgi romanlara bakmak istedim...belki yatmadan önce...hala bi miktar zaman var...bi de dvd izlemeek...evdeysen yapılası şeyler bunlar...ancak nete bakmaktan biraz ona biraz buna derken bi de baktım akşam olmuş...güzel toto anca hava karardıktan sonra harekete geçti...temizliğe girişti...ohh beee..misss...bu minnicik evde eşyalar üstüme üstüme gelio...koyacak yer olmadığından ordan alıp oraya koyuyorum...değişen bişi olmuo dağınıklık konusunda...eskilerden kalan bazı şeyleri kapı dışarı etmekde fayda var ama eskiye olan sadakatim ve tapınmam nedeniyle bunu da yapamıyorum...ya da çok zor yapıoyorum...bırak yıllar önceki en sevdiğin mor tshirtün fotoraf karelerinde kalsın...özlediinde ona bakarsın...bi daha giymiceksin ki eminsin ..ama hayır...o tshirtle bilmemne senesinde bilmemkimlerle bilmemnerelere gitmiştin ve güzel günlerdi...ben bööleyim işte...insanları da çıkaramıyprum işte bu sebepten...çıkart..ignore..rahatla...hafifle...bana kötülük edenleri bile...çok saçma diil mi...yapabilenleri de tebrik ediyorum...belki tebrik edilmemesi gereken bi özellik ama onlar daha başarılılar...sabah (geç kalkıldığı için aslında öğlen) bi audrey hepburn filmi de patlattım...pek seferim pek...ne varsa eskilerde var...sıkı mı sıkı bi polisiye...şimdi bile yok bööle olay örgüsü...çok sağlam...ordan oraya pıtır pıtır koşuşturup duran ve kötü adamlardan kaçan ve peşindekilerden hangisinin kötü adam olduğuna karar vermekde güçlük çeken ve güven problemi yaşayan bi minicik kadıncık...
geçen haftalarda neler yaptım neler ettime gelirsek...geçen hafta dans dersi çıkışı ebuşun davetiyle sortie nin açılışına gittik...elimde bavulumsu dans çantam ayağımda topuklularımla arnavut kaldırımlı galata-karaköy mesafesini sekerek geçtikten sonra ortaköye ulaştım bi şekilde...sonra ebuşlarla buluşup mekanın önüne geldiğimizde accaip bi insan kitlesi bööle bi et yığılsaması mı desem...nası tanımlanır ki o topluluk...dakikalarca bekledikten sonra bir adım bile ilerlememiş olduğumuzu düşündükce allaaam benim ne işim var bu ortamda demekten kendimi alamıodum..üstelik iki saat dansda zıplamışım işde zaten tükettiğim enerjimin son damlalarını da salonda bırakmış bu extra da neyin nesiydi...ama bi tarafdan da merakla inceliodum insana benzeyen metamorfoz kızları ve oğlanları....hepsi bi takım modifiyelere maruz bırakılmış, burunlar kalkık saçlar civciv ötesi sarısı, meme uçları giyilen bluzdan fırlamış..boş bakışlar boş sözler...ama hoş lar da var içlerinde...baktık olmicek ebuş yine tüm networ künü kullanarak bi telefonla bizi yan tarafdaki gizli geçitden (vip kapısı) sokmayı başardı...bu kız gerçekten engel tanımıyor...şahsen kendisinden pek bi korkuyorum...bağlayamayacağı iş yok şu dünyada...neese..içeri girildi..ordan oraya bi iki dolanıldı...ben daha çok denizin ardındaki muhteşem istanbul manzarasıyla ilgilendim bi ara...geçen seneki reina gecesi aklıma gelmedi diil...hüzün yaptım biraz...ruhun kokoş tarafını o gece orda bi miktar besledim ve sezonu açmış olduk böylelikle....
cumartesi yine doluydu program...yan sitede oturan hem de yıllardır aynı iş ortamlarını paylaştığımız arkadaşımın doğumgünü bahanesiyle bahçesinde mangal keyfi...yaş ortalaması biraz büyük olsa da biz eğlendik...italyan erkek arkadaşı giovanni her zamanki gibi çok şeker takılmaları, hikayeleri,nefis tortellini sosu...teyzeler, anneanne...tam bi aile saadeti onunkisi...
arkasından eve uğranılır, kıyafet değiştirilir ve gecenin ikinci programına devam edilir...yine uzun zamandır keşfetmek istediğim bi başka mekan...santral otto 'da tanghetto konseri...ışıllar ve tango partnerimle birlikte...ortam boş sayılırdı ama yine de ben keyif aldım...tavadan süzülen deniz anası avizeler beni benden aldı..aynılarından istiorum...çalan müzkler eşliğinde bi kaç çift tango yaptı...partnerim ve ben sadece bir ders almış olmamız sebebiyle gözlerimizi kocaman yapıp naaapıo bunlar ve biz bu kıvama ne zaman gelicez diyerek izledik ve dinledik...güzel bi geceydi...ışıllarla yata üstü muhabbet..dışarı çıkmadan önce boşaltılan mochito bardağı üzerine benim kümülatif nane birikintisi teşhisim üzerine kopuşumuz....
ertesi sabah eve dönüş...piyuyla sarmaş dolaş yorganı üzerimizden çekip bi miktar uyuyuş...sonra tekrar sokağa atılış...istikamet taxim..geçen gecenin gazıyla tango dersinin yolunu tutuş partnerle...kapının önüne vardığımızda kapalı olduunu görüş ve üzülüş...:(( ne zaman başlicezzz...ne zaman kıvam olucezz...deyip gelmişken bi yerlere gidelim dedik ve beniiim eskilerden mekanım çoook bi çok sevdiğim ve özlediğim limonlu bahçeee....çok özlemişim...iyi geldi...limonata...naneliii.....çıkışta tünele yürünür ..partner gider...pelean asmalımescit yapar...KV de bi kahve ısmarlar kendine, yudumlar yavaşdan keyifle.....bi tarafdan çantasından kitabını çıkarır oku biraz bahar esintisi eşliğinde...ağaçlardan sarkan renkli ışıkların altında...sonra hızını alamaz...biraz ilerleyip bi de bira patates yapar tekil tekil...son zamanlarda aldığı kilolara da aldırmayıp battı balık yan gidip can simidimle barışıp ketçaplanıp mayoneslenerek hem de...gün bunlarla da kalmadı devam etti ama gerisini anlatmicam...ama yiyip içmeyle devam etti yine...
sonra da işde bugün oldu...
geçenlerde sinemada STEP UP 2 isledim..bi gaza geldi mbi gaza geldim...eldekiler yetmezmiş gibi hiphopa da başlayasım geldi...hangi birini yapcam neye saldırıcam daha anlayamadım...kendimi bütün dünyadanslarınıöğrenmeye adicam galiba...noolucak sonum bilmiorum...ama onu da günün birinde mutlaka denicem...sırasını beklesin bi miktar....
benim kaçıp gidesim var bi miktar...bööle eski püskü dolmuşlaara binip minik kasabalardan geçesim var...ama en çok da denize ulaşasım var...bi varsam denize yeniden nefes almaya başlicam...onun dışında feci şekilde sınırdışı olasım var...pasaport edinesim vizelenesim var...2 günlüğüne bile olur..az ama sık aralıklarla kaçışlar...bugün turlara da bakındım...ama yine para yok...yine ertelem ve ertelenme...yaş kaç oldu hala ertele de ertele..hayat ne zaman başlicak...bu ay da bööle geçer ...önümüzdeki aya kısmet...
delirme zamanı...
hufff...yarın iş yaaa:P

GO MİLANGOOOO!!!

2008-04-17T15:32:00.001-07:00

İnanılmaz bi geceydiii...süpperdiii...danslı gece....önce iptal olan dans dersimizin yerine bi önceki dersde sözleşdiğimiz gibi kurs kafadaşımla salonda buluştuk...mütiş müzik arşivimiz, kameralarımızla full teçhizattık...sonra her zaman tekrar ettiğimiz figürleri marke yaparak hatırlamaya çalıştık önce...başlangıçlar güzeldi ama sonunu getiremiyoduk bi türlü...ikimiz de aynı yerlerde tıkanıp kalıyoduk...ya da iki farklı hikayeyi birleştirip mix yapıoduk ve sonunda da kikirdiyoduk:) zamanın sonlarına doğru biraz toparladık...bi kaç görüntü aldık...ben bi kalas gibi dansettiğimi...hatta buna dansetmek bile denemez, bi takım anlamsız ve geridenn takip eden hareketler debindiğime bi kez daha tanık oldum....janjan haklıymış...pliye yok, duruş yok...tamamen sallapati takılmışım:P neyse ...hataları görmek ii geldi bünyeye....tekrarlamamaya çalışıciim ve bunu da aynı hareketleri daha çok tekrarlayarak yapiciim tebii ki...

gelelim gecenin ikinci anlam ve önemine...buraya kadar bildiimiz şeylerdi...ama bundan sonra bambaşka bi dünya açılıverdi....arkadaşımın götürdüğü mekana geldiğimizde büyülendim...tam bir tarihi taxim binası...eski italyan konsolosluğuymuş mekan....yüksek tavanlar...duvar süsleri...kocaman bi avize tepede...kenarlarda bi kaç masa ve sandalye ...ve çiftler dans edio...sessizce süzülüolar salonun içinde ve mükemmel bi müzik sesi...kendimi kaybettim...gerçek olamayacak kadar güzeldi gördüğüm bu manzara...bi film karesinden fırlamış gibiydi...taximin sürpriz mekanlarından biri daha...dışardan asla sezemessin böle bi görüntünün var olabileceğini...şaşkınlıkla bi kenara oturdum...en başında ayakkabılarımı bile değiştirmemekde kararlıydım...herkes çok güzel dansediodu ve ben bilmiodum bu türü...sonra arkadaşımın ısrarıyla değiştirdim ayakkabılarımı..sanki bu bi işaret gibiydi...hazır olduğumun işareti.... hayli yaşlıca bi amca yanıma gelip beni dansa kaldırınca hernekadar bilmiorum desem de banunun da ısrarıyla kabul edip dansa pistinde buluverdim kendimi....önce biraz utangaç...yürümeye başladık...sonra dans geldi ve ben kendimi dansederken buluverdim birden...nasıl oldu anlamadan...süperdi...çok temel ve küçük iki şey söledi...olay bitti...sonra bi başkasıyla dans ettik...bu hem yaşlı hem de kocaman göbekliydi....ama bu da çok eğlenceliydi..ondan da iki figür öğrendim...herkes çok yetenekli olduğumu söledi ve kimse ilk kez dansettiğime inanmadı:) ben de gazı aldıkca daha çok bıraktım kendimi...akışa....çok eğlendim....süzüldüm...eski tutkum yeniden ateşlenndi...artık hayatımda yeni ve heyecan verici bi tutkum daha var...derhal bi partner ve kurs arayışına girişilmeli ve bunun için de para-zaman ve enerji ayrılmalı hayattan....

bana bu mekanı kazandıran banu arkadaşıma tekrar teşekkürlerimi sunuyorum...

UÇMAYI SEVENLER TOPLULUĞU

2008-04-15T13:30:00.000-07:00

Bu aralar halet-i ruhiyetim yine çok tuhaf bi seyir gösteriyor...belki baharın gelmesiyle birlikte havada yaşanan dengesizlikler ve gün içinde oluşan farklar benim bünyeye etki etti ve de yaramadı...bi an süper hissediyorum bi an tam down...birden bire...aniden...geçen cuma çok karmaşık bi gün yaşadım mesela...oldukca hareketli ve cesurca yine...planım bambaşkayken birdenbire çok başka bi hal aldı...sonra sorguladım kendimi her zaman yaptığım gibi ...pişman mıyım...hayır! yine olsa yine aynı kararı mı verirdim....evet! bu seçimim sonucunda üzüldüm ve sıkıntı yaşadım mı...evet! erken bi hareket miydi...evet! tekrar aynı soru...piman mıyım...HAYIR! sanırım ben böyleyim...bunu anladım...son zerresine kadar içimden geldiğim gibii davranıyorum son bi kaç yıldır...canım konuşmak mı istiyor...konuşuyorum...susmak mı istiyor ...susuyorum....koşmak mı istgiyor ...koşuyorum....durmak mı istiyor ...duruyırum...hızlı ya da yavaş ...herşeyin nasıl olması gerektiğine ben karar veriyorum ve tamamiyle komuta bende....joysticki ellerimde tutuyorum...iyi mi kötü mü bu durum bunu aradan geçen yıllar göstericek...ama kararlarım beni ben yapan şeyler...pe-lean i inşa ediyorum her gün...
bugün işyerinde sakin bir gün geçirdim...geçen haftanın çoğunda eğitimde olmam sebebiyle bir sürü kredi teklifi birikmişdi ve onlara yöneldim. bütün gün lunaparklardaki balyozla kafalarına vurdukca başka bir delikden çıkıveren yılanlar gibi önüme gelen işleri tüketmeye çabaladım...ortaya karışık takıldım...biraz ondan biraz bundan...hatta arada nefes alamadığımı hissedip çantamda acil durumlar için gezdirdiğim sigara paketini alıp aşağıya inip bi mola verdim kendime....hala elime yakışmıyor...hala çok komik gözüküyorum içerken...tüten bi baca gibiyim...ama bazen ağzımın içinde o tadı hissetmek isteyebiliyorum nadiren....sonrasında akşam oldu ve kendimi dansa attım...taxime geldim...meydandaki büfeden soğuk sandviçimi yedim ve de limonata...soğuk günlerdeki gibi tramwayla bi an önce amaç noktasına gitmek istemeyip bütün gün bitki gibi oturmanın verdii durağanlığı da üzerimden atma k ve bahar havasını hissetmek için hafif nisan rüzgarıyla birlikte taximin iğranç insanları arasında gezinmeye başladım...sonra bi süredir yapmak istediğim şeyi yaptım: galatasaray liselinin yanındaki sokakda sadece çizgi romanlar satan çok şirin bi tükkan keşfetmiştim geçenlerde gezinirken...ve büyülenmiştim adeta...çizgi romanın her türlüsünden ve artı olarak çeşitli animasyon kitapları, dergiler...kendimi kaybettim....oradan biri benim beğenim diğeri de tavsiye üzerine iki çizgi roman ve bi dergi aldım...ve bi de hayatımından küçük kesitleri not etmek ve planlarımı düzenlemek için minik bi ajanda...eskiden yaptığım gibi...bakalım zaman ayırabilecek miyim...ama denicem...çoooook mutlu oldum...eskiden çok sık yapardım....kendimi şımartmak...kendi kendime hediye almak....sabırsızlanıyorum okumaya başlamak için...heyecan verici...dans genel itibariyle kötü geçti...o kadar yorgundum ki ayaklarım mı beni götürdü oraya kadar yoksa ben mi ayaklarımı sürükledim hatırlamıyorum...bütün ders boyunca esneyerek hareket ettim...ve de kafkanın dönüşümündeki gregorun debelenmelerine benziyordu dans çabam....janjan bütün phrase leri ve hızlı gitti...ama yine de ben bi silkelendim ve kendime geldim...sonra da dansdan arkadaşımla köşe başındaki italyan dondurmacısından külahlarımızı alıp laflayarak taxime kadar yürüdük...ve ben eve gelmeyi başarabildim bi kez daha....
ve şimdi bu satırları yazıyorum...gözlerimi açık tutmaya çabalayarak...
bir kez daha kalbim kırıldı....ve ben en çok da kendimi suçluyorum bunun için...
bu arada zamandaki tesadüflerden biri daha...geçen haftasonu ottoda eğlendim...bu öğlen okkoda yemek yedim...veee akşam aldığım çizgi romanlardan birinden okko diye bi manga hikaye çıktıııı...gerçekten de hepimiz enerjiyiz ve farkında olmadan birilerini ya dabişileri hayatımıza çağırıoruz aslında...tanımlayamadığımız ve tanımadığımız tanrı da bizimle oyun oynayıp eğleniyor her gün....ve pilimin bittiği nokta.....iyi geceler dünya...

HAFIZA ve HATIRA

2008-03-17T14:26:00.000-07:00

kaybolan duygularımı izlediğim filmlerle geri çağırıyorum...bu da o çabalardan biri....filmin adı kelebek ve dalgıç...filmi izlerken insan hüzünlense mi-içi acısa mı-matraklaşsa mı karar veremiyor...görüntüler çok güzel...hem dingin doğa görüntüeleri -rüzgarlı deniz, ağaçların arasındaki bi yolda üstü açık bi araba kullanmak, vs - hem de hastanelerin o kasvetli koridorları...hem dinamik hem yavaş...
değinmek istediim şu ki: bu bi adamın hikayesi...birdenbire komaya giren ve nadir rastlanan bi hastalığa yakalanan adamın öyküsü...'locked-in syndrome" hastalığının adı...görebiliyor-duyabiliyor-hissedebiliyor ama tamamiyle kilitlenmiş bu adam...hiç bi tepki veremiyor...burnuna konan sinekle bile başedemeyecek bi acizlik durumu...karizmatik bir işin-karın-çocukların-sevgilin-paran....her şeyin varken...birdenbire bammm...ve başka bi hayat...
bi süre alışamıyor ve yadırgıyor tabii ki bu yeni hayatını....sonra eğlencesine geçiyor işin...hatta hal böyleyken bi kitap bile yazıyor azimle...
insan daha kötü ne olabilir ki diye düşünür şu durumda...ama o şunu yapıyor...sarıldığı iki şey var bu dönemde...HAFIZA ve HATIRA...bunlar sınırsızzzz...elimizden her şey alınabilir, silinebilir....ama beynimizin içindeki geçmişte yaşananlar ve de daha da genişi haya gücümüz...hayal gücününsınırsızlığı ve seni ne kadar zorladığı...yapmak istediğin şeyler, gitmek istediğin uzak ülkeler, yemek istediğin güzel yiyecekler ya da kendini içinde iyi hissettiğin güzel giysilere sahip olmak, yeni insanlar,afrikaya gitmek ya da hindistanda huzuru kovalamak renk cümbüşünün içinde, karların ortasında tek başına yuvarlanmak, belki paraşütle atlamak ya da yerin derinliklerindeki bi mağaranın dibine doğru ilerlemek...hayalinde bunların hepsini ve de daha fazlasını yapabilirsin...tamamiyle özgürce...içinden geldii gibi...çılgınca...creavitenin en son damlalarına kadar kullanmak....işte bu insanın gücüne güç katar....insanın gücünün gerçekten de sınırları yok gibi ve çoğu zaman da zor durumlarda ortaya çıkıverir bu güç ...insan kendisi bile şaşırır içinde saklı olan bu güce...hayrete düşer....sınırlarımızı kendimiz koyuyoruz bence....hayal edebildiğin kadar ediceksin... ve sonra durup onların nası teker teker gerçekleştğini izle çekildiğin köşenden...ve de hafıza...elin kolun bu denli bağlı olduğu noktada bile geçmişdeki yaşadıklarını; iyi şeyleri ve de kötü deneyimleri ...her şeyi gözden geçir...tekrar et...bu da bi başka güç kaynağı...ve bana kalırsa bu ikisini sürekli yarıştır...ama dikkat et biri diğerini asla geçmesin...bu çaba hep bööle sürsün...tarih kafanın içinde berraklaşsın....izin ver ve barış onlarlar ve hep ileriye bak...nokta...

YORGUN

2008-03-11T15:16:00.000-07:00

Pe-lean bu aralar hep biyorgun...ne kadar dinlenirsem dinleneyim bi türlü dinlenmiş hissedemiorum kendimi...kafa yorgun...beden yorgun...amaçdan sapılmış gibi sanki...aslında hedeflere ulaşıldı...ama bu seferde aynı çember etrafında dönülüp duruluyor...her gün birbirinin aynı...olay şudur ki: rutini seviomuyuuuzzz...sevmiyomuyuuuzz...rutinin de kendi içinde bi devinimi var mı...aynı suda ikinci kere yıkanmıyomuyuz aslında...bize aynıymış gibi gelse de ufak nüanslarla yaşarken, bu farklar damlaya damlaya göl olup uzun süreçde bi değişim ve gelişim yaratıo da biz farkına varmıyomuyuz...whatever....
geçen hafta sonu bi değişiklik yapıp kendimi istanbul tarihine ve sokaklarına verdim yine...eskilerden yaptığım ve uzun zamandır yapmadığım bişi yaptım ve tek başıma keşfe çıktım...çoook keyifliydi...haftasonlarımın bile bi rutini var sanırım...öğlenlere kadar uyuyarak boynun üzerinde duran yuvarlağın pe-lean e dönüşmesi beklenir...sonra bi kahvaltı biraz hazırlık...evde yapılacak tonlarca iş başka zamana ertelenip arkadaşlarla buluşulup mümkün olduğunca keyifli ve gülücüklü bi gün geçirmeye çalışılınır...güzel mekanlar...gözü rahatlatıcak ve hafta içinin stresinnden arındıracak manzaralarla doldurulur göz...hazırlanılırken neşeli müzikler açılır son ses...biraz piyu mıncıklanır ve sokağa atılır beden....ama geçen hafta öyle olmadııı...güzel havada taşıt kullanmak yerine ordan oraya yürüyerek gittim...gerçekten çok keyifliydi...çok görmek istediğim bi yer vardı: İSTANBUL MODERN...ve nihayet...hem modern hem de müze...resim var..fotoraf varr...edebiyat var...hatta cihat burak la ilgili bi bölüm vardı...süpper bi insanmış kendisi..hem ressam hem mimarhem edebiyatçı ve de aşmış bi şahsiyet...hem osmanlı tarzı ya da klasik eserleri var hem de bi taraftan hoooop amca kırmış kafayı, içindeki deliyi tuale dökmüş de sürrealist eserler de yapmış....politika yapmış biraz ...daha doğrusu politak yapamayan politikacılarla dalga geçmiş biraz..zekice.......cesurca...vay be demeden edemio insan...kaç tane var acaba onun kadar kendini yetiştirme delisi...ya da kaç tane kaldı onlardan...hep yalnız yalnızmış...yani etrafında sanat dünyasından bi sürü değerli dostlar, her ne kadar utangaç olsa da çevresini sarmalayan hoş bayanlar...ama o yalnızmış...bazen bi cafeye gidip saatlerce etrafındaki uğultuya aldırmadan kitap okurmuş...yanına yaklaşıp kulağının dibinde bağırsalar bile umursamazmış...okul hayatını sevmezmiş...pek iyi olmak yerine iyi olmayı tercih edermiş...hiç anlaşılmaz ki zaten böleleri...hem de sevimli hem de esprili bi konuşma dili var.....hakkında edindiim kısacık hayat hikayesi ile takdirimi kazandı kendileri...kooocaman deniz manzaralı cafesinde de oturmayı ihmal etmedim....fotoğraf bölümünde tek bi kişi değil rus sanatçıların eserleri vardı karışık...iki katı birden ayaklarımı hissetmeyene kadar dolaştım...çok keyifliydi...aklımdaki "to do list"de de üzerine bi tik attım bu güzel günün...sonrasında da bi tophane, bi sahlep, yürürken her bi yerden buram buram tüten ve o buhurdanla seni tepeden tırnağa sarmalayan nargilelerin yoğun kokusu....ama tek kişilik keyif değildir nargile..toplaşıp dahil olmak lazım olaya...
yalnızlığımı da özlemişim çok...ben galiba ben kalabilmek için yalnız kalmaya devam edicem...ÖZGÜRLÜĞÜN BEDELİ YALNIZLIK....hem yalnız olmayı hem de özgür olmamayı başaramaz bence insan...
ONCE diye bi film izledim...çok basit çekilmiş bi film...keyifliydi...bi sürü güzel şarkılarvardı içinde...çekimler çok çok doğal...ifadeler, bakışlar...
sonra bi de uzun zamandır izleyemediğim V for vendetta...acılarıyla sonuna kadar yüzleşmiş küçük kızın öyküsü...sonra ona bunları yaşatan gitmiş ...kız güçlü olmuş....başarılı bi filmdi...ben yine kendimi buldum bu filmde de...:P
dans da keyifli gidio bu aralar...düzenli devam edişime çok seviniyorum ve hareketleri yapınca da tatmin oluyorum...yapamayınca da demoralize hemen....o da olmasa delirir insan...zaten biraz delirmiş bu insan...:)
sonuç olarak hayat güzel işte...bahar gelio...bi kımıldanmalar başladı damarlardaki kanda, iş ii olcak, borçlar bi ara kapancaak, son dönemde tüm yüzü kaplayan sivilceler geçicek, hem de bi kedim bile vaar, anlıyomusuun. kedisi olmayanlara da yazık ...

çoook uykum vaar..yazıcak daha çook şey var...ama pe-lean yatarrrzzzzzz...

WET WOMAN...

2008-01-27T13:40:00.000-08:00

http://www.youtube.com/watch?v=Xr-4GWBSDM0

Ben ne zaman bööle dans edicemmm!!!
Kesintisiz dans istiyorum...

I HATE MY SILENT

2007-12-19T11:38:00.000-08:00

Bir kez daha izledim....sürüklendim...kapıldım .....kayboldum....etkilendim....rüya gibi...iyi geldi....özlemişim...
tam her şey yoluna girmiş ve cenneti yaşarken soğuk ve derin sularda boğuluvermek...maviye gömülmek...bu kadar mı "güzel" ölünür....ölümü izlerken kendi ölümümü de izledim...meksika atasözü:" unutmak, mezara göndermektir"....bu aralar fazlasıyla unutulmuş hissediyorum....mezarımdayım ama farkındayım...karanlık...nefes almaya çalışıyorum, olmuyor....ve yukarıdaki en sevdiğim sahne....
sometimes ı want to prtotection like this....ı want to be wet and indefensible.....
denizkızı kendi okyanusundan başka sulara atlamışdı....ama alışık olmadığı sular ona yaramadı...önce güzeldi her şey ama sonrasında kendi sularına geri dönmek zorunda bırakıldı...aslında özlemişdi de....şu an sadece nefes alıp vermeyi sürdürüyorum ama neşem kaçtı...heyecan-merak-tutku-soru işaretleri-acabalar ...hepsi kayboldu...sadece sonuçlarını bildiğin basit hayata devam etmek vermek...gitmek-gelmek-çalışmak-uyumak-dinlenmek...basit şeyler...
tüm bunların suçlusu olarak ben yine kış'ı seçtim...ne yapsam sevemiyorum bu sert kışları...insanın canını acıtır...bi sürü ağırlık yükler...oysa yaz hafiftir...uçarıdır...çılgınlık içerir....ve de özgürlük...
her şey güz'le başladı aslında....keyifli ve umarsız yaz'ım güz'ün gelmesiyle saklanmaya geçti...yavaş yavaş hüzün kapladı içimi...oxygen imi kaybettim yavaş yavaş...ve yaşamak güçleşmeye başladı...güz gerçekten de ayrılık taşırmış...
ama şu an iyi hissediyorum...bu durum gücüme güç kattı...dayanma sınırını aştığımı düşünüyorum...tehlike geçti...ritm normal seviyeye geldi yeniden...kırmızı alarm geçti..sorun yok...yola devam....
o kadar çok hayal var ki...ve öyle çok inanıyorum ki....gerçekleşeceklerine öyle eminim ki...nasıl bu kadar güveniyorum kendime onu da bilmiyorum...bu ego'nun kaynağı ne? nasıl başladı? bilmek de istemiyorum aslında...böyle güzel...

gelelim sessizliğime....sessizliğimden nefret ediyorum...gerçekten...eğer varsa bi yöntemi ses tellerimden ameliyat olasım var...ses telleri de değil aslında konu....bu kibarlık...zerafet...insanların anlamadığı incelikler....yani bıraksalar beni bi köşede öylece sonsuza dek konuşmayabilirim...hiç de ihtiyaç duymam...çok da mutlu olurum...bunca zaman konuştum da nooldu...nedir bu kelime enflasyonu? nasıl olsa sen istediğin kadar kendini ifade etmeye uğraş...seni gerçekten anlamıyor ki karşı taraf...anlattıklarının bi kısmını alıcak kulakları, bi kısmını duymazlıktan gelicek kapasitesi kadar...o alabildiği kadarını da bi de süzgecinden geçiricek....sonra bi de bütün bunların küçük bi kısmını hatırlayabilicek...depolamak için küçük bi kısımcık var beyninde...bunları bi de kendi hayal gücüyle birleştiricek....iş iyice içinden çıkılmaz bi hal alıcak sonunda...ne gereği var....beni sessizliğimle bırakın....
iş yerinde çok çekiyorum bu sessizliğimden....sadece çok çalışmak yetmiyor....bi de yaptıklarını bire bin katarak ve yaldızlayarak bi kahraman edasıyla masaların ortasında ferman okur gibi yüksek sesle çığırman gerekiyor....bunu yapamadığım sürece de bana ekmek biraz zor....hakettiğimin azıyla yetinmekden başka çare yok....belki daha bireysel bi iş seçmeliydim...ressam falan olabilirdim mesela....çekilirsin köşene...hem de özgürce...köşeyi de sen seçersin ve değiştirirsin....rengarenk boya da boya....beynindekini dökmeye çalış beyaza....artık her şey için çok geç....rakamlar analr halimden demişdim ama onunla bile aramıza insanlar giriyor...bu insanların girmedikleri yer yok zaten...her yerden insan fışkırıyor sanki....
3 günlüğüne bi yerlere kaçsam ne güzel olurdu tanrım....kızağa çekip tamir etseydim biraz içimi...gerçekten güzel olurdu....
bu sessizliğim ifadesizliğe dönüşüyor....arkadaşlıklarımda...ilişkilerimde....her yere nüfuz etti....yanlış anlaşılmak ve anlaşılamamak....kabus gibi....en güzeli yazmak....defterler beni anlıyor....ama onları bile çok ihmal ettim....onlar bile bembeyaz ve bomboş kaldılar....çok eskiden paranoyakca 30 yere kayıt tutardım kendi kişisel tarihimi....ne kadar da önemli bişi kendi tarihini tutmak....çoğu zaman zamanın olmuyor onlara dönüp bakmaya....baktığın zaman gördüklerinden hoşlanmayabiliosun....değişiklikleri görüosun...değişmeyenleri görüp kızıosun belkide...bazen gülüosun...çok aptalca gelio geçmişte kocaman yaptığın kafaya taktığın sorunlar....
ben böyleyim işte....şeffaf...ön taraftan baktığında arkadaki manzarayı net bi şekilde görürsün...gizlenmem....zırhım yok...olduğum gibiyim....bu sebepten çok fazla yaralarım açıldı ama daha güçlü hissediyorum...
tek kişi değilim....

çok yalnızım ama daha fazla yalnızlığa ihtiyacım var.....

yola devam....

ORTAYA KARIŞIK

2007-09-19T11:39:00.000-07:00

Yine epeeey uzun bi aradan sonra ancak yazabiliorum...yine yazmaktan çok yaşamayı tercih ettim bi süredir...biriktirdim....artık karanlık istemediğimden burda da beyaaaz bi sayfa açtım kendime...belki etkisi ve faydası dokunur...
bu aralar neler yapıorum...bi düşünelim...yine deliler gibi çalışıp hafta içi, haftasonu da kudurmuş gibi gezmeye devam ediorum...
en yakın arkadaşlarımdan piny ciimi de beyazlara büründürdük...son güne kadar ben hala idrak edememişim olayı...zaten biraz ihmalim de söz konusuydu...utanç verici bi durum ama ööle oldu maalesef...ama nabiim...hiç anlamam ki ben o işlerden....daha çok ayak bağı olurdum eminim ki...zaten kararsızım..iice kafalarını karıştırırdım insanların...sonuçdaaa peri kızı gibiydi piny'cik...burçiyle beraber hareketli şekerleme gibi dolanıolardı ortalarda...ısırmak geliodu insanın içinden bööle...işte ööle oldu....hayatımda gördüüm en sıcak ve samimi ve içden düğündü diyebilirim...hatta babam bile geldi...hiç bi sosyal ortama dahil olmayan kendisi kadim dostu olan arkadaşı (piny'nin babası olür) ile aynı masayı paylaşıp karşılıklı kadehleştiler...sana ömrün boyunca mutluluklar piny....umarım hep gülümsersin....
genel olarak bu son iki ay boyunca hissettiim iki duygu vardı..iki zıt duygu aynı anda...bir yandan güneşi gördükce ve eğlendikce ve gülümsedikce kımıl kımıl; bi yandan da nedensiz bi sıkışmışlık hissi...ikisinin aynı anda oluşu çok yordu beni...vodka - redbull gibi oldum...sonra bi anda bi kalabalıklaştı ortalık...sonra bi sakinleşdi...güneşin yavaş yavaş uzaklaşmasıyla ben de uzaklaştım insanlardan...güz gibi soğuk oldum...hayat gerçekden de çoook kısa..o yüzden artık beni ne mutlu ediosa onu yapmaya çalışıorum...kimi görmek istiosam onu çağırıorum...nerede durmak istiosam duruorum, hangi mazarayla doldurmak istiosam gözlerimi mutlaka hiç üşenmeden gidiorum o nokta her neresiyse...kendimi çok özgür hissettiim bi dönem...ı feel pure...bööle tüysü tüysü...çok hafif, uçuşan, beyaz ve yumuşak...rüzgara bırakmış kendini, salınan...ve plansız...spontane...aklına estii gibi....sonuçlarını düşünmeden...bazen çılgınca ve cesur..işte böle geçti benim bu yazım...
iş ortamında hergün biras daha iiyim...adım olumlu anılır oldu...ii gidiosun diolar....büyük toplantılarda adım geçer oldu...ama bakalım...hala bi ayağım içerde bi ayağım dışarda...istikrar istiyorum hala...ama her gün popoma iğneler batırıolar...hayatım boyunca hiç mutlu bi iş tanımım olmicakmı benim....para kazanmak bu kadar zor olmamalı...ama çok sevdiğim bir ayet gelir aklıma bööle düşünür düşünmez:" her zorluğun yanında bir kolaylık her zaman vardır" der...gittiiği yere kadar derim sonra...canımı mı alıcaklar...
bundan başka bu aralar cesur kararlar almakdayım...bi işe girişdim ama bakalım neler olacak...bu kez gerçekden de boyumdan büyük bi iş..büyük bi risk aldım....hem de uzun vadeli...ya batıcam ya çıkıcam sonunda...ama yapmalıydım...yapmasam içimde kalıcaktı çok ve ilerde belki daha da zor olacaktı...ilişkiler açısından zaten kaybedicek bişiyim kalmadı...yine tek başımayım..dişi şövalyeyim...zırhımı giydim, silahlarımı kuşandım ve üzerlerine yürüyorum...hatta koşuyorum...bi sonuçlansa....derin bi nefes alıcam...ve yönümü daha net belirlicem...önümdeki sis bulutu dağılcak...inanıyorum...
yakın zamanda bi ege yaptım...işyerinden zoraki ve yarım ağız, iki gün izin kopardım....ve kaçışşş...allahım bu kadar mı ii gelir...bikaç gün bile kaçmak yetti...ne kadar özlemişim...haftasonu bodruma kaçtım...tek başıma...burada ikamet ettiiğim zaman dilimi toplasan ancak 1 gün eder...o otobüs yolculuğu için bile değerdi...cumartesi sabahı yolun kenarındaki pırıl pırıl deniz uzanmış boydan boya...mavisi hiç de kilyosun yalan mavisine benzemio...sakin...suyun yüzeyi titrek, içi sakin ve dingin...onun dinginliği sana da bulaşıo...içine işlio...tüm ağırlıklarını söküp alıo senden...seni selamlıo...kısa sürede internetden buluverdiim şirin otelimi buluorum önce...adı dilek ağacı...çok muhteşem diil ama tatminkar...bavulumu fırlatıp kısa bi tanıma turu atıp doooğru denize...ohhhh...ben anladım...ben kesin bi önceki hayatımda denizkızıydım...kesin bu...kocaman bi kuyruğum ve yüzgeçlerim vardı...denizsiz yaşayamıorum...kokusunu içime çekmeliyim mavisini gözlerime...denizsiz olmazzz...denizsiz olmam...hava kararana, güneş batana kadar yüzdüm...biraz uyku, biraz yemek, biraz bodrum gecesi...ay ışığı altında zenci şarkıcının söledii 80's klasikleri, marina...vodka, tekila...ertesi gün yine otobüsü kaçırmaya ramak kalana kadar deniz...ve sonra denizli....
denizlide de bi huzur bi huzur...insanlar telaşsız...arabalar telaşsız...işler telaşsız...insan şaşırıo ve dumur oluo böle bi hayatın varlığına..istanbulda ne kadar gereksiz bi baskı altında olduunu idrak ediosun...ama böle ortamlarda da bi yerden sonra huzur batmaya başlıo ve kaosuna geri dönme özlemiyle yanıp tutuşuosun...kendini yeniden cehenneminde buluosun sonunda...welcome the hell! atom parçacığı gibi kendi çeperin içinde çarpıp durmakdan alıkoyamıosun kendini...denizli de bööle geçti işte...insanlar cömert..insanlar paylaşımcı...insanlar yardımsever ve bozulmamış...parkdaki çaycı, sokakdaki simitçi hemen iletişime geçme ihtiyacı duyuyo senle...bu şehirde bi aydınlık var...sıcacık...sokaklar, insanlar tertemiz...
sonra istanbul...gri şehrim...tarih kokan...kocaman bi portre gibi...gelir gelmez soğuk...insanları soğuk...iklimi soğuk...bir günlük bronz tenimi yünlü giysilerle kaplama ihtiyacı içine girdim beni karşılayan yağmurlu havada...
bi de bu aralar hiç okuyamıorum ben...kitap okuyamıorum...gazete okuyamıorum...dünya ne alemde hiiç mi hiç haberim yok... izlemek isteyip de izleyemediim filmler listesi uzadıkça uzuo...yıllardır büyük bi özenle besleyip büyüttüüm müzik zevkim oldukca zevksiz ve basit bi hal aldı...popa kaydım...bu durum hayli canımı sıkmakda...takip ettiim bi çok şeyi izleyemiorum artık...toparlanmalıyım en kısa zamanda ...neyse ki kış gelio...artık yok sokaklarda yalınayak patlayıncaya çatalayınca kadar gezmek...camın arkasından hırkana sarılıp elinde kahve fincanınla camdan bakmaların zamanı yaklaştı...
işte bööle...geliorum...gidiorum....düşünüorum hergün...günlerim böyle geçio benim....

PARA=HAREKET

2007-07-22T01:40:00.000-07:00

İş durumunda hayat düzeni değişiklikleri volume I)
İlk günler her şey ii gelmişti. Kendime gelmiştim. Kendimi bulmuştum. Kendimi yenilemiş yeni kendimler edinmiştim. Dışarıdaki hayata dahil olmak güzeldi. İnsanlara karışmak yeniden.
Hayatıma hareket gelmişti. Sabah yataktan kalkmak için amacım hatta amaçlarım vardı artık. Her iş ortamında olduu gibi sürekli sızlanan, oflayıp poflayan tiplerden vardı. Önce anlamazsın neden bu kadar tepkili olduklarını. Daha berbat ve anlamsız iş tanımlarını aklına getirip elindekiyle yetinmeye çalışırsın. Ve onların da bu şekilde düşünmelerini istersin. Hele içlerinde bi tanesi var ki işin başından beri kabusum oldu. Sabah başlayıp akşamın körüne kadar sürekli negatif cümle kuran ve etrafa mütemadiyen kötü enerji yayan bi RUH EMİCİ. Böylesi senin bütün enerjini tüketir. 1. ayımı doldurduğumda ilk dalaşımızı yaşadık ve ben notunu verip kendisiyle iş dışında kalan tüm iletişimimi kestim. Onun bulunduğu ortamlardan kaçtım. O da inadına yapar gibi benim yanımda bitmeğe devam etti. Bana bi gün iltifatlar ertesi gün hakaretler yağdırmaya devam etti bayan dengesizlik abidesi. Ben böleleriyle kesinlikle laf dalaşına girmem. kendi hallerine bırakır, karşıdan izler ve gülerim hallerine içimden. Aslında eğlenceli olmaya başlamıştı bu haller. İş yeri şenleniodu sayesinde. komik moda geçmiştim. Daha sonra masamı da değiştirdiimde benim için bi problem kalmamıştı ortada. Artık onunla karşı karşıya oturmadıım için hergün yüzünü görmek ve anlamsız ve boş gevezeliklerini, uzun özel telefon konuşmalarını dinlemekten kurtulmuştum. Ama onun ve benim ortamda oturan kızı hergün ama her gün ağlatıp bi sürü iş yığıyordu. departmandaki yönetim boşluğundan yararlanıp iktidarı eline geçirmişti bayan kraldan çok kralcı. Bu hafta kendileri istifalarını açıkladılar. O gidince inanılmaz bi kargaşa ve iş yükü olucak. Ama razıyım. İnanılmaz bi hafifleme geldi üzerime. Böylelikle işe başladıımdan bu yana (neredeyse 3 ay olacak) 3. kişi istifa etmiş oluo totalde. Ortam zor-karmaşık ve kaygan. Buz patenin üzerinde durmaya çalışıo gibiyim her gün. Düşüp biyerlerimi kırmamaya çabalıorum. yeni başlayan biri için oldukça güç bi durum.
Şu an otomatiğe bağlamış gibiyim. Biçok şey oturdu. Eskiden notlarıma bakarak yaptıım biçok şeyi şimdi gözüm kapalı hallediorum...hala çok eksiğim ama diğerleri ne düşünüo bilmem ama bulunduum noktadan memnunum. daha ii olucak...step by step....
Benim bankaya başlamam, Gönül teyzemin kanser tedavisine başlamasıyla aynı zamanda oldu. Belki çok kötü bi kıyas ama bunu düşünüyorum. İkimizin de bedeni güçten düştü. yemeden içmeden kesildik. sinirlerimiz bozuldu. sabrımızın sonunu ve sınırlarını zorladık. kontrolü kaybettik. Umud ediyorum ikimiz de iileşicez ve geçicek bu süreç. Uykusuzluk, bitkinlik, kafa bidünya hergün. hiç bişiye zaman ayıramıyorum.
Hergün binlerce doların yükünü omuzlarımda hissediyorum. çok hızlı ve çok dikkatli olmak zorundayım. Çok meraklı olup her şeyi araştırmam ve karıştırmam gerek. öğrenme sürecim çok hızlı olmalı.
İlk zamanlar gerçekten zordu. soru sorman gerek çünkü yapılan işin bi kaydı yok ve herkes başka türlü yoğurt yemiş, kendine göre yöntemler geliştirmiş ve bişi sorduunda hepsi farklı farklı anlatıo yapılan işi.
Biraz da güzel yanlarına bakalım. Bi kaç tane güzel insan var ortamda ki onları tanımaktan dolayı mutluyum. onların da aynı iş tercihini yaptığını bilmek içimi rahatlatıo biraz. huzur buluyorum. yalnız diilim diorum. bazıları başka departmandalar ama olsun...nadir de olsa güzel insanlar var.
bi de spora gidiorum. ne zaman boşluk bulursam. öğle arası bile olsa 1 saat hareket ettikten sonra hızlı bi duş, sonra kafeteryadan karton bardakda çorbamı alıp koşa koşa işe çıkıyorum. sonra hergün yeni bişiler örenmek, problem çözmeye çalışmak, sonuca ulaştıında duyduun tatmin güzel...sonra hafta içi büyük çabalarla sağladıın maddiyatla haftasonunun gelmesini iple çekmek ve geldiinde arkadaşlarınla gezip gülüşmek. hayat bundan ibaret. güzel müzikler, güzel mekanlar, esintili yaz akşamlarında açık havada konserler, festivaller....
bi de bu aralar çooook mutluyum ben...içim kımıl kımıl....çoook uzun zaman olmuştu bu duyguyu hissetmeyeli...özlemişim çok. neredeyse nası bişi olduunu unutcakmışım...neyse ki geri geldi...takılıorum ööle...hayat güzel....
herneyse yaa....anlaşılan ben çok fazla takılıyoruzm bu iş mevzuuna.

MAYIS SIKINTISI

2007-05-20T07:09:00.001-07:00

Koştum...önce yavaş....sonra ritmi yakaladım ve kendi hızımı belirledim. otomatiğe aldım. sonra BAMMM! vuruldum...bırakıp başka yola saptım. daha rahat ve eğlenceli bi yola....biraz o yolda kendimi oyaladım...unutmaya çalıştım...yeniden başlamaya çalıştım...yetmedi....bırakıverdim...öylece...ne olduğunu ya da ne olacağını planlamadan...sadece ipleri çözüverdim....ve her şeyi serbest bıraktım yolunu bulması için...önce beynimi boşaltmak ve yeniden sağlıklı düşünebilmek için....önce gezdim...deliler gibi...her yeri...denize gidip kokusunu içime doldurdum...biraz güneşten turuncu hapsettim gözlerime...biraz sevdiğim insanların yanında durdum enerjileri bana geçsin diye...sonra evime geldim...biraz istanbul gezdim...gezdim...daha çok gezdim...gezmekten sıkıldım, yorgun düştüm...gezmek sıkıcı bi iş haline dönüştü...gzemeyi de bıraktım...sonra nasıl olduğunu anlamadan dans derslerini de bıraktım...yakıtım bitti...sıfırı gördüm...görmekle kalmayıp eksiye bile geçtim...sarmal döngü şeklinde aşşa doğru düşmeye başladı hayat...danssız hayat, yarım kaldı...candaş beni aforoz etti... iletişim kablosunu elinde tuttuğu makasla kesip attı...içime kapandım...evime kapandım... kendime kapandım...öyle çok kendim oldum ki kendimi bırakmanın vakti geldi...

işsiz bi insanın iş bulma süreci gerçekten de çok buhranlı şu memlekette...hele ki şu yaşına gelip de ne yöne sapacağını hala kestiremediğin bi yol ayrımında bulduysan kendini...kararsızlık gerçekten de en kötü şey...en iyisi olsun istedim...beni tanımlasın ve tamalasın istedim...bana öğretsin istedim...insanları güzel olsun istedim...gelişmiş olsun istedim...sistemleri olsun istedim...bilgileri sayanı olsun ve onun içinde kaybolayım istedim...hep ilerleyeyim istedim...

gezmekten sıkılma sürecinin arkasından kendini tanımlama süreci başladı...internetden ilgili sitelere girip başkalarının senin için oluşturup sınırladığı kutucuklara pelini sığdırmaya uğraştım...pelin şimdiye kadar hangi okullarda okumuştur...hangi kurslara gitmiştir...hangi işlerde çalışmıştır...hobileri ve fobileri nelerdir....sigara kullanır mı...ehliyeti var mıdır...takım çalışmasına yatkın mıdır...dünyalar kadar işi peline yüklediğinizde PUFFF! deme süresi ne kadardır...hızlı çalışma temposuna yatkın mıdır....pelini kutucuklara sığdırmaya çalışmak:P
bu mudur?

derken pes ettim...herşey her zaman söylendiği gibi birdenbire oluverdi...bir daha asla dediğimi bişiyin içindeyim şu an yine...şimdilik ii gibi...ilk başta merak vardı...herşey değişti...yeni yemek düzeni...önce deli gibi yemeye başladım...sonra da sıkıntıdan bi paket bisküviyi üç günde kemirir oldum...yeni uyku düzeni...yeni hareket düzeni...bunların sonucunda da yeni yaşam düzeyi...ama gözünün yaşına bakmazlar...*tiğimin kariyeri! ...artık beklentisizim...çok fazla şey yüklememeye çalışıyorum...zamanla değişecekbu, biliyorum...yeniden talepkar olmaya başlicam...osu da olsun, şusu da olsun demeye başlicam...daha iisini hakediyorum demeye başlicam...umarım yanılıyorumdur...umutlu olmaya çalışıyorum...yorulmak güzel...işe yaramak güzel...üreterek tüketmenin tadı her şeyden daha güzel...haketme duygusu güzel....bu kez farklı olacak diyorum...bezdirseler de pes etmicem diyorum...üzerine gidicem diyorum...error verene kadar devam...umarım herşey bu defa güzel olur...bu dev yapı beni korusun...kanatlarının altında saklasın...ben artık gelecekten bu kadar fazla korkmiyim...mamy beni bulutlardan izlesin ve gülümsesin...

SYMIRNA

2007-04-19T10:37:00.000-07:00

2 haftalık izmir gezisi....

bunalım günlerimde bu kısa kaçamak ege gezisi bana çok ii geldi...zihnim ve de gözüm gönlüm açıldı....zira işsiz güçsüzlük nedeniyle süregelen kendini ve her şeyi, tüm işleri öteleme sürecinden bayılmama ramak kalmıştı. kuzenim derya ablam tam da onun kulaklarını çınlatır dururken ben bi telefonla beni bulunduğum yerden kaptı sonra da kaçırdı. onu çok özlemiştim. daha doğrusu onları. ve tam da kaçıp gidesim vardı bu şehirden.
o ve ailesiyle birlikte arabaya tıkışıp uzun yola koyulup, pöfürdeyen bahar rüzgarını yanaklarımızda hissederek ilerledik. gerçi talihsizliğim orada da ben buradayım, benden kaçamazsın dedi bana bi kez daha. çünkü kışın bile genellikle açık olan izmir havası, ben şehir sınırlarından içeri girdim diye karar değiştirip bulutlar, yağmurumsu ve lodosla doldu. neyse ki kuzenle bol bol hasret giderdik, ev muhabbeti yaptık ve ufaklıklarla boğuştuk bol bol - ki içlerinden küçük ve erkek olanı kendini örümcek adam zannetmekte-
haftasonu da bütün şehri bir güne sığdırdık. karşıyaka-alsancak-şirinyer ve gezilecek diğer yerler. REYHAN PASTANESİni şiddetle tavsiye ederim herkese. nefis sundae'sini denemekde fayda var ki ben kendimi kaybettim.
izmirde sakın ve sakın simite, hataya düşüp de simit demeyin.izmir halkı size uzaydan gelmişcesine bakabilir. onun adı gevrek. siz yanlış biliosunuz. bir şeyin adı olan şeye adıyla hitap edilmeyecek, onu tanımlayan sıfatlardan biriyle hitap edilecek. bi de boyoz var. o da bi çeşit poğaça.
izmir'de çok lezzetli çupra yersiniz. anlamakta güçlük çektiğim bişi daha var. BALIK PİŞİRİCİSİ kavramı. bi akşam balık pişiricisine gittik. ben o mekanın adı zannettim bu tanımı. sonra gezerken bi sürü balık pişiricisi gördüm. bunları da markanın şubeleşmesi olarak anladım. meğer bu bi kavrammış. bu dükkanlara kendi balığınızla gittinizde abiler sizin yerinize pişirip size veriyor ve ev ortamında kemirebiliosunuz ege denizinin tadından, tuzundan, havasından nasibini almış şanslı balığınızı. ne keyf ne keyf....
kuzenle epey bi geçmiş tespiti de yaptık. kan bağlarımla daha çok görüşmek istiyorum been. ama herkese uzağım. bana çok ii geliyo. geçmişin sokaklarında yürümek canımı acıta acıta zevk verior.
benden bu kadar. ii ki kaçırmışınız beni. ii ki solumuşum bi nefes ege havası. ilaç gibi geldi. ama bu arada evimi de şehrimi de çok özledim. biraz daha kıymete bindi istanbul. bana başka yerde huzur yok, anlaşıldı....

İSTANBUL ADAMA ÖLÇEĞİNİ ŞAŞIRTIR

2007-04-12T06:34:00.000-07:00

Nil karaibrahimgil'in dergi röportajından alıntıdır:

biliyorum ağlamak da gülmek de an meselesi
burada kafan çingene çadırı. ama kavafis haklı.
gitsen de tıpış tıpış burası, gittiğin yer de yapış yapış burası.
İstanbul'dan başka yer yok sana.

istanbul'd 12'den vurursun ama delik deşik de olursun dikkat. burnun büyür, bacakların hızlanır, bakışların gizlenir. 2 tane köprü vardır: istanbuldan sana ve senden, istanbula; ikisi de çoğu zaman tıkalıdır.geçişler paralıdır.aynı sokaklarde gezer durursun, bir aşağı bi yukarı. oradan oraya savrulursun bir sağa bir sola.

ey istanbullu sen bunlardan korkmazsın! iyotlanmış, fosforlanmış, egzozlanmışsın. bir nevi kalkan yapmışsın kendine onlardan. hani sorarsın bazen, bunca insan neden balık tutar, yürürken yere bakar, gece lambalarını yakar? yalnızlıktan işte. burada alan büyük, insanlar büyük, deniz büyük, beklenti büyük. egonu şişirsen de şaşalı duramazsın.

burası dünyanın dönerken sürtünen yerlerinden biri. mavili yeşilli puantiyeli. haritada kavuşamayan aşıklar gibi iki kıtada durur. havada fikirler, hedefler, sedefler uçuşur, sen büyürsün. kesin şiir yazarsın, biraz üşürsün, çok düşünürsün. yüzünün anlam kazanacağı yer burası. saçlarının uzayıp uzayıp kısalacağı. müjdeleri alıp rakılarla kutlayacağın. ve bir bakıp binbir düşüneceğin sularda, sık sık göreceksin eski aşklarını.
burada bir kalkarsın yağmur,
bir yersin balık,
bir binersin tekne,
bir geçersin avrupa!
burası istanbul
ve kavafis haklı başka yer yok sana...

biliyorum ağlamak da gülmek de an meselesi burada, kafan çingene çadırı. ama kavafis haklı. gitsen de tıpış tıpış burası, gittiğin yer de yapış yapış burası. istanbuldan başka yer yok sana. ayakta kalmak için ölçeğini şaşırma. yaz bir kenara koy çekmeceye ki unutmayasın:

not: AYNEN BENİM KELİMELERİMİ KULLANIYO ....HAYRET YAAA!:p

"KARAR ANI"

2007-01-29T04:39:00.000-08:00

nedir bu karar anı!
popüler bi yarışmanın renkli ışıklar altında oturan konuğusunuzdur. yarışma süresinin o anına kadar bazı tökezlemeleriniz olsa da büyük ölçüde doğrudur verdiğiniz bütün cevaplar. süre ilerlemiş ve sıra en son, en zor ve en kritik soruya gelmiştir ve bütün gözler sizin üzerinizdedir. doğru ya da yanlış - öyle ya da böyle bi cevap vermeniz zorunludur. sizden beklenen budur o an. vereceğiniz cevapla ya o ana kadar vyapmış olduğunuz her şey gümleyecek siz geldiğiniz gibi evinize gidiceksiniz ya da büyük ödülü alıp yeni hayatınıza başlangıç yapacaksınız.

işte ben bundan bikaç hafta önce yine böyle bi karar anının içinde buluverdim kendimi. daha önceki hayatımın U dönüşlerinde de biçok kere karşılaşmışdım bu "KARAR ANI" denilen şeyle. o zamanlar da karın ağrılı geçmişti. ama ben yeniden hazır mıyım bu sefer ki "KARAR ANI" na hiç bilemiyorum. gerçi öncekilerde de hiç bi zaman tam anlamıyla hazır hissetmemiştim. sadece yapılması gereken hareket vardı ve ben gözümü kapayıp atlamıştım. bu kez daha yorgun ve daha enerjisiz hissediyorum kendimi. bundan bi sonraki adım var aklımda. bi "KARAR ANI" daha var halihazırda. ama daha zamanı var. hatta bi ara şimdiki sürpriz "KARAR ANI" ile "halihazırdaki "KARAR ANI" nı tanıştırıp kaynaştırmayı, içiçe geçirmeyi de düşündüm ama bu işleri iyice çığrından çıkarmaktan başka işe yaramazdı. ileridekini öne almak, şimdikini zoraki yollarla sonrakine dahil etmeye çalışmak. yok. doğru bişi diil bu.

neden bu kadar zor. merak ediyorum şimdiye dek kaç insan benim yaşımda, benim kadar çok sayıda önemli "KARAR ANI" yaşamıştır.

tam iş buldum diye sevinirken sevincim geri yuttum. içime oturdu mutluluğum. bu şehirde çalışmanın bile diyetini ödetiyorlar insana. kazancımın büyük bölümünü yine kazanç kaynağın uğruna, onun yolunda tüketmek zorunda kalıosun. yol parası, ev parası, güsel giysi parası, daha fazla faturalar parası, çok yorgunum şuraya taxiyle gideyim parası, şu objeyi çok beğendim bunu kendime çok çalışmamın bedeli olarak hediye edeyim parası, şu konsere gidip robot insanlar arasında hasar gören ruhuma yemek vereyim parası,.......sonuç: modern tüketim toplumu.

işte bütün bunlar hayata katılmak, dahil olmak aslında. yoksa şimdiki gibi üretmeyeyim, az tüketeyim fikriyle yola yavaş adımlarla devam etmek mi istersin? sakin sakin ilerlemek, acele etmemek, güzel gördüğün köy kahvesinde biraz dinlenmek, sonra canın yeniden isteyince-dinlendiğine kanaat getirince yine yola çıkmak. yoksa koşmayı mı tercih edersin? yanındakilerle yarışmayı mı? burun farkı oyunlarını mı? ayağına çelmeyi geçirmek isteyenleri mi?

optimist olmaya çalışınca da güsel kareler takılmıyo diil hayal pencereme. belki de bu seferki "KARAR ANI" en büyük ve en gerçeği. belki de kanatlarım sırtımdaki kaburgalarımın arasından yolunu bulup çıkmaya çalışıo, uçmaya hazırlanıyorum belki de. düşmeleri göze alarak. bildiğim sulardan vazgeçerek. ailenin sıcak iklimini terkederek. ama kendin olmaya başlayarak. kendi koltuğun, kendi kahve fincanıni, kendi yastığın, kendi yorganın, kendi ekmeğin....."şehrin içi müziği"ni duymaya başlıyorum kendi "şehrin içi evi"mde. dostlarım, arkadaşlarım daha sık ziyaretime geliyorlar. uzun akşam yemekleri....yeni çıkan filmler....güzel müzikler....daha çok paylaşıyorus....tıkılıp kalmadan "şehrin içi kafeleri restorant"larında....istediimiz gibi yayılıyorus ehli keyfler olarak....

büyümek gerçekten de dediklerinden daha da zormuş.....

belki de vakti gelmiştir...

babam....sana hem kıyamıyorum hem de kızıyorum....keşke bütün bunlar olup biterken benim içimde senin de söyleyecek bi sözün olsa diye düşünüyorum. ama hayatımı zorlaştırmak yönünde değil, kolaylaştırma çabasında....

annem....keşke yanımda olsaydın...

SİYAHİ....

2006-12-25T17:35:00.000-08:00

sonsuz gece...beni karanlığının içine aldın...boğulmama ramak var....saatler aktıp geçmekte...zaman her ne demekse...gözyaşları içindeyim....bu nası bi gece...bu nası bi sıkışmışlık...bu nası bi çaresizlik....hiç bi yanıt yok....bu nası bi yalnızlık....bu nası bi düşünce....
ben nerdeyim....ben kimim...dünya olduğu iddia edilen yere ben ne zaman(!) ve nasıl düştüm...bu ne biçim bi masal....uyanmak mı iyi, hiç uyanmamak mı...uyumaya çabalamak mı, uyutulmak mı....
tarifsizim...
sayısı çözülemeyen sayıda düşünceler beynimi yiyip tüketti...çok fazlalar ve her biri diğeriyle çarpışıyor...irili ufaklı patlakcıklar oluşuo beyinciğimde....çoklar...
ey uyku tozu...gel de ruhumu bedenden ayır....bu nasıl bi işkence...
tatminsizim...
her gece olduğu gibi rüya aleminde gezintiye çıkar beni....dünyadakiyle birebir zıt rüyalar....
geçen gece yaşlı ve tanımadığım bi kadın beni gezegenin birinde yer alan evine götürdü....inanılmaz büyüklükte bir ev....sayısız odalar....eşsiz mimari.....odaların içinden geçen deniz....görülmedik tuhaf objeler....
dün gece insanlar gördüm....derileri şeffafdandı...içlerinde kan damarları ve kemikcikleri saydam şekilde gözükebiliodu....sonra bu insancıklar akışkan hale gelip bi masa formunu aldılar....hala kanları ve kemikleri gözükerek....
deliyim....deliri-yorum....
ey bulutların arasından çıkıp gelen moon....bu yolculuk nereye gider....yol boyu ışığın eksilmesin üzerimden....sensiz önümü göremem....sen varsın diye artık ölebilirim....bilebilirim yaşamayı da.....savurup savrula da bilirim....
anlamsızım.....
bu yalnızlık hep durur mu insanda....gitmeyen bi o mu var....kök salan....sarsılmayan.....
akılsız-mıyım....
ben neden uyamıyorum bu dünyanın düzenine....neden hep insanlar uyanıkken uyumayı seviyorum ve uyuyamıyoru onlar uyurken....karnım neden düzenli aralıklarla acıkmıyo ve hep aynı şeyleri istemio canım annemin olduu gibi....neden söylenen saatlerde bulunamıyorum belirtilen yerlerde.....neden telefon açamıyorum çok sevdiğim kan bağlantılılarıma da; kafamda o kadar hayal edip hatırlarını sorduğumu ve gerçekmiş gibi inanıyorum....neden kapı kapı dolaşıp onların hayatlarına bi süreliğine misafir olmak istesem de evimden dışarı adım atamıyorum....neden çürümeyi seçiyorum hiç bişey yapmayı her şeyden iyi becererek....neden bu dünyaya alacağım ya da borcum yok....neden hep kolayları tercih etmem.....neden zoru görünce bin türlü kararsız sorgulamam ve sonrasında 80 tane yumurtayı yolun ortasında öylece bırakıp kaçmam ve onların akıbetini, kimlerin eline geçeceğini düşünmemem....neden bu umursamazlığım....neden bu doğal dengeye inanışım....her şeyin bi şekilde kendi kendine yolunu bulacağına inanmam.....neden bu ifadesizliğim....anlatmak isteyip de anlatamamam....tariflemek isteyip de beceremem....neden hiç tamamlayamamam....hep başlamam ama bitirememem....neden bu açgözlülüğüm, doyumsuzluğum, maymunluğum.....
neden bu çıldırtıcı sessizliğim.....
neden bu cansıkıcılığım....
neden bu işe yaramazlığım....
neden hiç'liğim....
neden odaklanamıyorum....en ufak bi sarsıntıda neden devriliverio bütün puzzle parçalarım....neden yeniden başlamak yerine kendimi başka bi tercihin daha ii olacağına ikna etmem...
hayata karşı bu ilgisizliğim ve isteksizliğim nerede duracak....bu amaçsızlığın amacı ne ...neden bu kadar zor bu dünya mekanında her insanın yaptığı gibi oyalayıcı küçük işler bulup bunu sürdürememem....
neden aidiyetsizliğim....
neden hep devrik cümleler....
neden hep siyahi?

PROZAC NATION/AGAIN!!!

2006-12-22T15:27:00.000-08:00

dvd den daha önce izlemiş olduum ve dün gecenin yarısı tv de görüp, rafda bekleyen film alternatiflerinden birini izleyecekken dümeni ters kırıp yeniden izlemekten kendimi alamdığım film.
artık biras eski kaçıo. her anlamda beni artık etkilememesi gerekirken birdenbire kendimden parçalar bularak bir kez daha izledim.
delimiydim, delirtildim mi?
bizim bu hallerimizin sebepleri anne-baba yükseksesleri. ben niye taraf tutmak zorunda bırakılıyorum ki. birinden biri var olmasaydı ben de varolmayacaktım. ben diye bişi hiç olmicaktı. bunu neden anlamak istemediler.
normal görünüp, çoook çalışıp, hep çalışıp, saçını süpürgeleştiren anne...
üzerine düşen her türlü irili ufaklı sorumluluktan kaçıp, ondan sonra da olur olmadık ortalara çıkıp duygu sömürüsü yapıp, EMEKin çalışıp yetiştirdiği ÜRÜNe kendisini şirin gösterek sahip olmak. bu haksızlık. hem de en büyüğünden. ürünün de baybenhiçbişeyebulaşmama yönelişi. bu çok kolay. çünkü o bağırıp çağırmıo, sadece sevgi gösterisinde bulunuo.
arada kalmışlık
ve ilaç...
"sorunların üstünü örtmek"
ewet...tek yaptıı bu...seni dalgalı seyir halinden düz bir çizgi moduna getirip bitkileştiren kimyasallar. bi müddet hayattan kopuş sadece.
hemingway'in fiesta 'sindan bir cumle : " gradually and then suddenly."
...yaşamın aklımızı kaçınılmaz olandan uzaklaştıran, uzun süren bir oyalanma olduğuna karar vermiştim.
kitaptan:
"...bazen alnımda bir 'dikkat kırılabilir' işareti yapışık olarak ortalıkta dolaşmak istiyorum. bazen insanlara, kuralsız bir dünyada, yasaları olmayan bir hayat yaşasam da, bunun, ertesi sabah üzülmeyeceğim anlamına gelmediğini anlatmanın bir yolu olsun istiyorum. bazen, insanların canları istediği zaman gelip gidebileceğini, gerçek zorunlulukların artık olmadığını söyleyen bu dünyanın suratına fırlatıp atabileceğim tek anlamlı protestonun bu olduğunu düsündüğüm için, depresyona gömülmek zorunda kaldığıma inanıyorum.

duygusal ve siyasal ilişkilerde aldatma ve ihanet tabii ki yeni bir şey değil ama bir zamanlar birini incitmek kötü ve acımasız sayılırdı. şimdi işlerin normal seyri, büyümenin bir parçası oldu. artık hiçbir şey şaşırtıcı değil

....zamanla yaşamımızın bir parçası olup da, uymaları gereken davranış kuralları olmayan insanların oluşturduğu upuzun listeye dost, ahbap, iş arkadaşlarını da ekleyebilirsiniz. zamanla herhangi bir şeye darılmak veya kızmak anlamsızlaşıyor, zaten ne bekliyordun ki?

...rus yazar alexander kuprin'in dediği gibi: 'beyler, gerçek dehşetin, artık hiçbir şeyin dehşet uyandırmamasında olduğunu anlamalısınız!'..."

PREVIOUSLY ON LOST....

2006-11-22T14:12:00.000-08:00

Geçen haftasonu muhteşem geçti...kadim dostlarımız niyan ve de delo jam'le Büyükada'ya gittik. ben hiç mi hiç gitmemiştim yapraklar sarı-kızılken, yerdeki çimenler çimen yeşiliyken, hava fildir fildir esintiliyken, pisilerin sayısı insanların sayısını geçmişken, deniz mavi-griyken....hem de hiç çıkmamıştım aya yorgi kilisesinin bulunduğu tepeciğe. bende olay lastik top-mangal olaylarının döndüğü ormanlık arazide son buluyodu. meğer asıl manzara başkaymış. o tepeden ufuk çizgisini görmek nefes kesiciydi. fayton sefası bi başka türlü oldu kış mevsiminde. renkler daha bi renk. atlar daha bi kıvrak. inanılmaz bi sessizlik hüküm sürer olmuş oralarda bu zamanlar. o görkemli evler de sus pus oturuolardı yazın yorgunluğunu atar gibi. onlar dinlenmicek mi. tepede yediğimiz ev emeğinin değmişliği anlaşılan lezzetli sofradan kalkmak istemedik hiç. ev yapımı kan kırmızı şaraplarımızı yudumlarken gökyüzü de siyaha döndü. dönmeseydi neler olurdu, biz ömrümüzün ne kadarlık süresini daha o tahta masaya hibe ederdik hiç bilemiyorum. bizden yüz bulup sürekli dibimizde biten kalıbı büyük ama gözüne toz kaçmış iri beyaz arkadaşı da çantamıza koyup evimize getiresimiz geldi. kendimi yurt dışına çıkmış, bi avrupa kentini dolaşıyormuş gibi hissettim.
arada bir bööle LOST olmak gerekio...

HASTASIYIMMMM!!!!!!!

2006-11-22T13:52:00.000-08:00

There’s only so much you can learn in one place
The more that I wait, the more time that I waste
I haven’t got much time to waste, it’s time to make my way
I’m not afraid of what I’ll face, but I’m afraid to stay
I’m going down my own road and I can make it alone
I'll work and I'll fight, Till I find a place of my own
Are you ready to jump?
Get ready to jump
Don’t ever look back, oh baby,
Yes, I’m ready to jump
Just take my hands
Get ready to jump
We learned our lesson from the start, my sisters and me
The only thing you can depend on is your family
And life’s gonna drop you down like the limbs of a tree
It sways and it swings and it bends until it makes you see
Are you ready to jump?
Get ready to jump
Don’t ever look back, oh baby
Yes, I’m ready to jump
Just take my hands
Get ready to, are you ready?(Spoken:)
There’s only so much you can learn in one place
The more that you wait, the more time that you waste
I'll work and I'll fight till I find a place of my own
It sways and it swings and it bends until you make it your own
I can make it alone(my sisters and me) (repeat 7x)
Are you ready to jump?
Get ready to jump
Don’t ever look back, oh baby
Yes, I’m ready to jumpJust take my hands
Get ready to jumpAre you ready to jump?
Get ready to jump
Don’t ever look back, oh baby
Yes, I’m ready to jump
Just take my hands
Get ready to, are you ready?

TROIS COULEURS:BLUEBLANCROUGE

2006-11-22T12:10:00.000-08:00

Epey bi vaktimi aldı ancak aylardır rafımda bekletip izlemek için sabırsızlandığım üçlemeyi en sonunda tamamladım. Ve her biri üzerimde ayrı ayrı etki bıraktı. Krzylof Kieslowski'nin detaycılığının hastası oldum ki film izlerken kocaman büyütecimi alıp her kareyi didik didik etmeye bayılırım.

Fransız bayrağının renklerinin oluşturduğu bu üç renk; hürriyet, eşitlik ve kardeşlik temalarını içeriyor. Rouge=fraternité (brotherhood), bleu=liberté (liberty) ve blanc=equalité(equality).

BLEU de julliet binoche'nin yaşadığı derin acının rengi maviydi. başına korkunç bir olay gelmiş ama bu korkunç olayın yaralarını bandajlama kıvamındayken -içsel olanlardan bahsediyorum- inanmak isteyemeyeceği başka gerçekler çıkıo karşısına. kızının değil ama ölen eşinin yası başka bi boyut alıo bu gerçek ortaya çıktıktan sonra. mavi nin dinginliği, soğukluğu ve durağanlığı içinde öyle bi güçlü duruşu var ki julliet binoche un; teselli almaktan çok teselli verir kıvama geçio. üçleme boyunca kullanılan müzikleri de çok beğendim. özellikle mavi'nin melodisi kesinlikle bi efsane bana göre. oldukça melankoli modu, eğer filmin başlat düğmesine basarken yeterince melankoli modu yoksa sende bu müziğin yardımıyla kolayca moda gireceksin. önce tüm geçmişini yok etmeye çalışan -hatta buna ilk başta kendisi de dahil olmak üzere- sonradan olaylar ilerledikçe hakimiyeti yeniden eline alıp, ikinci hayatını inşa etmye başlayan güçlü kadın. julliet'ciğimin yeteneğini konuşturduğu filmlerden biri.

BLANC de de bi güç durumları var. öncesinde parası olmayan, yakışıklı olmayan, cinsel gücü olmayan ama güzeller güzeli, zengin ve tutkulu bi karısı olan bir adamı mahkeme salonunda eşinden boşanmak üzereyken görüyoruz. işler arka arkaya ters gitmeye başlıyor. kendisine yabancı olan ülkede, 5 parasız ve yapayalnız kalmış ve başına olmadık şeyler gelmeye başlamıştır. sonra cilveli kader bu bahtsız başrol adamının karşısına ilginç teklifini sunan orta yaşlı bi adamı çıkarır. ülkesine döner ama karısını aklından çıkarması mümkün değildir. zaman içinde o da kendi gücünü ilan ediverir ve iktidar için start verir. yaptığı fırsat değerlendirmeleriyle az zamanda bol parası olur ve herkesinde bildiği gibi para her şeyi ama HER ŞEYİ satın alır. o da öyle yapar. yani her şeyi satın almaya başlar. bu sonradan şansın güldüğü gencimizin eski eşinden aldığı intikam acı olur. onu kendi ülkesine tıpış tıpış getirtir. sonrasında da bahtsız kişi güzeller güzeli eski eş olur. demir parmaklıklar ardında deriin düşüncelere dalar...

ROUGE...bana kalırsa en darbeli bölüm. kırmızı benim rengim olduğundan mıdır bilmem ama bence en etkileyicisiydi içlerinde. açıkcası benim bi ara aklım karıştı. bi ara enteresan hikayeler anlatan yaşlı amcanın gençliği sandım film boyunca kızın yakınlarında dolanan ama bi türlü karşılaşmayan kıskanç sevigiliyi. burda olaylar baya bi çetrefilleşio. hatun kişi gayet masum masum işinde gücünde takılıodur. uzakdaki avukat adayı sevgilisi ara ara kıza paranoyak paranoyak telefon açıp kendisi aslında burnunun dibinde bi sarışınla aldatmaktadır masum ablamızı. kızcağız gardını alıp sakin sakin savunmaktadır da kendini sevgilinin bu iddialarına karşı. bi gün arabasıyla giderken bi köpeğe çarpar. bu olay onu yaşlı kurt casus amcayla tanıştırcaktır. onunla geçen konuşmalar silsilesinde aslında tek bi soru var: hangisi doğru? kim haklı? kim suçlu? kim masum? ilk önceleri birbirine gıccık dialoglar içindeki güzel kız ve yaşlı kurt sonrasında kaynaşırlar. kızın bi süreliğine İngiltere'ye gitmesiyle de dönüşte görüşmek üzere vedalaşılır.

bu üçleme hernekadar birbirinden bağımsız hikayelere sahip olsa da bazı noktalardan birbirine bağlanıyor. örneğin üç filmde de geri dönüşüm kutusuna iki büklüm kişi tarafından atılmaya çalışılan cam şişe durumu var. mavi de atamaz, beyaz da zorlanır ama hedefe ulaşır, kırmızı da ise valentine (irene jacob) beli bükük kişinin yanına giderek şişeyi kumbaraya atar. bunu yaparkende elinde kırmızı kağıda sarılı şişe tutmaktadır -çarpıcı bi detay-. üçlemenin sonuncusunun sonunda da üç bölümdeki başrol kadın ve erkek oyuncuları bir sahnede görüyoruz ve film bitiyooo....

aslında üç erkeğin hikayesi üç renk.

birincisi gözle görülebilecek kadar tutkuluydu*.

ikincisinin tutkusundan gözleri körelmişti*.

üçüncüsü gözlem tutkusundan körleşmişti*.

müziklerini zbigniew preisnerin yaptığı film(ler)

"blue, liberty; white, equality; red, fraternity... we looked very closely at these three ideas, how they functioned in everyday life, but from an individual's point of view. these ideals are contradictory with human nature. when you deal with them practically, you do not know how to live with them. do people really want liberty, equality, fraternity?" - writer/director krzysztof kieslowski

YOU MUST BE CONCENTRATE!

2006-11-11T03:32:00.000-08:00

Dün gece başlayıp bu sabah ancak tamamlayabildiğim -her zamanki gibi uykuya teslim olup:P- dark city hakkındaki görüşlerimi sunmak istedim....başlarda sıradan bi klasik film edasıyla başlayıp ortalarda ne olduğu belirmeye başlayan, sonunda da darbeyi vuran film...matrix le olan benzerliği su götürmeyen bu filmde matrix den daha derin bişi anlatmaya çalışılmış bana kalırsa. Matrix i bütün o görsel efektlerden arındırdığımızda geriye kalan konunun özünü dark city güçlü bi etkiyle veriyor .

Aslında bütün anlatılmak istenen şu ki: hedefini belirle, tüm enerjini ona yönlendir, konsantre ol, düşüncelerini tek bi noktaya odakla ve önüne çıkan tüm düşman ve engelleri içindeki bu güçle alt edip kendi dünyanı yarat...-create your own world-bu çağda herkes buna yönelmiş durumda...discovery de izlediğim bazı belgesellerin konusu bu, günümüzün önemli felsefecileri buna kafa patlatıo ve bu konuda sınırları olabildiğince zorlamaya çalışıolar. yaşadığımız dünya bize yetmez oldu...dar gelir olduk...kabımıza sığamaz taşar olduk...sorgulama başladı...bu yaşadığımız dünya, dünya değilse? Ben, ben değilsem? Annem, annem değilse? hergün alışveriş yaptığım marketteki kasiyer, kasiyer değilse? evimin duvarı, evimin duvarı değilse?.................hepimiz bi truman show un içinde buluverirsek kendimizi.....

Yaşadığım derin acının ardından ben de aynen böyle hissetmiştim kendimi...etrafdaki her şey; evler, arabalar, taş parçası, çimen, sinek.....her şey sanki köpükten yapılmış sahte bi maket gibi görünmüştü algılarıma bi süre...

o tuhaf giyimli, kel kafalı, kanı çekilmiş, uçan, kaçan , saldıran amcalar topluluğu yaratıcıyı temsil edio bence...yaratıcı ve bilinmeyen güç....yaratıcı gücü elimine edip kendini silkeleyerek, "hulen, nooluyoruz! Ben nerdeyim? Kimim?" demeye başladığın an kafandaki shell beach in fotoğrafı belirmeye başlıo ve onu yaratmak ve oraya ulaşmaya çalışmak için çaba sarfetmeye başlıosun....sana sunulanla yetinmeyip senin istediğine varmaya çalışmak....hayatdaki en önemli çaba bana kalırsa.....

İş yerinde etrafını çevreleyen insanlar topluluğu sana çok mu uzak, yaptığın iş seni tanımlamıyor ve sana bir şey katmıyor mu, sevgilin seni anlamanın yanından bile geçemior mu, giydiğin kıyafetler -ki aslında senin üniformandır, hakkında bi çok ipucu verir- seni yansıtmaktan çok mu uzak.....o zaman senin için silkelenme vakti gelmiş......sadece konsantre ol, yok et ve yeniden yarat.....kendi dünyanı yarat dayatmalar olmaksızın...olay bu!

Filmin son sahnesi de benim için şaşırtıcıydı....geçenlerde reQuiem for a dream i izlemiştim....başroldeki jennifer connelly'yi requiem for a dream'in son sahnenin neredeyse birebir aynısını canlandırdığını görünce şaşırdım ve tesadüfün bu kadarı olabilir mi diye düşündüm ister istemez. Denize doğru uzanan tahta iskele ve uzaklara dalıp giden kız...Ayrıca bar da sway i seslendirme sahnesi ile de beynime kazındı kendileri....

Dark city 1998 yapımı bi film. matrix in yapımına ise 1999 da başlandı. ben bu iki filmi izlediğimde ise sanki arada 10 yıl varmış hissine kapıldım. Matrix çılgınlığının yanında arada kaynayıp gitmiş bi film....olayın baş kahramanı john murdoch'ı canlandıran rufus sewel yine başarılı oyunculuk çıkarmış. Kiefer Sutherland'ın da ondan aşşa kalır yanı yok ve hatta ondan daha iyi.

Acebaa günümüzde ya da ilerde anı yüklemesi mümkün olabilecek mi ki?...ne ilginç sonuçları olurdu bu durumun....

Filmin sonu ticari kaygılar nedeniyle değiştirilmiş....

Kısaca bilim-kurgu türünün en önemli parçalarından biri bence bu film. Geçmişten esinlenebileceği çok az şeyi alıp geleceğe daha önce eşi görülmemiş bi konu aktarmış. 12 monkeys ve se7en filmleriyle de benzerlikleri bulunuyor. şehrin karanlığı, insanın yalnızlığı ve geçmiş sorgulamaları ve geleceğin inşaası hakkında dadından yenmeyen bi film olmuş....

FİLMDEKİ BAZI İPUÇLARI:

*"i feel like i am living out someone else's nightmare"..

*filmin başında coming soon: book of dreams yazar. sonunda ise now playing book of dreams der.

*adam uyandıktan sonra giyinirken sandalyenin üstünde olmayan bir ceketi nerden bulupta giyiyor?

*biraraya gelip, konsantre olan, dudakları titreyerek, kocaman kocaman binalar yapabilen uzaylılarımız nasıl oluyor da yangın merdivenine sıkışan paltosunu kurtaramayıp can veriyor?*matrix de trinity in filmin basinda catidan catiya atladigi sahne aslinda bu filmin setinde cekilmistir.

*filmin basinda john murdoch in kaldigi odanin numarasi 614. bir de sole bir sey var belki alakalidir, incil' de john 6:14 adli bolum gelecek olan bir kurtaricidan bahseder.

*filmi seyrederken soracağımız sorular neden?..şeklinde olursa filmin akışından rahatsız olabilirsiniz. çünkü film nedenlere bağlı olarak gelmişmiyor. sonuçlar ve kontrolsüzlük sonucu insanların kaderlerinin, hayatlarının onların elinden nasıl alındığına dair bize ufak bir tanrıcılık oyunu sergileniyor. aslında ilk seyredildiğinde şu da düşünülebilir: eğer bir yaratan varsa bu yaratanın bizim ufacık akıllarımızın içindekileri zırt diye silip onları yeniden yazıp bizi aslında şu anda bulunduğumuz tüm herşeyden alıp başka biri yapmaya gücü varsa, nerden bilelim bizim binlerce defa hayat değiştirmediğimizi?...işte bu soru çok ürkütür o anda insanı. yani siz kendi normal yaşantılarınız içinde bir tanık koruma programı dışında ilahi bir varlık tarafından alınıp tüm geçmişiniz yokedilerek yeni biri olsanız ve zaman denen kavram da buna dair bükülmelerini yapsa, bambaşka biri olarak yaşayabilirsiniz. buna imkan var aslında. ama biz kendi kabuklarımızın içinden sıyrılmayı öyle kolay kolay seçmeyiz. bizim yerimize bizi vareden şey bizi zaten değiştirir, yontar, semirir. buna razı oluruz ya da bilmeden buna değiştim ben deriz..kontrol..işte filmin ana konusu bu aslında. kontrol ve güç nerdeyse ve kimdeyse o artık efendidir. sadece bilemediklerimizin peşinden gidersek hayatlarımız heba olur öyle değil mi?..sadece soru soran sokrates hakettiği şeyden çok uzak biçimde öldürülmüştür. binlerce örneği vardır bunun. soru sormadan uyuz eşşekler gibi yaşa..öyle yaşa ki canın hiç yanmasın. sıkıcı bir hayat mı?..bu da gelir bu da geçer canım nesi varmış...ama işte soru sorarsan, shell beach nerde diye ısrarla dibine kadar kazırsan olacaklar da budur. azmetmeden, çaba sarfetmeden evrende tek bir sırra dahi vakıf olamazsın. tüm bunlar düşünüldüğü zaman insanın aslında ne kadar aciz ve güçsüz olduğunu da gösterir bu film. ama biri çıkar, tüm bunları değiştirir. o da bir insandır halbuki. al sana paradoks..neyiz ulan biz nerden geldik nereye gidiyoruz diyerek cinnet geçirmeden önce son söyleyeceğim şudur ki karanlık bir şehirdesiniz siz de aslında. ölene dek de bunu öğrenemeyeceksiniz.

*john murdoch bir gece uyandiginda kendini hafizasini yetirmis bir sekilde, param parca edilmis bir kadin cesedi ile ayni odada bulur. murdoch tum film boyunca gecmisi hatirlamaya calisirki gelecegini degistirebilsin. bu sehirde saat on ikiyi vurdugu an , her sey durmaktadir ve etrafda siyah giysiler icinde gezinen gizemli adamlar, sehirdeki insanlarin gecmislerini ve anilarini degistirmektedirler. bu gizemli adamlarin guclerinin tam siniri anlasilmadigi gibi, sirf elerini kaldirip "sleep" (uyu!) emrini verdikleri anda karsilarindaki herkes direkten uykuya dalar, transa gecer. yakin zamanda murdoch bu zaman durmalarindan etkilenmediginin farkina varacak, ve sahip oldugu "will power"(irade gucu) ile zamani degistirip dark city'in esrarini cozmeye calisicaktir.murdoch mitolojide cok rastlanan, kelimenin tam anlamiyla ,dark city filminin, trajik kahramanidir. nitekim mitoloji de murdoch'a en benzeyen karakter oedipus dur. oedipus gelecekte annesi ile yatip babasini oldurucegini ogrendikten sonra ,tum hayati boyunca yasamis oldugu sehri terk ederek, kendine yine bir gelecek bulmak umidi ile yollara duser. fakat sonunda anlar ki, ne yapsa yapsin gelecek yazilmistir ve degistirilemez(mi acaba?). aslinda gelecegin yazilmis olmasi demek insanin ozgur iradesi olmadigi anlamina gelmez. mit boyunca oedipus herseye kendi ozgur iradesi ile karar vermistir ve nitekim de kacmakta oldugu geleceginden kacamamistir, ama bunun sorumlusu da kendisidir. dark city deki murdoch karakteri odepius un aksine gelecekle degilde gecmisle bogusmaktadir. ama iki olayin da anlatmak istedigi sey aynidir aslinda; insan kendi gelecegini secebilir, yarindan ne cikaracagi insanin elindedir. filmde mudoch'in zamani degistirebilme gucunun ismininde : "will power" (irade gucu) olmasi bu yuzdendir ki. film de murdoch irade gucunu kullanarak herseyi degistirmeye ve gunesli bir gelecek yaratmaya calisir. bu temayi daha fazla irdelemek gekirse, $u sonuc cikarilabilir: hayatimizda ki basarisizliklarinin hepsinin sebebini etrafimizda ki insanlarda degil de kendi icinde aramamiz gerekmektedir. bize dogustan verilmis olan irade gucunu nasil kullanacagimiz bizim elimizdedir. bu yuzdendir ki film aslinda bayagi varoluscudur (varolusculuk bize der ki elmanin elma olmak disinda bir sansi yoktur ama insanin kendine verilenlerle neler yapacagi onun elindedir sadece).insan dark city'i izledikten sonra sahip oldugu secenekler biraz da belirgin oluyor goze. simdi ya biz uyudugumuz uykuya, hic bir zaman uyanmadan devam ederiz , ve asla kendi bireyselligimizi kazanamayiz, ki zaten bu da toplumun i$ine gelir. cunku herseyi sorgulayan bir bireyin toplumun parcasi olmasi neredeyse imkansizdir. uykumuz devam ettigi surece basimiza gelen her kotu sey icin toplumu, ailemizi ve de daha kolayi devleti suclariz: "ailem beni daha iyi yetistirmis olsa mutlu bir insan olurdum, bana cocukken daha az kizsalardi daha caliskan biri olurdum, kendime guvenim daha cok olurdu"...ve bu keskeler sonsuza kadar gider. ne de olsa uyanmak zor, herkes bizim uyumamizi istiyor, onumuze bir yigin engel cikacak yolda. uyanirsak tekrar uyutulma sansimiz var, kim ugrasak o kadar seyle deyip misil misil uykuya devam! ya da uyanip , davranislarimizin bilincine varip, gecmisi gelecekle bagdastirmadan, gelecegi degistirmek icin elimizden geleni yapariz. fakat simdi :sleep!

UZUN ZAMAN SONRA....

2006-11-06T13:31:00.000-08:00

Gelen yoğun istek üzerine yine sahnelerdeyim...

bu kadar uzun ara verince de insan nereden başlayacağını şaşırıyor. bu blog un anlamı ne...uzun süre göremediğin insanların senden haber almalarını sağlamak mı...kendini ve seni bilen bilmeyen insanları eğlendirmek mi...kendinin-sadece kendi kısa tarihini tutmak mı ki bu oldukça zor: çünkü diplerindekileri yayınlayamayacağın kadar aleni bir ortam burası...fazla aleni...o nedenle bazen günlüklerimi özlüyorum...içimdekilerin hepsini tüm siyahlığıyla ve tüm pembeliğiyle kustuğum günlüklerimi...acaba onların akıbeti ne olacak....ben öldükten sonra ya da ben yaşıoyorken birileri tarafından ele geçirilecekler mi....ele geçirildikleri sırada o kişinin merakını, ilgisini ne kadar çekecek...ele geçiren kişinin onları okuyacak kadar zamanı olacak mı....her neyse...bu blogun tek amacı benim yazı yazmaya başladığım anda yazmak istediklerim...ewet....tek amaç bu....kendim için....

kısaca özetleme ihtiyacı duydum aradaki boşluğu:

uzun ve karmaşık bi tatil silsilesi geçirdim bi bölümünü burada anlattığım üzere...arada kısa bi istanbul molasından sonra fethiye faralya da dans kampı ki hayatımdaki en güzel ve en önemli katılımlardan biriydi...gerek modern dansın incelikleri -yıllardır yaptığım tekniklerin detaylarına inecek ve bilinmeyen faydalarını öğrenecek kadar bol vaktimiz vardı- gerekse oradaki sıradışı yaşam tarzı açısından....orası toplumun en küçük hali, microlaştırılmışı...komün hayatına ilk adım...tanımadııın bi grup her açıdan farklı -şehir,yaş,kültür,vs...-insanla bir arada yaşama deneyimi....en önemlisi de şuydu benim için: okul ve iş nedeniyle haftada en fazla bir/iki gün yaşayabildiğim dans tutkusunu hergün kesintisiz yaşamak nası bi duygu hep merak etmiştim...bedensel enerjim bunu kaldırmaya elverişli mi, onu hangi noktaya kadar zorlayabilirim, sınırlarım neler....ve bu kesintisiz 8 gün gerçekten de hem yaşam tarzı ve bakış açısı bakımından hem de dans tekniğinin oturması bakımından bana çok çok ii geldi...silkelendim...arındım...level atladım...reenkarne oldum....buna ne dersen de...ama kesinlikle işe yaradı...

hemen ardından denizliye geçip hayatımın bi başka dönüm noktasını gerçekleştirdim...benim üzerime kalan ihalelerden biri...geçmişimi bi kez daha paketlere ve kutulara tıkıştırma kararı almıştım....karar bi kere alındıktan, kesin olarak alındıktan sonra -hiç bi şüphe olmaksızın- gereken güç kendiliğinden içinde oluşuveriyor...insan kendisini bile şaşırtan, nerden geldiği anlaşılamayan içindeki sınırsız güç...onun düğmesine basıosun ve o zor süreç geçene kadar o senin yapman gereken her şeyi yapıp bitirio...işlem bittikten sonra da sen sanki bi hortuma yakalanmış, savrulmuş da sonra o dönüp dururken arkasından bakakalmış gibi hissediosun kendini...bu işin de üstesinden tek başıma geldim...irinli, kanlı, yaşlı oldu benim için...zor oldu...kendi ellerimle "o kişi" için yarattığım dünya düzenini yine kendi ellerimle yokedeceğimi düşünmemiştim hiç...anı olsun diye çöpe gitmesi gereken bazı şeyleri atamadım...ardından da istanbuldaki evi düzene sokma süreci geldi....

bunun ardından da deliler gibi gezme süreci...jazzy ile start verdiğimizden beri günışığında birbirimizi görememizin acısını bu boşluk sürecinde gezip tozarak geçirdik....klasik müzik, jazz, pop konserleri; arkadaş toplaşmaları; istanbul sokakları....film gibi...

o kadar çok gezdik ve geziyoruz ki işi bırakalı 5 ay geçmesine rağmen bende henüz hala bi sıkılma, bunalma söz konusu diil...daha bi kaç hafta önce yeni yeni hissetmeye başladım işe girmem gerekliliğini....bunun idrakına yeni vardım....durum o kadar içler acısı ve umutsuz ki kırmızı alarm zamanındayım...bu aralar bi hedef belirledim kendime.....bakalım ne kadarkalıcı olacak...ben artık kalıcı olmasından yanayım...iş kalıcı olsun, insanlar kalıcı olsun, dans kalıcı olsun, sevgili kalıcı olsun, yani kalıcı olsun:P

bu iş meselesi ayrı bi derin konu...çalışırkenki tüketim çılgınlığı mı çalışmazkenki iç huzuru mu? çalıştığın zaman hep fit olmaya koşulluosun kendini. hep sağlıklı olmalıyım, hep güzel ve temiz kıyafetler giymeliyim, makyaj yapmalıyım, sinemada vizyona giren bi çok filmi izlemeliyim, daha çok arkadaşımı görmeliyim, daha çok teknoloji yatırımı yapmalıyım, daha çok öğrenmeliyim, daha hızlı öğrenmeliyim, hep öğrenmeliyim, geride kalmamak için hep koşmalıyım.....aradan çıkış......diğer türlü: evdesin, sakin sakin, bi lokma bi hırka mantalitesi...kendini kimseye beğendirme çaban da olmadıı için o bi hırka da seni baya bi uzun idare edio...çok fazla bi telaşın olmadıı için o bi lokma da senin karnını fazlasıyla doyuruo, kış soğuğunda sabahın kör vakti yollara düşüp akşamın kör vakti donarak eve gelmek zorunda diilsin...durum böyle olunca hasta olma olasılığın oldukça düşük çünkü beslenme düzenin ve tüm basit yaşam kararların senin elinde...en önemlisi de stresden uzaksın...bi sürü gıccık insanla bi arada geçirmek zorunda diilsin kalan ömrünü...bütün gün zaten şimdiden kestiremediğin kalan zamanını izlenmesi gereken filmleri ve okunması gereken kitapları önem sırasına koymak ve takılmak....arada da dans tabii ki...

tüm bunlar bi yana çalışmanın şart olduu kanaatine varıosun...başlangıç noktasına geri dönüş...gelecek için daha umutlu olabilmek için...sigortanın vereceği 3 kuruşa muhtaç olacağın günleri düşününce insan ürperiyo...etrafında kimse yok ve sen yaşlısın...buna hastalık payını da ekleyince hayal etmek istemediğin tablo belirio zihninde....

yazmak mı yaşamak mı....insan yalnız ve depresif hissettiğinde daha çok yazabilio...yaşıyorken ve mutluyken bunu yazıya dökmek pek aklına gelmio insanın...yaşayıp geçiosun üstünden...o kadar dolu dolu yaşıosun ki yazmaya vaktin de olmuo....

sevgili jazzymoon; ii ki geldin girdin hayatıma...bulutlarımı kovaladın ellerinle...yeni bi ben yarattın...seni daha çok gördükçe daha çok özlüyorum...sevgili piny ye bi kere daha teşekkürlerimi sunmayı bi borç bilirim....gülücük hep dolaşsın etrafımızda....

son olarak;

yaşamayacak olması çok yazık.

ama zaten kim yaşıyor ki...

BLADE RUNNER

2006-07-09T08:38:00.000-07:00

http://www.flickr.com/photos/pe-lean/

BUTTERFLY "WINGS"

2006-07-09T06:50:00.000-07:00

Uzun süren dinginlik ve sakinliğin ardından ortalığın yeniden tarümar olduğu dönemler. Arasıra ziyarete gelen meşhur cadımın beni ziyarete gelip kazanın başına geçerek içinde yaşam donelerimin olduğu kazanını karıştırma vakti gelmişti.

Önce işten ayrılmayı kafama koymuştum. O ortamda eğreti durmaya başlamıştım iyiden iyiye. İlerleyememek, değerli zamanlarımı tekkeyi bekleyerek geçirmek, kendimi tekrar etmek - ki en korktuğum şeydir hayatta- ve son noktada da hiç bir şeye yetişemez olmaktan yorgun düşmüştüm. Bu dönemde piyasalarda da ciddi bi düşüş olması ve de inşaat sektörünün bundan fazlasıyla etkilenmesiyle zaten profesyonellikten oldukça uzak olan ama -mış gibi davranan iş ortamı iyice dağılmaya ve ne yapacağını bilemez hale gelmeye başladı. Ben de bu tempoya ve düzene bir kış daha katlanamayacağımdan emindim. İş açısından da tatmin olamadığım için yaz planlarımı yavaş yavaş oluşturdum kafamda.

1. işi bırakmak

3.dans derslerine ağırlık vermek ve ona odaklanmak

2.denizli meselesini bürokratik anlamda, duygusal açıdan, mantıken ve her yönden açıklığa ve çözüme kavuşturmak ve belirsiz durumları ortadan kaldırmak. bunu yaparken de büyüklerin görüşlerinden ve fikirlerinden de yararlanmak.

3. tatil yapmak

4.eylül ayında da her şeyi halletmiş olarak içime sinen ve artık uzun soluklu olacak bir işe başlamak

işte kısa dönem yaz hedeflerim

gel gör ki hayat hiç bi zaman planlara uymuyor. asla örtüşmüyor. sadece teğet geçiyor.ama plansız olmaz. ben plansız yapamam. uysa da uymasa da insanın planları olmalı. zamanlama tutmuyo sadece benim planlarımda hepsi bu. yoksa aklıma koyduğum hemen her şeyi gerçekleştirmiş bi kişiyim. ha şimdi ha bi süre sonra. daha çok şey var ama demek ki onları yeteri kadar istememişim henüz. zamanı gelmemiş.

işi bırakmamın ardından çooook sevdiğim kadim arkadaşım ece'ciğimin düğünü için Denizli'ye gitmemle birlikte geldi cadım...

Bu şehir bana yaramıo cidden...tamam içsel bi huzur bi dinginlik buluyorum, kabul...ama sonra şehrime evime dönünce bi süre buhrana giriorum ve çıkmakta güçlük çekiorum o girdaptan....şöylemi böylemi demekten kendimi alamıyorum....ama artık eskisi kadar değil. olan oldu. şimdilerde sadece anılar canımı acıtıyor o kadar.

herneyse....

düğün ilginçti....

hem de çok ilginç....

kendimi tutamadım....

ece'nin nişanında annem de vardı ama düğününde yoktu...düğün kuzenimin evlendiği mekanda yapıldı ve benim üzerimde o gece giydiğim elbise vardı. yanımda da annem....ama şimdi yok....tüm bunlar yetmezmiş gibi cennet'le aynı masaya oturtulmuştuk. annesi kalp hastası ve bi süre önce sıkıntılı zamanlar geçirdiler.

bir sürü eski dost, akraba, tanıdık, tanımadık, beni tanıdığını söyleyen ve benimle konuşmak isteyen benim tanımadıklarım...zaman geçmiş....kimileri çok mu çok yaşlanmış....bazıları tanıyamayacak ya da tanınamayacak hale gelmiş....

işte bunun gibi şeyler beni mona lisa olmaya itti. dudağımın kenarında minik gülümsemem duruyordu herkese karşı ama sonlara yaklaşırken bikaç gözyaşımı yakalayamadım, düşüp gitti....

hufffff....

ben neşeli şeyler yazmak için oturmuştum pc nin başına....neden yine bööle oldu...bazı önemli şahsiyetler yazılarımı pek depresif bulmakta...ben istemiyorum depresif olmak....gerçek hayattaki gibi hep gülümsemek, boşverip geçmek istiyorum her şeyin üstünden....

güzel şeyler de oldu tebii kiii....dansa kaldırıldım....eğlendim....sohbet ettim....fotoğraf makinelerine gülümsedim yanımdakilere sarılarak....çok eğlendiğim bi düğün oldu.....

dönüşde sevgilimle bi konuşma yapma ihtiyacı içine girdim. hemen akabinde de tatile kaçtım arkadaşların kafama silah dayaması sonucu hiç hesapta yokken...bu durum ortamı baya bi gerdi...ben kendi halime kalmak istemiştim biraz...duygularımı ve kendimi bi sınava soktum....ama sıkıntılı bi testdi bu...kendimi oldukça yalnız hissettim ve boşlukta....büyük bi alışkanlıkmış meğer....aklım oldukça karıştı hiçliğin ortasında....hiç bi teknoloji ya da hiç bi iletişim aracı olmadan sadece kendi kendimle kaldığım uzun ve tek başına bi sınav....beyin?kalp?

ve tatil bitti ve şehir başladı. şehirle birlikte hayat da yeniden başladı. tatil işte böle bişi. hayattan çekip koparan ve seni geçmiş -gelecek muhasebesine sürükleyen; verdiğin kararlaını irdeleyip, üzerine düşünüp, vereceğin kararlar hakkında akıl yürütme süreci....

geri döndüğümde önemli ve kendi ellerimle deşip dağıttığım konuları yeniden toparlayıp düzene soktum.

silence is easy!

kaptanın seyir defteri:

ilk hedefimiz kebelenkler vadisi...geçen yıl pınar'lı tatil vardı, bu yıl pınar&nilşah'lı tatil.

ben bu mekanı çooook sevmiş bulunuorum ve de bu ayini her sene uzun ya da kısa tekrarlamak taraftarıyım. çoğunluğu yaşam tarzı açısından birbirine yakın kişiler topluluğunun doğanın içinde hiçbişisiz kalışı ve bu kalıştan keyif alması. geçen yılki gibi değildi çünkü sezon henüz açılmamıştı. ama yine de güzeldi. daha az kişi vardı. ben çadırımda kaldım kızlar bungalowda. bütün gün yüzdük, yemek yedik, güneşin batışını izledik, yerli yabancı yeni insanlarla tanıştık. oranın demirbaşı sayılan ahmet baba geçen seneki halinden sıyrılmış ve daha entellektüel ve rahat bi havaya bürünmüştü. ama iletişimindeki sıcaklık ve samimiyetde azalış olmamış tam tersine artış gözlemiş bulunuyoruz. ordaki herkes onun çocukları. kelebeklerin efendisi:P

başka ilginç karakterler de vardı. istanbul üniversitesinde matematik okuduktan sonra 10 aydır -bu kışın da orada bulunduğunun göstergesi- orada yaşayan bir yarı insanla tanıştık. saçı sakalı birbirine karışacak kadar uzun, elleri ve ayakları hobbit olmaya yüz tuttuğunun göstergesi, ilk bakışta yabancı olduğunu düşündürecek kadar sarışın mavi gözlü, konuşmasını unutacak kadar doğa insanına dönüşmüş ama dikkatli bakılınca sakalların altındaki yakışıklı mı yakışıklı modern insanın rahatlıkla sezildiği bir yaratıkımsı. onun yanında taaa avustralyadan kalkıp gelmiş, kendisine mozambikde arsa alan hem gezen hem de gezdiği yerlerde çalışan bi dünya kişisi will kardeş. kendisi yine bi avustralyalı olup güneş tutulmasını izlemek için ülkemize gelen ve gidemeyen beck teyze'cik. daha vadiye ayak basmadan teknede gözlerimizin kenetlendiği ve babasının kucağında dümeni eline alıp doğru rotada ilerleyerek hepimizi hayrete düşüren minik sarışın bebek. sabahın köründe eline makası alıp lavaboda saçlarını bi tarafı uzun bi tarafı kısa -yani kendi gibi yamuk- kesen, tuvalet sırasında insanları azarlayan, arada kendi kendine söylenen deli kadına diyecek bişi bulamıyorum ve hatun kişiyi, kategorizeleştiremediklerimizden kategorisine dahil etmekte buluyorum çareyi:P bi yerlerden tuhaf insan çığlıkları duyarsanız bu büyük olasılıkla o deli teyzeden geliyodur. kaçmanızı tavsiye ederim size nitekim ben ööle yaptım.

onun dışında deniz turkuaz rengiydi. ben yine sahilden kalp şeklinde taşlar topladım şehre dönünce vermek üzere...geceleri yıldızların altına serdim uyku tulumumu ve gökyüzünü üzerime sererek uyudum. kulaklarımda o geçen yılki, eğer görebilirsem -ki görmek imkansız, sadece değişik frekansda ses duyuyosun bi yerlerden ve yön her defasında değişio- o iğrenç ses tonuna sahip böcek ve onun üzerimde yürüdüğü hissi!neyse ki deniz foşultusu bastırıodu da uyuyabiliodum.

işte böle geçti az çok kelebenkler ....ben yine doyamadım...

kaptanın seyir defteri2:

sonraki durak nilşahların yazlığı. yani bi miktar daha medeniyet ve medeniyete yumuşak geçiş için bi durak. burda da tamamiyle çocukluk anılarıma gittim yine. kuşadası ve yazlık kültürü. annem. onun bu mekanları ne kadar sevebileceği ve onunda orda olmasını dilemek ve aynı zamanda onun benimle olduğunu bilmek.tamam tamam .... susuyorum ve geçiyorum konuyu...

hatta nilşahın ailesi geldiğinde bi gün kuşadasına gittik bazı işler için ve dönüşte bizim yazlığımıza uğradık. ama şansa bakın ki aşırı yağmur nedeniyle arabadan aşağı bile inemedim. ama gördüğüm kadarıyla bile ortam hiç değişmemişti.

yazlık kültürü...yaşayan bilir...bu kültürün rutinleri....kalabalık kahvaltı masası, deniz faslı, bikinilerin ve plaj havlularının üst kat balkona serilerek havalandırılışı, yemek faslı, öğle ve güzellik uykusu,akşamüstü çay ve puf böreği faslı, duş sonrası akşam yemeğine hazırlık, kokoş teyzeler -tırnakları bakımlı ve koyu renklerde ojeli, topuklu terlikli, askılı bluzlu, akşamları okey ya da kağıt masalarına yerleşen- ve onların iyi giyimli, iyi eğitimli, onlar kadar havalı çocukları...gün batımı gazinoda fruko gazoz - bira, yürüyüş, akşam uyku vakti gelince evlerin kenarlarındaki patika yolda çimlerin arasına gizlenmiş kurbağalara basmamaya çalışmak ....

nilşahlarda yaşadığımız hayat da buna benzer bişiydi nerdeyse....

kısaca bu beklenmedik ve planlanmadık tatil oldukça keyifli geçti. geçen kışın tüm yorgunluğunu attım üzerimden. hiç bişi yapmadan dinlendim. bronzlaştım-yozlaştım-uzlaştım-hesaplaştım....tım tım tımmmm....

istanbula döndüğümde belirsizlik vardı yine. başka değişkenlere bağımlı kararlar almak zorundaydım. bi kaç gün içinde olaylarla ilgili gelişmeler olup onlar da netleşince bana ohhhhh demek kaldı.

şimdi önümde çooook istediğim faralya tatil köyünde dans kampı var. rüya gibi bişi benim için. çok heyecan duyduğum ve çok istediğim bişi. eminim çok ii geçicek ve bana çok şey öğreticek bi aktivite olucak. sabırsızlanıyorum şimdiden ve aslında kısa bi süre var.

hemen akabinde de denizli meselesi ile ilgilenmek üzere denizliye geçeceğim.

ağustos başında da işe başlama.

seneye bi arabam olacak. küçük-şirin-gri-2. el-diesel-modern-bayandan ya da doktardan temiz:P

yeni işimi de çok sevicem. sevdiğim için de zevk alarak yapıcam. zevk alarak yaptığım içinde başarı beni bulacak.

inanıyorum...olucak....olucak dediysem olucak....

yaşasın akrep hırsı!!!!

HADİ BAKALIM:p

SHE WAS GONE.....

2006-03-19T11:55:00.000-08:00

KANATLARIMI KANATTIĞIM AN.......

bugünden geriye doğru 365 gün gittiğimizde karşımıza o siyah gün çıkıyor.

1 hafta öncesinden onu saran telaş ve heyecan...arkadaşlarıyla birlikte geçireceği eğlenceli zamanların hayal edilmesi...1 sene öncesinde aynı geziye benim de katılmış olmam...benim bu gezide de bulunmamı istemesi...hiç adeti olmadığı üzere bu gezi için alışveriş yapması...yeni eşofmanlar, yeni ayakkabılar, yeni t-shirtler,...

son telefon konuşmamız...ses tonundaki mutluluk titreşimleri...mayosunu yanına alıp almama konusundaki kararsızlığını bana sorması ve benim ısrarla almasını ve çok eğlenmesini istemem...

ikimizin aklında uçuşan 1 sene öncesi anıları...1 sene öncesinde otel odasında yanımdaki yatakta uzanıp mutluluktan ağlayışı...keşke bu güzellikleri sana daha çok yaşatabilseydim deyişi....bütün olanlar yüzünden yeniden babamı suçlayışı...bütün bunları haketmediğim düşüncesi...sahilde dolaşırken, iskelede durup parmağıyla almamı istediği taşları işaret etmesi...gülüşmelerimiz...

son telefon konuşmamız...kuzenimin ve ailesinin geçirdiği sıkıntılı dönemi anlatırken ağlamaklı oluşu ve benim dayandığım zor şartların farkına varması ve beni takdir etmesi...benimle gurur duyması...

o cümleler hayatım boyunca kulaklarımda fısıltı olacak...

oteldeki ilk geceleri...bana anlatılanlar kadarı...bi süre odalarında dinlendikten sonra akşam yemeğine inmeleri ve gece geç saate kadar sürdürdükleri neşeli sohbet...benim hakkımda geçen konuşmalara verdiği cevap...babam hakkında verdiği son kararlar...

ve sabah...

o pırıltılı gecenin siyah sabahı...

telaş...

ve uçuş...

sen bundan çok korkardın...gitmek istemezdin hiç...o soğuk metal çekmecede olmayı da istemezdin...karanlık istemezdin...toprak istemezdin...benden uzakta olmak istemezdin...

çok üzgünüm anneciğim...ve çok özlüyorum...

sana verdiğim tüm üzüntüler için özür diliyorum senden...senden uzak olmayı seçtiğim için...ama seni hiç bırakmadım biliyorsun...

sen benim ilgiye doymayan bebeğimsin...bense sana sarılan anne kolları...yerini hiç bir şey ya da hiç kimse alamaz...

odamın her yerinde farklı dönemlerdeki resimlerin var...gözümü açar açmaz sana bakıyorum...seninle konuşuyorum...senden güç alıyorum...

yazmak çok zor...

yaşamak daha da zordu...

kimse bilemez...

beni izlediğini biliyorum...

beni merak etme...

çevrem dostalarımla ve dostlarınla çevrili...

herkes beni merak ediyor ve beni düşünüyor...

bugün çok tuhaf bi gündü...uzun bir süredir bugünü tasarlamıştım kafamda...yapmak istediğim şeyler vardı...bugüne özel şeyler...bugüne ait ritüeller olsun istedim...ama hiç bir şey yapamadım...hatta tam tersi oldukça sıradan geçti günüm...bomboştum her zamanki gibi...ruhsuz...ben çok daha yoğun olabileceğimi düşünmüştüm...ama sadece boşluk vardı...

aslında yapmak istediğim şey: her yıl, ayın bu gününde antalyadaki o otelin senin bulunduğun odasında kalmak...bunu mutlaka yapacağım! bunu yapmak istiyorum...

keşke burda olsan ve bana yön göstersen...keşke sorabilsem...keşke bana kızsan...

aklım ne zaman geri gelip eski yerine yerleşecek merak ediyorum...yoksa bu hiç olmicak mı...ilaçlar olmadan katlanabilecek miyim güne?

AVE MARIA...

şu an'a çok uydu...

günlerdir LOSTun aynı bölümünde asılı kaldım...yaklaşık 3 kez sonunu getiremeden izledim durdum...jack, babasının ölüm dönemini çağırıyor hafızasına ve her yerde onun halisünasyonunu buluyor...babasını ilk teşhis ettiği an...boş tabutu parçalayarak kırması...

365 gün önce değişti her şey...ben gitti...gözlerimin algıladığı dünya gitti...sanki evler-arabalar-sokaklar-ağaçlar-çimler-her şeyler süngersi bi yapay dolgu maddesinden yapılmış gibi...hiçbiri gerçek değil...gerçek diye bişi de yok zaten...

ben gerçekten fenayım ve bu ağır ruhu ne zamana kadar taşıyabileceğim bilmiyorum...

en kötüsü içinden hiç bişi gelmemesi ve geçmemesi durumu ki bu gerçekten de en kötüsü...

KALP--> İLK ÖNCE O BAŞLADI, EN SON O DURACAK...

SENİ SEVİYORUM ANNEM, İYİ Kİ SENDEN BİR PARÇAYIM!

1 TANE KIZIN PELİN

LOST

2006-02-28T03:59:00.000-08:00

http://abc.go.com/primetime/lost/games/mission/index.html

bir süredir yakın çevremi -özellikle erkek arkadaşım ve tayfası- çemberi içine alan ve bağımlılık yaratan bu trend tv dizisinin beni de bağımlılığı altına alması için tutuşuyorum. maaşımı alır almaz doğruca beşiktaş pasajındaki kopya dvdcime gidip tüm sezonları ele geçirmek için sabırsızlanıyorum. eminim ki her izleyende olduğu gibi bende de lostsal bi takım yan etkiler ortaya çıkarması muhtemel bu tehlikeli yapımı daha şimdiden herkeslere öneririm. hele bi de merakımı dinginleştirdiimde daha çok önericemi tahmin ediyorum. tabi saatlerime el koyacak olan bu yeni bağımlılık için zamandan ciddi anlamda bi çalıntı yapmak şart gözüküyor. ama buna değer.

HAYATDA SON DURUM:

Ne safi kötülük; ne safi iyilik...
Her daim, her yerde,
İ-ki-baş-lı-lık...

elif şafak/pinhan

babamla halen aynı evi paylaşmama rağmen ve onu kısa ya da uzun her gün görmeme rağmen ve çoğu gün tek kelime bile etmememize rağmen onun yanındayken bile onu özlüyorum. ona bakarken içim titriyor. ona kısmi kızıyorum-kısmi seviyorum.

işde değişen pek bişi yok. kısmi olarak beni tembelleştirdiğini ve bildiğim ve sahip olduğum yeteneklerimi de körleştirdiğini düşünüyorum, kısmi olarak da bi an önce yapmak istediğim burasıyla ilgili iyileştirmeler düşünüyorum. velhasılı kelam burda bulunduğum sürece elimden gelenin en iisini yapmak istiyorum.

evimi seviyorum. ailemi seviyorum, sahip olduğum dostlarımı seviyorum, kitaplarımı seviyorum ki onlar beni hiç yalnız bırakmadı. tam bir sevgi kelebeği modeli.

genel olarak gidişattan memnun sayılırım. artık geçmişi kurcalamanın, gelecek üzerinde çok fazla irdeleme ve çıkarsamalar yapmanın pek bi anlamı yok. zira ŞİMDİ gayet güzel.

ŞİMDİLİK:P

DÖNME DOLAP...

2006-02-26T11:08:00.000-08:00

işe başlama sözleşmesine imza atmakla şeytanla anlaşmaya imza atmak arasında hiç bi fark yok. patron kavramı her yerde aynı. buna karar vermiş bulunuyorum. PATRON=HERŞEYİİSTEYENVEHERŞEYİİSTEMEHAKKINIKENDİNDEGÖREN, ÇALIŞAN=HERŞEYİVERENVEHİÇBİRŞEYİSTEMEYEHAKKIOLMAYAN. bu durumun sözlük tanımı aynen bu. artık küçük şehirde komün hayatı yaşamak için çok geç. çünkü içindeki ilerleme ve daha çok sahip olma isteğini bastırmanın imkanı yok. metropol de seni her geçen gün törpüler ve bi gün yokolur gidersin.
yapmak istediklerimi gerçekleştiremeden kaçınılmaz sona ulaşmak. işte benim en büyük korkum. ki bu yapmak istediklerimin listesi oldukça uzun.
bi kaç gün önce ben yine iş değişikliği kararı aldım. yine uzun vade düşünüyorum. bu patron amcalara laf anlatmanın imkanı yok. onlar sadece istiyor. senin en değerli gençlik saatlerini istiyorlar, karşılıksız sadakat istiyorlar, ama bunun karşılığında hiçbir beklenti içinde olmamamızı bekliyorlar, beyninin değerli ve parlak fikirlerini onlara vermeni istiyorlar, bu liste de oldukça uzun. sonuç itibariyle onların bizi gördükleri kalıp gayet aşikar. bunun ötesinde olduğumuzu anlatmanın bi yolu da maalesef imkansız. bu bi meslek değil. sadece kişinin iki dudağının arasındasın. tek bi kımıldatmayla hazırlıksız ortada kalabilirsin her an. belli bi yaşa geldiysen de artık gidebileceğin yollar kavşağı sana kapanmıştır. geç kalmışsındır.
ofisde son yaşananlardan sonra iyice gerildim. kendimi güvende hissetmiyorum. kaygan zemin. dostumun tavsiyelerine uyup denetçi olma yolunda girişimlere başlicam. en azından bi alanda hem de eğitimini gördüğüm, emek verdiğim alanda bilgi sahibi olucam. hem de değerli bilgi. gelecek vaadeden bilgi. uğruna harcanan emeğin boşa gitmeyeceği bilgi. zamanımı buraya gömmektense daha zor bi alana gömmeyi tercih edicem sanırım. ama daha uzun bi zaman var bunun için. öncelikle iyileşme sürecimi tamamlamayı beklicem. şu an hala tam olarak iyileşmiş hissetmiyorum kendimi. arızalarım devam etmekte. sadece kimyasallarla üzeri örtülü. o kadar. kimyasal tedbirini ortadan kaldırınca ortaya neyin çıkacağını bilmiyorum henüz. belki de ihtiyacım olan bu süreç içinde kararım değişir, fırsatlar bu düşüncelerimi siler götürür. bilemiyorum. sadece şu an canım sıkkın. onu biliyorum. haksızlığa ve sömürüye tahammülüm yok. bu kişiler kurumsal mı aile mi öncelikle bunun kararını çok net vermeleri gerekiyor. bizim davranışlarımızı ona göre belirlememiz için.
işte bütün bu gelişmeler beni başlangıç noktasına feedbackliyor. BEN NE İSTİYORUM! hayatımın orta noktasından dalan bütün ailesel sallantılar bu önemli karar sürecimi ve odaklanmamı allak bullak sallamış durumda. sallanmış durumdayım...
dün itibariyle örnek daire tamamlandı. ve başdöndürücü bi yoğunluk hakim ofisde. eskiler yeniler ve bu kişilerin binlerce sorusu. raporlar, sayılar, akılda tutulması gereken kişiler, satışlar, sözleşmeler, kağıtlar, kelimeler ..... her şey havada uçuşuyor. ama zevkli. hareket geldi işe. üstelik bugünkü müşterilerimden genç ve sempatik bi çift işimi çok iyi yaptığımı söyledi. bu cümle beni o kadar silkeledi ki bi süredir demoralize olan moralim moral buldu:P
bu kadar iş yeter...
dansım mütiş keyifli gitmeye başladı. eski günlerimi yakalamak üzere olduğumu hissediyorum. yavaş yavaş bi koreografi çıkıyor ortaya. hala tam dengeyi yakalamış değilim. ama olucak. hissediyorum. candaşı çok özlemişim. hem de çok. hayatımda hep olmasını istediğim insan.
sevgili de keyifli... bu aralar ikimiz de yoğunuz. benim işsel, oysa hem işde yeni bi döneme-atılıma geçtiler, hem de yaklaşan üniversite sınavlarının heyecanıyla boğuşmak durumunda. ve bu durum yaz aylarına kadar devam edecek.
bugün çok güzel bişi yaptı. ben duygulandım. bi gazete; bi kitap veriodu bugün. ben ekiyle birlikte o gazeteden almama rağmen diğer kitaptan da istiodum. onu aradım marketten sipariş etmesi için. göğün karnı delinmişcesine yağmur yağıodu. o nedenle market siparişi getiremeyeceğini sölemiş. o da naapmış....karnı delik göğe aldırmadan sokağa çıkıp gazetemi aramış. hatta bi tanesinde bulamayınca sokaktaki gazetecileri sırayla dolaşmış. kaç kişi yapar bunu?
iyi ki var...
neyse ki var...

ASFALT...

2006-02-20T13:00:00.000-08:00

bu kentin yollarında tükeniyorum....

gündelik yaşam aynen şöyle akmakta: sabah uyanılır. bir adet antidepresan bir bardak suyla boğazda kaydırılır. kahvaltının babayla yapılabilitesi servise geç kalma olasılığıyla karşılaştırılıp hızlıca bi karara varılır. piyu'nun maması ve suyu kontrol edilip evden dışarı fırlatılır beden. Allah'ım bugün ne giyeceğim ya da acaba çantama x'leri koymuşmuydum gibi sorularla boğuşulmaz, çünkü planlı kişiliğim bunları akşamdan yanıtlamış ve önlemini almıştır. sitenin minibüsüne bindiğimde günün ruh haline göre müzik-kitap-uyku üçlemesinden biri ya da birkaçı tercih edilerek günlük çile başlar. hava smooky ise derin düşüncelere, shine brightly ise neşelere ve kıpırtılara dalınarak dışarıya bakılır. kahvaltı yapılmamışsa pastaneye uğranılıp pastanecilere sevimli bi gülümseme armağan edilir. sonra diğer minibüse doğru ilerlenir. günün en heyecanlı yol dakikaları ise servisin alış noktasına gelinip de servis ve minibüs arasında geçen rekabet dolu, çekişmeli, adrenalin içeren öncelik telaşesi. galibiyet hergün bi başkası için gerçekleşir. nadir bazı günlerdeyse pişti yapıldığı da görülmüştür.

yani bütün olay bu. işe yetişebilme sendromu. bütün günler birbirinin aynı. ben hergün bunları yaşarken afrikada bi yerlinin nasıl tören yaptığını merak ediyorum, ya da fransada bi sokak cafesindeki sohbetleri merak ediyorum, ırakda silahıyla denemeler yapan küçük çocuğun ruh halini merak ediyorum, italyan gazetesinin günlük haberlerini merak ediyorum, etiyopyadaki aç kadını merak ediyorum, brezilyanın zengin kesiminin günlük planlarını merak ediyorum, avustralyadaki sörfçüyü, çölde yürüyen deveyi, ormanda gizlenen yılanı merak ediyorum, okyanusda henüz bilim adamları tarafından keşfedilmediği için bi ismi olmayan yaratığı merak ediyorum, bütün bunlar x sonsuz...benim hergün hemster çemberimin içinde debelenirken tüm bu varlıkların günlük telaşlarını ben hep merak ediyorum. tanrım hayat ne kadar zor ve ne kadar zevkli...ne kadar devinimli...insan durup kalabalığın arasında yerde yavaşça yürümeye çalışan sümüklü böceğe odaklansa çıldırıcakmış gibi olur.

aynılıktan nefret mi ediyorum yoksa aynılık içinde kendimi güvende mi hissediyorum?

alıp başımı gitsem...uzaklara...hiç konuşmam gerekmese...sessiz dünya olsam...

ya da kalsam küçücük bi odanın içinde....yine konuşmam gerekmese...yazsam yazsam yazsam...

denize yakın olsam...onun sesleriyle uyuyakalsam uzaklara bakarken...

ancak üretmek şart! dünyanın düzeni bunun üzerine kurulmuş. üretmek! sürekli ve aşkla bişiler üretmek...ve paylaşmak...

belki de dans üretmek...birisine ya da birilerine durup düşünmeleri için es vermek hayatta ya da bi gülümseme vermek...

son-uç:bu yollar beni tüketiyor...hergün biraz daha eksiliyorum...piyu'yla ilgilensem yemek yapamıyorum-temizlik yapsam sevdiğim tv dizisini izleyemiyorum-kitap okusam çamaşır yıkayamıyorum-internetde araştırma yapsam uykumdan çalıyorum...

zira bu durum ne kadar devam edebilir merak ediyorum..

tüm bu sözlerin yanısıra evimi çok seviyorum...yaşam alanım...güçlü kabuğum...gizli sığınağım...aydınlık odam....renkli dünyam...huzurum! bahçeden içeri girip yürümeye başladığımda ve o tarifsiz ve eşsiz nefis orman kokusunu içime çektiğimde, bu zor ve pis şehirden kaçıp geldiğimde tüm bu sızlanmalarım geçiyor ve buna değer diyorum....evimdeyim!

HAPPY VALENTINE DAYS!!!

2006-02-15T16:17:00.000-08:00

13 şubat-->sevgililer günü arifesi:o günün akşamına dek her şey yolundaydı. akşam işten eve dönerken telefonda konuştuk, eve gelince yine konuştuk. olay yine konuştuk kısmında cereyan edivermiş meğer benden habersiz. ertesi güne kadar farkındasız olacağım durum o an ortaya çıkmış...BU BENİM İLK SEVGİLİLER GÜNÜMDÜ:( ve bütün ilklerde olduğu gibi sanırım buna da çok fazla anlam yükleyip fazla özendim...

akşam bilgisayarımın başında sevgilime sevdiğim müziklerden oluşan bi cd hazırladım. bir de birlikte olan fotoğraflarımızdan oluşan bi powerpoint sunusu hazırlamak istedim içinde sevdiğim kitaplardan sevdiğim cümlelerin aktığı. ben bunlarla ilgilenirken messenger açıktı. anakin sahneye çıktı. her zamanki gibi meşgul mod. ben ortaya laf attım. gelen yanıtla kalakaldım. yanıtdan sonra da sahneyi terk etti zaten. telefon ettim, kapalıydı. evden aradım, açılmadı. işte en hassas noktam. bana yapılabilecek en korkunç şey. de ja vu...

tamam dedim. o bunun farkında değil. bunun bi şaka olduğunu farzettim. sevgililer gününden bi gün önce böle bişi yapılmazdı. benim tanıdığım kişi zaten bu şekilde sessizliğe bürünmezdi. düşündüm, taşındım, bi neden bulamadım. şaka olduğunu düşünmek beyaz taraftı. onun dışında hiç üstüme alınmadığım için bu durumu ailesine ya da kendisine kötü bişi mi oldu acabaya kadar götürdüm işi kötü tarafta. ama yapcak bişi yoktu. kendisi beni SESSİZLİĞE DAVET ETMİŞTİ. yarını beklemeye, düşünmemeye karar verdim. zor olsa da uyumayı başardım.

ertesi gün kendimi kötü hissediyordum. nilşah da bunun bi şaka olduğundan gayet emindi. kesin sana bi sürprizi var...gün içinde msnde konuşmak istedi. ama kendimde konuşacak enerjiyi bulamadım. konuşmak istemediğimi belirttim. şaka bile olsa kötü bi şaka diye düşündüm. sevgililer gününden 1 gün önce terkedilmiştim...öğle vakti aradı. konuştuk. kötü şakanın gerçek sebebi ortaya çıktı. meğer ortada gerçek bişi varmış. bana gerçekten küsmüş. hem de aklımın ucuna bile gelmicek bişi yüzünden. hem de sevgililer gününden 1 gün önce. bunu öğrendiğimde içimin boşaldığını hissettim. bomboştum. hissiz. nötr. kapadık. sms attı. arkadaşlar saçmalamayın dedi. ama boştum. akşam görüşmek istemiyordum. bunun 2 nedeni vardı. 1.beni üzdüğü için görmek istemeğimi yitimiş olmam 2. uzun vadeli düşünüp kendimden korkmam, söylemek istemediğim bi söz, yapmak istemediğim bi davranıştan korkmam. o nedenle dansıma gittim. iyi ki o gün dansım vardı. tek kurtarıcım, tek ilacım. dansa gidiş yolunda tekrar aradı. peki dedim. dansın içimdeki boşluğu kendimle dolduracağından emindim.

dansdan sonra aradı. taximde buluştuk. piny&bisküvi ikilisinin fazladan 2 konser biletiyle bir araya geldik. her yer çok kalabalık. önce biraz soğuktum. sonra biraz daha iyi. ama eskisi gibi de olamadım. kalabalığın ve gürültünün izin verdiği ölçüde biraz konuştuk. karşılıklı beyaz bayrak çektik. bana dubai'den aldığı bir kartla birlikte kırmızı gonca bir gül verdi. ben görüşmeyeceğimi düşünüp hazırladığım cd leri nilşi'ye vermiştim. piny'ler erken ayrıldı. konseri sonuna kadar izledik. sonra da evlere dağıldık.

gecenin sonu güzeldi. evime geldim. taxiden inip evin patikasından yürürken durup baktım. her yeri kaplayan bembeyaz kar fonunda özenle elimde tuttuğum kırmızı gülün keskin kırmızısına odaklandım. her şey yeniden başladı. bütün yaşananlar saçmalıktı. o'nun içini görüyordum. bu da benim için yeterliydi.

sevgililer gününün benim için pek bi anlamı yok aslında. aslına bakılırsa yalnız geçirdiğim yıllarda yılın bu gününe büyük bi nefret bile besliyordum. günlüklerimde yazdığım gibi. vapurdan inip kadıköyde yürürken çingene kadınların çiçekleri daha bi fazla gözümün içine sokmasından nefret ederdim o gün. sokaklarda yılın 364 günü didişip o 1 gün boyunca yapmacık sevgi gösterilerinde bulunmalarından, vıcık tavırlarından nefret ederdim. mümkünse o gün evden çıkmamaya özen gösterirdim. bi taraftan da çevremdeki arkadaşlarımın yaşadıkları hoşuma giderdi. 13 şubat mışıl'ımın doomgünü olduğu için biz mutlaka o gece dışarı çıkmışızdır. ben onda kalmışımdır. ertesi gün o, gözlerindeki parıltıyla birlikte sevgilisinin hediyesini paketler, sonra sevgilisi için süslenir, birlikte evden çıkarız, o sevgilisiyle buluşmaya, ben de evime doğru yol alırım. niyan'ım da aynı şekilde. her ne kadar sevgililik kavramına aykırı bi insan olduğunu her fırsatta dile getirse bile yılın o gününe yakın günlerde caddede dolaşırken hediye araştırmasına gireriz. aklıma şunu yapmak bile geldi: yaşayamadığım tüm yılların acısını çıkarırcasına tüylü küçük bi maskot oyuncak ve sevgililer günü kartı vermek istedim. onun arkasına bakmadan kaçma olasılığını da düşünerek:P

ama bütün bunların hiç birini gerçekleştiremedim. sanırım her şey için çok geç kalmıştım. maalesef büyümüştük...

o'nun bu kadar fragile, benim bu kadar duygusal olmam korkutuo belki de beni. belki de insanlar haklı. belki de ne kadar inkar etsem de duygusal tarafım ağır basıyor. iş hayatında, akrabalık ilişkilerimde, arkadaşlarımla, şimdi de sevgilimle...küçük bi delik, söylenen bi söz, yapılan bi hareket kırılıp dökülüvermeme sebep oluyor kolayca. içimdeki "can kırıkları". insan kaç yaşına gelirse gelsin, neler yaşamış olursa olsun şaşırmaya devam edebiliyor.

aslında kendimi bi kaya kadar sağlam hissediyorum. belki de bu kadar sert olmam yaralicak onu. bana çarptığında canı acicak, kanayacak belki. o deniz. belki de hergün azar azar bana çarpan dalgalar zamanla beni aşındıracak. bunu kimse bilemez.

yaşamak gerek.

SON-UÇ: başlangıç noktasındayım. beni seviyor. o'nu seviyorum. bu ilk karmaşıklığımızdı. bunu yaşamak da güzel. o'nun içini biliyorum ve o'na güveniyorum. başka hiçbir şeyin önemi de yok. mutluyum...

iyi ki hayatımda...

UP&DOWN

2006-02-06T02:45:00.000-08:00

bu aralar canım sıkkın yine....iş yerinde yaşanan bazı olaylar iş hayatına karşı umutsuzlaşmama neden oldu yeniden....kendimi güvende hissedemiyorum yine ve bu durum benim performansımı etkileyen en önemli etken.....Nilşah'a yapılan davranışları bana yapılmışcasına yadırgadım.....ve üzüldüm.....o zaten şu anda hayatın bi kaç alanında birden karmaşa yaşıyor şu anda.......ki ona da söylediğim gibi her insanın hayatında olur bu gibi kaygan zeminler.....benim hayatımda da pek çok defa olmuştur......defalarca yere kapaklanmış buldum kendimi ve defalarca dizlerimdeki ve elbiselerimdeki tozları silkeledim, yaralarımı iileştirdim ve yürümeye devam ettim......inanıyorum ki her DOWN dan sonra mutlaka UP geliyor....hem de çok güzel bi şekilde geliyor.....geldiğini hissetirerek geliyor ve o UP'ların değerini, sağladığı adrenalini hissetmemizi sağlayan, bize mutluluğun anlamını hatırlatan şey de aslında DOWN'lar......iyi ki varlar......DOWN'larımı da seviyorum ben........

hayat şu anda düz çizgi........aşağıda ya da çizginin üzerinde değilim.....çok ciddi şeyler yok yaşantımda......sadece AKMAYA DEVAM EDİYOR.......moral bozukluğumun geçici olduğunu tahmin ediyorum ........artık ofis içinde daha sessiz tavır takınmaya karar verdim......axi halde yüxexesime devam edersem bu durumdan zarar göreceğime inanıyorum.....durumu kabullenme ve kişileri izleme moduna geçtim şu an.....kendimi güvende hissetmiyorum.....ben artık kendi işimin olmasını istiyorum....söz dinlemek bana göre değil sanırım....asi ruhumla çatışıyor söz dinlemek.......ve kendi kendime küskünleşiyorum....kabuğumu örtüyorum üzerime......aldığım eğitimleri, kendime verdiğim emekleri boşa harcamışım gibi hissediyorum......doğru kararı vermek içinse her geçen gün daha az zamanım kalıyor.....kendime bir dal seçip o dalın üzerinde tünemek ve hep o dalda kalmak istiyorum ben ve bunu hep istedim.....ama o dalın seçimini yapamıyorum sadece milyonlarca dal arasından.....bu sefer oldu sanmıştım ama sanırım yine yanıldım.....belki de daha zamanı var......benim hala umudum var......melek kanatları farkedilecek...inanıyorum......şu an sadece farkındalık var......bunun sonrasında uçuşa başlicam.....

en önemli gelişme dansa başlamam....o kadar mutluyum ki....yeniden dans...yeniden candaşla dans ......candaş müzikleri.....candaş elastikiyeti ve estetiği......ifademi sağlayan tek insan belki de....dans ederken kendimi çok ii hissediyorum.....bunun sonucunun olması da sevindirior.....bununla ilgili detayları ayrı bi yazımda yazıcam....

"hayalle hafıza ateşle su gibidir. her biri isterki bir tek kendi kalsın orta yerde, öteki kaybolsun. hayal dediğin hafızayı boğmak, hafıza dediğin de hayali yakmak ister. onlar didişirken biz de deriz ki bu yaptığınız gaflettir. zaira sade bu demde değil başka başka demlerde yaşamışlığımız var. aslında siz karındaşsınız. o vakit onlar kavgayı keser. anlarlar ki hatırlamak için hayal kurmaya, hayal edebilmek için de hatırlamaya muhtacız. hikaye dediğin de budur zaten. bu andır. içinde geçmiş ve gelecek, hafıza ve hayal barınır. her hikaye ezeli evveli olmaya, alabildiğine hudutsuz bir andır. ne başta, ne sonda; tam da ortadadır."

ELİF ŞAFAK

bu abla beni bitiriyor......tek kelimeyle muhteşem.....bu kitabı benim yaşlarımda yazdığına inanamıyor insan.....geçen gün bi tv programında izlemiştim....annesinin işi dolayısıyla yurt dışında yaşamak ve okumak zorunda kalmış kendisi....işte bu yabancılaşma ve yalnızlık onu kitaplara itmiş...kitaplar da yazmaya.....ben de daha ii yazmak istiyorum.....

şimdilik nokta.....

3melek...

2006-01-29T11:30:00.000-08:00

bütün gün kendimi fiziksel olarak çok kötü hissettiğim o gün sürekli başım döndü, gözlerimi kapadığımda boşluğa düşüyorum hissine kapıldım....ve tüm gün beynime aralıklarla basınç saplandığını hissettim...hafif uyku hali....karamsarlık.....ben tüm bunları ofisde unuttuuğum ve 4 gündür içemediğim ilaca yormaya çabalarken ve internetten kullandığım ilaç hakkında araştırma yaparken!!!!

cuma akşamüstü gelen beklenemedik telefon-beklenmedik haber......büyük şok....

YIKILDIM!

aslında söylenecek pek fazla şey yok...sadece çok üzgünüm....her üzüntüde katmerlenen bir üzüntü....her üzüntü bi önceki üzüntünün dejavu'su....

annemin kader arkadaşını annemin yanına uğurladık.....cuma akşamı semra aradı ve acı haberi verdi....o cıvıl cıvıl kızın dudaklarından herzaman gençliğinin yaydığı enerji akışkan bi şekilde dökülürdü...ama cuma günü öyle olmadı....aslında o da söze nasıl başlayacağını bilemedi önce....böyle bir şeyi henüz kabullenemezken başkasına nasıl aktarabileceğinin kıyaslamasını telefonu açmadan öce düşünememişti....gerçi o an-şu an ve gelecek anlardan bi süre içinde; biri ya da bişey ya da dünya hakkında düşünmenin anlamsızlığını da anlayacak düşünmeye karar vereceği zaman...

puufffffff......

aslında yazmak istemiyorum...

bu konuyu da tıpkı diğerlerini yaptığım gibi yok saymak istiyorum....

oradan uzak olunca sanki o insanların hayatlarına devam ettiklerini düşünüp yaşamak kolay....gerçekten çok kolay.....unutuvermek .....burada kendi yaşantına yoğunlaşıp yeni koşmalar ve yoğunluklar yaratmak ve kendi içinde kaybolmak.....

HURİYE ABLA'yı kısa bi zamandır tanımama rağmen hayatımda önemli bir yeri olduğunu belirtmeden edemeyeceğim.....onu sadece 5 sene kadar tanıyorum ama hayatımızdaki ortak sıkıntı noktaları beni ve annemi bu tatlı ve iyiniyetli anne kıza yakınlaştırdı....aynı kanı paylaşıyormuşcasına sevdik birbirimizi....hatta aynı kandan olduklarımızı bile bu kadar sevmedik belki...

HURİYE ABLA annemin hastalığının aynısıyla mücadele ediyordu....yaşam tarzı olarak da benziyorlardı birbirlerine...ikisi de anne babaları tarafından gözbebeği edilmişti....ikisinin de biricik kızları vardı üzerine titredikleri.....HURİYE ABLA yıllar önce ANNEM 2 yıl önce aynı hastanede aynı ameliyatı geçirmişlerdi.......ikisinin de hayatlarındaki en baskın duygu:ÖLÜM KORKUSUydu.....her an her yerde olabilirdi bu....tıpkı bir saatli bomba taşımak gibi göğüs kafesinin içinde......can'ın tiktakları arttıkça ayrılış zamanı yaklaşıyordu.....ve bunun farkındaydılar....herkesden farklı olduklarının farkındaydılar.....herkese tanınan yaşam süresi hakkının onlara adaletsizce dağıtıldığının farkındaydılar.....o tiktakları dinleyerek geçti kısacık ömürcükleri......yakınlarıysa bu durumu yok sayarak yaşadılar....ve onlara normallermiş gibi davrandılar hep...ayırt etmediler ne kendilerinden ne de başkalarından.....çünkü kabullenmek istemediler.....

ANNEme ameliyat öncesinde de, ameliyat sırasında da, ameliyat sonrasında da en çok destek olan kişiydi O......

ve tabii bana da....

ANNEmi kaybettikten sonra da bana elinden geldiğince akıl vermeye çalışan, ANNEmin ve benim mutluluğumuz için öneriler sunan, sanki kendi problemleriymiş gibi bizimle ilgilenen en önemli insan diyebilirim.....

ben hala inanamıyorum....artık tepki bile veremiyorum....sadece.....çok üzgünüm....

şu gelinen son durumdaysa en çok semrayı düşünüyorum...o henüz oldukça küçük.....ve çocuksu...saf.......hernekadar bu olay olgunlaştıracak olsa bile.....neyse ki etrafında ona destek olacak bir çok akrabası var.....

onu kardeşim ilan ediyorum ve onun her türlü problemiyle ilgileneceğim hayatının her döneminde.....biz onunla aynı kaderi paylaşıyoruz.......

seni çok seviyorum ve çok özliicem sarı saçlı melek......eminim annem seni koruyacak.....tıpkı anneannemin annemi koruduğu gibi......

hayatıma giren 3 meleğe.....

kendisi bi garip melek-ardına düşmeniz gerek

2006-01-12T07:10:00.000-08:00

presenter....kendisini bi garip melek olarak tanımlayan bahsekonu kim?lik bu yazıtların ana karakteridir....kendisi pek mi pek kendi halinde olmakla birlikte bu kendi halindelik kendi seçimidir....aslına bakılırsa da etrafı birbirine hiç mi hiç benzemeyen bi kalabalık tarafından sarmalanmıştır.....kalabalık kendi içinde anlaşamasa da bigaripmelek tek tek hepsiyle aynı dili konuşabilme yeteneğine sahiptir......kendisi dairenin merkezinde durmakta olup kalabalık dairenin çeperini oluşturur ve o herkese eşit mesafede durur.........24 KASIM......

BAŞ:bigaripmelek o gün başına geleceklerden habersiz kapıdan dışarı adımını attı....sonradan farkına varacağı şey şuydu ki aslında adım hayata atılmıştı.....bi kez daha....çantasına kim?liğini, anahtarlarını, ikra'sını, gözlüğünü bi de umudunu koydu....çıkmadan önce akşamdan siyaha batırılmış kanatlarını beyaza dönüştürdü.....artık hazırdı.....

GÖBEK:iş görüşmesi: kafam sanki soru işereti çanağı....1 adım ....içeriye.....ve çanak kırıldı yavaşça....ve soru işaretleri eridi birer birer....ortam/ferah-aydınlık-beyaz-temiz-özenli-modern-evimsi......insanlar/akıllı-olgun-bilgili-nazik-anlayışlı-amaca yönelik-takım......iş/prestijli-rahat-kolay-gelişimime ve gelişimine açık.....kabul......onay....huzur......iç rahatlığı....gülümseme....akşam yemeği: gizli!dans gösterisi: ZEYNEP TANBAY DANS PROJECT.....5 yıl geçmiş ilkinden bu yana....Zeynep Tanbay'daki değişimler: müzikler aynı....sahne farklı.....koreografiler aynı......dansçılar farklı ve yeni.......bigaripmelekdeki değişimler: algı....duygu....dansa istekdeki farklılıklar....yorum.....

ETEK: bigaripmelek kanatlarının varlık nedenini hatırlamaya başladı ve onlara yeniden hareket katmak için start verdi...bi kaç deneme uçuşu....bi kaç yakın mesafeden sonra .....her şey artık daha güsel.....

2006-01-12T06:58:00.000-08:00

en son ne zaman döküldü gözlerimdeki tuzlu su damlacıkları hatırlamıyorum.....artık acı hatırlayamadığım kadar uzak bi mesafede duruo.....sanki o hayatı yaşayan başka biri ve şimdiki ben yeni doğmuş.....
pozitif şeyler düşünüp her şeyin daha iyisi için çabalıorum artık.....bu bana uzun vadede hayalimdeki temiz ve modern hayatı sunuvericek ben farkında olmadan......

yazmayı unuttum....eski yaratıcılığımdan, hayal gücümden eser yok şu an....algılarım daha basite indirgiyor her şeyi....besleniyorum...uyuyorum....paylaşıorum....eğleniorum....çalışıorum......hepsi bu.....hayat bundan ibaret.....

Candaş'ı bulmalıyım.....Mekan'da dansa başlamalıyım.....Tan'ı takip etmeliyim.....Modern ve Jazz her ikisini de istiorum.....yaratıcı çevreme geri dönmeliyim......hayatıma çok şey kazandıran beni büyüten ve genişleten dansım.....bu aralar beynim bir an önce dans kursuna başlamaya odaklanmış durumda.....haftada 1 akşam dansa, haftada 1 akşam da yüzmeye gitmek istiorum.....ve bunu gerçekleştiricem......yapmak istediim her şeyi gerçekleştirdiim gibi.......İSTE VE SAHİP OL....

KANATLARIN HAVALANIŞI.......

2006-01-11T06:31:00.000-08:00

her şey hiç olmadıı kadar güsellll

her şey hiç olmadıı kadar olması gerektiği gibi.....

her şey hiç olmadıı kadar aydınlık ve net....

yılbaşı kartına şunları yazdım: KARANLIK ODAMA GİRİP IŞIĞIMI YAKTIĞIN İÇİN TEŞEKKÜRLER....

sanırım durumu açıklamak için yeterli cümle......

yılbaşına onunla birlikte girdim....hayatımda geçirdiğim en güzel ve en eğlenceli yılbaşılardan biri oldu....zaten topu topu 3 tane yılbaşı eğlencem oldu....ve bu yıl ilk kez yalnız hissetmedim kendimi....gecenin başlangıcında oldukça gergin olmama ve birilerine karşı aşırı sinirli olmama rağmen sonralarında let gooo! dedim......ertesi gün de çok huzurlu geçti....sahilde kahvaltı...sonrasında yürüyüş......sonrasında fotoğraf kareleri yakalama yarışı.....pisiler.....arka bahçe.....minderler......gün bitimine doğru göz kapaklarının yerçekimine direnemeyişi......
tek kelimeyle keyiffffff.......

10.01.2006

fotoğraf çekimi.......
dans salonu görüntüleri.......melek bakışı ve meleklerin göbekleri......köşeye sıkışılmış.....rest.......

sonrasında da sinema:
DARK HORSE/TUTUNAMAYNLAR.......
hayalkırıklığına uğrasak da fena diildi.....ağır seyreden bi film.......baydık bi ara ama yine de güjeldi........mesnevi ciltlerini aldım......artık içim rahat......ajij'in önerdiği çeviriyle.......sonra da gloria'nın keyifli kahveleri.....

artık kaybedecek zaman yok.....artık boş geçen gün yok......yayılmış bi mutluluk var havada......bi uçuculuk.........bi köpüksülük.......bi beyazlık....bi tüysülük.......
artık hafifim.....
light side ............

artık padme'yim.......
sana tutunuyorum ve seni yukarı doğru çekiyorum......artık yükselicezzz.....birilikte.....boşlukta asılmışlık hissi silinip gitti beynimden......